ออกจากเผ่าหมาจิ้งจอกมา
เจียงเนี่ยนเนี่ยนนั่งอยู่บนหัวงูยักษ์ของมั่วฉือ ไม่พูดอะไรเลยตลอดทาง
ไป๋เฉินปลอบลูกสัตว์ประหลาดจิ้งจอกจนหลับแล้ว วางลงในรังหญ้าให้อิ๋นชวนดูแล ส่วนตัวเองก็ขยับมานั่งข้างๆ เจียงเนี่ยนเนี่ยน
“นายหญิง...”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนกลับสู่สติ ยิ้มฝืนๆ ขึ้นมา “ว่าไง?”
ไป๋เฉินจับมือเจียงเนี่ยนเนี่ยนไว้ นิ้วหัวแม่มือลูบไปมาโดยไม่รู้ตัว “นายหญิงยังคิดถึงเรื่องของลุงอาต๋ากับป้าชุนอยู่หรือ?”
อันที่จริง ตั้งแต่ที่เจียงเนี่ยนเนี่ยนตั้งครรภ์ลูกของตัวเองได้สำเร็จ ไป๋เฉินก็เดาได้แล้ว
เผ่าหมาจิ้งจอกมีลูกยาก ต่อให้เจียงเนี่ยนเนี่ยนเป็นจอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์ ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะตั้งครรภ์ ที่สำคัญที่สุดคือ ครั้งนั้น เจียงเนี่ยนเนี่ยนเหมือนจะรู้ล่วงหน้าว่าจะต้องตั้งครรภ์แน่ๆ แล้วหลังจากนั้นก็ท้องจริงๆ ดังนั้นเขาแทบจะมั่นใจได้ว่า เจียงเนี่ยนเนี่ยนต้องมีเคล็ดวิชาบางอย่างที่ทำให้ตั้งครรภ์ลูกสัตว์ประหลาดได้ง่ายๆ
เขาพอจะเดาได้ หมายความว่าคนอื่นก็เดาได้เหมือนกัน
ป้าชุนฉลาดมาก เดิมทีเขาชอบป้าชุนกับลุงอาต๋ามาก แต่ตอนนี้ พวกเขากลับคิดการใหญ่กับนายหญิงของเขา ทำให้ความประทับใจดีๆ ที่มีต่อพวกเขาหายไปหมดสิ้น
เจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่พูดอะไร พยักหน้าเบาๆ เท่านั้น
“อาเฉิน...” เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองไปไกลๆ “ฉัน...”
“นายหญิงวางใจได้ สิ่งที่นายหญิงกังวลจะไม่เกิดขึ้นแน่” ไป๋เฉินปลอบโยนพลางโอบเจียงเนี่ยนเนี่ยนเข้ามาในอ้อมกอด ลูบหลังเธอเบาๆ เพื่อปลอบประโลม