เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้ตัวว่าถูกจับได้ จึงพยายามดิ้นรนจะผลักอีกฝ่ายออกไป แต่อ้อมแขนของหลันกลับรั้งนางไว้แน่นจนขยับตัวไม่ได้เลย
"เป็นไร? กลัวแล้วหรือ?"
หลันพูดพลางยื่นมือไปหยิกติ่งหูที่แดงระเรื่อนั้นเบา ๆ
"เมื่อครู่ภรรยาใหญ่ของข้ายังดูภาคภูมิใจนักไม่ใช่หรือ?"
มือของหลันเลื่อนไปตามเอวของเจียงเนี่ยนเนี่ยน ก่อนจะคีบเนื้อนุ่มที่เอวของนางอย่างแม่นยำ "แรงฮึดเมื่อครู่ไปไหนหมดแล้วเล่า?"
"ข้าผิดไปแล้ว!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกว่าหากปล่อยไว้อีกสักครู่คงต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่ จึงจำต้องยอมอ่อนข้อ
"สายไปเสียแล้ว!"
หลันพูดจบ ก็พลิกตัวเจียงเนี่ยนเนี่ยนกลับมาเผชิญหน้ากัน แล้วโน้มศีรษะลงจูบ
เมื่อจูบนั้นดำลึกลงไปเรื่อย ๆ ทั้งสองก็ค่อย ๆ จมดิ่งลงสู่ใต้น้ำ
เจียงเนี่ยนเนี่ยนตกใจจนอยากจะผลักอีกฝ่ายออก แต่ตอนนี้นางหายใจใต้น้ำไม่ได้เลย ราวกับหลันจะลืมข้อนี้ไปสิ้น รั้งตัวนางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
ในขณะนั้นเอง หลันก็ส่งของลื่น ๆ อันหนึ่งให้แก่นาง มันคือไข่มุกเงือก!
ถ้าเช่นนั้น...
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพุ่งเข้าไปโอบเอวของหลันไว้แน่น ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของอีกฝ่าย ตำแหน่งของทั้งสองก็สลับกันอย่างรวดเร็ว
"หากหลันต้องการความตื่นเต้น ภรรยาใหญ่อย่างข้าก็ต้องเอาใจสักหน่อย ใช่หรือไม่?"
ว่าแล้วเจียงเนี่ยนเนี่ยนก็คร่อมอยู่บนบั้นเอวของหลัน ปลายนิ้วเย็นเฉียบไล้จากสันจมูกลงมาเรื่อย ๆ ผ่านลูกกระเดือกที่กลิ้งไปมา ผ่านอกที่หายใจถี่ขึ้น ผ่านหน้าท้องที่เห็นซี่กล้ามชัดเจน ท้ายที่สุดก็ไล้ไปตามแนวเส้นโลหิตใต้ผิวหนังลงไปจนถึงหางปลาเกล็ดเนียนนุ่มที่ทอดยาว
เมื่อหาตำแหน่งจนเจอแล้ว เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ยกมุมปากขึ้น ย่อมปลายนิ้วออกแรงเล็กน้อย