ออกเดินทางอีกครั้ง
เจียงเนี่ยนเนี่ยนนั่งอยู่บนหลังของอินทรียักษ์อวิ๋นเจวี๋ย ก้มมองหมาป่าหิมะตัวสุดท้ายของขบวน
"ข้าว่ารู้สึกว่าอิ๋นชวนแปลกๆ นะ"
อวิ๋นเจวี๋ยก้มหัวมอง "คงยังเสียดายที่ตื่นสายกว่านายหญิงอีก"
"อะไรนะ?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่เข้าใจ
ตอนเช้าตื่นมา นางเห็นอิ๋นชวนหลับสบายก็ลุกขึ้นย่องๆ พร้อมสั่งลูกสัตว์ไม่ให้ไปปลุกเขา
ไม่คิดว่าเจ้าบ้านี่จะเก็บเอาเรื่องเล็กน้อยแบบนี้มาครุ่นคิดจนถึงตอนนี้
"นายหญิงไม่ต้องไปสนใจเขา อีกเดี๋ยวเขาก็หายเอง"
อวิ๋นเจวี๋ยรู้สึกว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนดูเหมือนจะอยากไปปลอบ ก็ตีปีกบินสูงขึ้นไป สตรีสัตว์สายตาไม่ค่อยดี ตราบใดที่ทำให้นายหญิงมองไม่เห็น ก็ไม่ต้องสนใจอีก
เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้ทันความคิดเล็กๆ ของอวิ๋นเจวี๋ย รู้สึกจนใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
เพราะที่อวิ๋นเจวี๋ยพูดก็ถูก ด้วยนิสัยของอิ๋นชวน อย่างมากก็แค่เสียดายแค่ชั่วครู่ก็คงไม่สนใจอีกแล้ว
"ข้าไปดูอาฉือหน่อย"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพูดกับอวิ๋นเจวี๋ย แล้วใช้จิตเข้าไปในมิติ
เพิ่งเข้าไปก็ตกอยู่ในอ้อมกอดอันเย็นเยียบ นางหันกลับไปด้วยความแปลกใจ สบเข้ากับดวงตาสีนิลของอาฉือ
"เจ้าขยับได้แล้ว?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนถามอย่างดีใจ
ไม่คิดว่าอาฉือจะฟื้นตัวได้เร็วขนาดนี้ ทำให้นางดีใจมาก
"อืม!"
อาฉือใช้คางแนบกับไหล่ของเจียงเนี่ยนเนี่ยน ซบหน้าลงในซอกคอของนาง สูดดมกลิ่นหอมหวานเฉพาะตัวของเจียงเนี่ยนเนี่ยนอย่างละโมบ