เมื่อได้ชมพระอาทิตย์ขึ้นเหนือทะเลอย่างเต็มอิ่ม เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็รู้สึกอิ่มเอมใจ นี่จึงจะเรียกว่าพระอาทิตย์ขึ้นเหนือทะเลอย่างแท้จริง เพียงแต่ไม่มีกล้องถ่ายภาพ มิเช่นนั้นคงจะบันทึกภาพไว้ได้เป็นอย่างดี
เมื่อดวงอาทิตย์พ้นเส้นขอบฟ้า รอบด้านก็สว่างจ้าขึ้นโดยสมบูรณ์
"แย่แล้ว!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนตบต้นขาอย่างแรง ด้วยความตื่นเต้นเกินไป แรงที่ใช้นั้นมากเกินไป ต้นขาจึงแดงเป็นวงกว้างในทันที
"เป็นอะไรไป?"
หลันเห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนตื่นเต้นเช่นนั้น ก็รีบถามขึ้น
"ไป๋เฉินกับมั่วฉือคงไม่ได้หลงทางกันไปใช่หรือไม่? มิเช่นนั้นแล้วไฉนถึงได้เนิ่นนานเพียงนี้ก็ยังไม่มา?" เจียงเนี่ยนเนี่ยนเอ่ยด้วยความเป็นห่วง พลางลุกขึ้นยืนมองไปรอบๆ
แต่เพียงกวาดสายตามอง นอกจากหลันและวาฬสีน้ำเงินแล้ว ก็ไม่เห็นสิ่งใดอีก
"คงไม่เป็นเช่นนั้นหรอก!" หลันส่ายหน้ายิ้มๆ "พวกเขาเป็นสามีสัตว์ของเจ้า ย่อมสามารถตามหามาได้ด้วยตราประทับสัตว์"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
ใช่แล้วนี่ นางลืมตราประทับสัตว์ไปได้อย่างไร
เมื่อเอ่ยถึงตราประทับสัตว์ เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ยกมือขึ้นมองแขนของตน เมื่อวานตราประทับสัตว์ของหล่านเยว่ยังอยู่ตรงนี้ ทว่าบัดนี้—เมื่อมองดูผิวกายที่เกลี้ยงเกลา เจียงเนี่ยนเนี่ยนถึงกับสงสัยว่าตราประทับสัตว์ของหล่านเยว่เคยมีอยู่จริงหรือไม่
"เจ้าเป็นอะไรไป?"
เห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนจ้องมองแขนของตนเองอย่างเหม่อลอย หลันก็เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
"ไม่มีอะไร!" เจียงเนี่ยนเนี่ยนผายลมหายใจเฮือกใหญ่ แล้วมองไปรอบๆ "ปลาใหญ่ตัวนี้แหวกว่ายเร็วเพียงนี้ เจ้าว่าไป๋เฉินกับมั่วฉือจะตามทันหรือไม่?"