จนเดินออกมาไกลมาก หมอฉือถึงได้ชะลอฝีเท้าลง
เขาก้มหน้ามองเห็นดวงตาของเจียงเนี่ยนเนี่ยนแดงก่ำ ใบหน้ายังมีคราบน้ำตาที่ชัดเจน หัวใจของเขาพลันเจ็บแปลบขึ้นมาทันใด
"นายหญิง การเสียใจเพราะเพศผู้เช่นนี้ไม่คุ้มค่า!"
แม้หล่านเยว่จะอยากบอกล้างสัญญามาตลอดก็ตาม แต่หมอฉือก็ยังคงคิดว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนดีขนาดนี้ สักวันหนึ่งหล่านเยว่จะต้องเปลี่ยนใจ
แต่ไม่คิดว่าวันนั้นจะมาถึงเร็วนัก
"พวกเจ้า..."
หมอฉือเงยหน้าขึ้น เห็นหลันกำลังเดินมาทางนี้ เขารีบปรับมุมของตนเอง ไม่ต้องการให้คนนอกเห็นด้านที่อ่อนแอของนายหญิงเช่นนี้
"พวกเจ้านี่...จะไปแล้วหรอ?"
หลันถามขึ้นด้วยความไม่แน่ใจ
ไป๋เฉินและหมอฉือสบตากัน พยักหน้า กำลังจะเอ่ยปาก ก็ได้ยินเสียงของเจียงเนี่ยนเนี่ยนดังขึ้น
"ถึงอย่างนั้น ก็ยังต้องขอบคุณเจ้า มิเช่นนั้นข้าก็คงไม่มีโอกาสได้มาชมใต้ทะเลที่งดงามเช่นนี้" แม้เจียงเนี่ยนเนี่ยนจะพยายามแสร้งอย่างยิ่ง และก็แสร้งได้ดีจริงๆ แต่หลันก็ยังมองเห็นความเศร้าในแววตาของนาง
นางมิได้มาเพื่อตามาสามีสัตว์กลับไปหรอกหรือ เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้?
หรือว่าสามีสัตว์ของนางไม่ยอมกลับไปกับนาง?
"จอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์เจียงเนี่ยนเนี่ยน เจ้าเคยเห็นปลาตัวเท่าภูเขาหรือไม่?"
หลันเอ่ยถามขึ้นอย่างกะทันหัน
ปลาตัวเท่าภูเขาหรือ?
เป็นวาฬหรือไม่?
"ไม่เคยเห็น!"
แม้ตนเองจะเคยเห็นจากโทรทัศน์ แต่ก็ไม่ได้เห็นด้วยตาตนเอง จึงถือว่าไม่ได้โกหกกระมัง!
"เช่นนั้นเจ้าอยากไปดูหรือไม่?"