หลังโจวเว่ยกั๋วจากไป เจียงหว่านก็นั่งเหม่อมองยอดคงเหลือบนหน้าจอโปร่งแสงอยู่ในห้อง
【ยอดคงเหลือปัจจุบัน: 585】
ค่าความปรารถนาดี 585 แต้ม จะว่ามากก็ไม่มาก จะว่าน้อยก็ไม่น้อย
ซื้อข้าวสาร 10 ชั่งไป 100 แต้ม ที่เหลือยังซื้อข้าวสารได้อีก 58 ชั่ง
ปัญหาคือมีคนเจ็บอยู่เจ็ดแปดคน ไหนจะคนแก่ เด็ก และผู้ป่วยในหมู่บ้านอีก แค่นี้คงประทังไปได้ไม่กี่วัน
"ต้องหาทางหาแต้มค่าความปรารถนาดีเพิ่มแล้ว" เจียงหว่านพึมพำกับตัวเอง
เธอเปิดร้านค้าของระบบ แล้วไล่ดูหมวดหมู่ต่าง ๆ อย่างละเอียด ทั้งอาหาร ยา เสื้อผ้า เครื่องมือ... ทุกอย่างติดราคาไว้อย่างชัดเจน ส่วนค่าความปรารถนาดีที่เธอมีอยู่นั้นก็น้อยนิดจนน่าเวทนา
"พี่เจียงหว่าน!"
โต้วจื่อโผล่หน้าเข้ามาจากด้านนอก ในมือยังกำก้อนแป้งผักป่าที่เหลืออยู่ครึ่งก้อนไว้
"ทำไมไม่เข้ามาล่ะ" เจียงหว่านถาม
"พี่โจวบอกให้ผมเฝ้าอยู่ข้างนอกครับ" โต้วจื่อฉีกยิ้ม "แต่เห็นพี่อยู่ในห้องคนเดียวคงเบื่อ ผมเลยเข้ามาคุยเป็นเพื่อน"
เจียงหว่านยิ้มแล้วกวักมือเรียกเขา
โต้วจื่อวิ่งเข้ามา ก่อนจะหย่อนก้นนั่งลงบนธรณีประตู แล้วรีบยัดก้อนแป้งผักป่าเข้าปากไม่กี่คำ แก้มป่องราวกับหนูแฮมสเตอร์
"ค่อย ๆ กิน ระวังติดคอนะ" เจียงหว่านยื่นน้ำให้เขาหนึ่งชาม
โต้วจื่อดื่มอึก ๆ หลายครั้ง ก่อนถอนหายใจยาว "พี่เจียงหว่าน เกลือที่พี่เอามาอร่อยจริง ๆ"
"อร่อยใช่ไหมล่ะ" เจียงหว่านบอก "ต่อไปจะมีของอร่อยกว่านี้อีก"
"จริงเหรอครับ?"
"จริงสิ"
ดวงตาของโต้วจื่อเป็นประกายขึ้นมา แต่ไม่นานก็หม่นลงอีกครั้ง "แต่...ในหมู่บ้านไม่มีอาหารเหลือแล้ว ต่อให้เกลืออร่อยแค่ไหนก็ไม่มีอะไรให้กินคู่กันอยู่ดี"
เจียงหว่านรู้สึกเจ็บแปลบในใจ
เด็กคนนี้เพิ่งอายุสิบสองสิบสาม กำลังอยู่ในวัยเติบโต แต่กลับต้องกินแต่ข้าวต้มผักป่าทุกวัน เธอลูบศีรษะโต้วจื่อ "ไม่ต้องห่วง จะมีอาหารกิน แล้วก็จะมีเนื้อด้วย"
"เนื้อเหรอ?!" โต้วจื่อแทบจะกระโดดขึ้นมา "พี่เจียงหว่านพูดจริงเหรอครับ?"
"จริงสิ" เจียงหว่านยิ้ม "แต่ต้องรออีกสักพัก"
โต้วจื่อกลืนน้ำลาย ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
เจียงหว่านมองเขาแล้วนึกถึงเสียงแจ้งเตือนของระบบขึ้นมา เมื่อครู่ตอนที่เธอยื่นน้ำให้โต้วจื่อ ระบบเหมือนจะดังขึ้นครั้งหนึ่ง
เธอเปิดหน้าจอโปร่งแสงดู
【ติ๊ง! ตรวจพบค่าความปรารถนาดี +3】
【ยอดคงเหลือปัจจุบัน: 588】
ค่าความปรารถนาดีสามแต้ม
แม้จะไม่มาก แต่จู่ ๆ เจียงหว่านก็เข้าใจอะไรบางอย่าง
ขอแค่ทำเรื่องดี ๆ หรือมอบของให้คนอื่นใช้ ก็จะได้รับค่าความปรารถนาดี
"โต้วจื่อ" เจียงหว่านถามขึ้นกะทันหัน "พ่อแม่ของเธอล่ะ?"
โต้วจื่อก้มหน้า น้ำเสียงอู้อี้ "ตายแล้วครับ เมื่อสองปีก่อนเกิดทุพภิกขภัย พ่อแบ่งอาหารคำสุดท้ายให้ผมกับแม่ ส่วนตัวเองอดตาย ปีที่แล้วพวกญี่ปุ่นเข้ามากวาดล้าง แม่ปกป้องผมจนถูก..."
เขาไม่ได้พูดต่อ แต่เจียงหว่านเข้าใจแล้ว
เธอยื่นมือไปกอดโต้วจื่อ แล้วตบหลังเขาเบา ๆ
"ไม่เป็นไรแล้ว ทุกอย่างผ่านไปแล้ว"
โต้วจื่อสะอื้นอยู่ในอ้อมแขนเธอสองสามครั้ง ก่อนเงยหน้าขึ้น ใช้แขนเสื้อเช็ดตา "พี่เจียงหว่าน ผมไม่ร้องไห้ครับ พี่โจวบอกว่าลูกผู้ชายต้องเลือดตกยางออกได้ แต่ห้ามหลั่งน้ำตา"
เจียงหว่านอดหัวเราะไม่ได้ "อายุแค่นี้ก็เป็นลูกผู้ชายแล้วเหรอ?"
"พี่โจวบอกว่าพอได้เข้าสนามรบก็เป็นลูกผู้ชายแล้วครับ" โต้วจื่อยืดอก "ผมเข้าสนามรบมาแล้ว แถมยังช่วยปฏิวัติได้ด้วย!"
เจียงหว่านมองท่าทางจริงจังของเขา ในใจทั้งปลื้มใจและสงสาร
【ติ๊ง! ตรวจพบค่าความปรารถนาดี +5】
【ยอดคงเหลือปัจจุบัน: 593】
เพิ่มขึ้นมาอีกห้าแต้ม
ดูท่าคงต้องทำเรื่องที่ทำให้คนซาบซึ้งใจให้มากขึ้น
เจียงหว่านคิดอยู่ในใจ
แต่แล้วเธอก็ส่ายหน้า
ไม่ได้ จะตั้งใจทำอะไรเพื่อหาแต้มค่าความปรารถนาดีโดยเฉพาะไม่ได้ ความปรารถนาดีไม่ใช่การซื้อขาย แต่เกิดจากใจคน หากเธอมองมันเป็นการแลกเปลี่ยน ก็จะสูญเสียความหมายไป
“อาจารย์จาง”
เจียงหว่านเดินเข้าไปในครัว เห็นจางต้าซานกำลังต้มโจ๊กอยู่ด้านใน
ในหม้อใบใหญ่มีแต่โจ๊กผักสีเขียวเต็มไปหมด
จางต้าซานเป็นคนเก่าคนแก่ของหน่วยครัว อายุราวสี่สิบกว่า หลังค่อมเล็กน้อย มือทั้งสองใหญ่ราวกับพัดใบลาน พอเห็นเจียงหว่านเข้ามา เขาก็รีบเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน
"สหายเจียงหว่าน มีอะไรหรือครับ?"
“ยังมีข้าวสารอยู่อีกนิดหน่อย เอาใส่ลงไป ให้คนเจ็บกินมื้อเที่ยงนะคะ”
“แล้วก็มีเนื้อกระป๋องอีกสองกระป๋อง”
พูดจบ เจียงหว่านก็ล้วงเนื้อกระป๋องสองกระป๋องออกมาจากอกเสื้อ
เนื้อกระป๋องนี้เป็นของที่ปลดล็อกได้หลังเจียงหว่านทำภารกิจ 100 คนสำเร็จ ดูเหมือนโจวเว่ยกั๋วจะกลับไปถึงกองร้อยแล้ว
“ขอบคุณครับ ขอบคุณมาก”
มือของจางต้าซานสั่นเทา เขาได้รับคำกำชับจากโจวเว่ยกั๋วมาแล้วว่า สหายเจียงหว่านให้อะไรก็รับไว้ อย่าถามให้มากความ
แต่สุดท้ายเขาก็อดใจไม่ไหว เมื่อได้กลิ่นหอมของเนื้อที่ลอยออกมาตามรอยแยกของกระป๋อง
"นี่คือ...เนื้อเหรอครับ?"
"เนื้อกระป๋องค่ะ" เจียงหว่านบอก "หั่นเป็นแผ่นบาง ๆ แล้วใส่ลงในโจ๊ก ให้ทุกคนได้กินกัน"
"ได้ครับ! ได้ครับ!" จางต้าซานพยักหน้ารัว ๆ ดวงตาแดงก่ำ "คนเจ็บมีของดีให้กินแล้ว ไม่ได้เห็นเนื้อมาหลายเดือนแล้วครับ"