การข้ามภพของจ้าวฟ่านมิได้ถูกรถบรรทุกดินชน ทว่าก็เพียงหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้น ก็มาอยู่ ณ ที่แห่งนี้
อาจเป็นเพราะขาดขั้นตอนเช่นนี้ จึงดูไม่สมบูรณ์แบบนัก
นั่นก็ทำให้จนบัดนี้เขายังไม่รู้ว่าตนเป็นการข้ามภพแบบอยู่ในครรภ์ หรือวิญญาณข้ามภพ
จ้าวฟ่านถึงกับเคยคิดว่าร่างเดิมอาจเป็นตัวเขาเอง เพียงแค่เมื่อสามวันก่อนเพิ่งฟื้นความทรงจำชาติก่อน แล้วเกิดการหลอมรวมความทรงจำขึ้น
และเป็นการหลอมรวมที่ยังไม่สมบูรณ์นัก ยามนี้จ้าวฟ่านรู้สึกว่าความทรงจำบางส่วนของตนขาดหายไป
อันที่จริง ตั้งแต่ตื่นขึ้นเมื่อสามวันก่อน
จ้าวฟ่านก็ทบทวนวิธีกระตุ้นระบบต่างๆ จากนิยายออนไลน์ชาติก่อนในใจนับครั้งไม่ถ้วน
ทว่าก็ไร้ปฏิกิริยาตอบรับ!
วันนี้เมื่อทบทวนอีกครั้งตามเคย เขาก็ถอนหายใจ
ดูท่าเรื่องข้ามภพในนิยายออนไลน์ล้วนหลอกลวง เขาเป็นก็แค่คนโชคร้ายธรรมดาๆ คนหนึ่ง
ฐานะในชาตินี้ฟังดูไม่เลว ทว่าเมื่อทราบจากความทรงจำแล้ว ก็เป็นเพียงองค์ชายธรรมดาๆ ผู้ไร้ซึ่งชื่อเสียง
ไม่อาจนับได้ว่าเป็นพวกเจ้าสำราญ
เป็นแค่องค์ชายที่ไร้ตัวตนในหมู่เหล่าองค์ชาย
ช่างเถิด ลุกขึ้นยืน เตรียมไปสูดอากาศที่สวนหลังตำหนัก
ทันใดนั้นเอง เสียงๆ หนึ่งก็ดังขึ้นในสมอง
[เจ้าพอจะรู้สึกบ้างหรือไม่ว่า หากไม่มีข้า คงมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยาก?]
เท้าของจ้าวฟ่านชะงักค้าง
“ผู้ใด?”
เสี่ยวซุ่นจื่อข้างกายสะดุ้งตกใจ: “องค์... องค์ชาย?”
จ้าวฟ่านตื่นเต้นเต็มใบหน้า แต่ยังแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง โบกมือส่งสัญญาณให้เสี่ยวซุ่นจื่อออกไป
เสี่ยวซุ่นจื่อแม้จะสงสัยก็ยังเชื่อฟัง ปิดประตูแล้วออกไป
ในห้องโถงใหญ่เหลือเพียงจ้าวฟ่านผู้เดียว เขาเอ่ยถามเสียงเบา
“เจ้าคือผู้ใด?”
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
[เจ้าอาจเรียกข้าว่า... เถาตัวตั้ว]
จ้าวฟ่านนิ่งเงียบไปสามวินาทีเต็ม สิ่งแรกที่คิดคือ ระบบมาแล้ว? เช่นนั้นเรื่องนี้ย่อมมั่นคง!
ภายหลังก็คิดอีกว่า ชื่อระบบนี้ฟังดูไม่ใคร่จะดีนัก?
จึงถามซ้ำอีกครั้ง
“...เจ้าว่าชื่ออะไรนะ?”
[เถาตัวตั้ว เหตุใด ชื่อไม่โอ่อ่าหรือ?]
จะเพียงแค่ไม่โอ่อ่าได้อย่างไร มีระบบใดใช้ชื่อเช่นนี้? จ้าวฟ่านถามอย่างไม่แน่ใจ
“เจ้าคือระบบ?”
[ใช่ แต่มิใช่ทั้งหมด เช่นนั้นบัดนี้ เจ้าตกลงจะผูกพันกับ ‘เถาตัวตั้ว’ หรือไม่?]
เรื่องนี้ยังต้องถามอีกหรือ?
จ้าวฟ่านกล่าวทันที “ผูกพัน ผูกพัน!”
เสียงนั้นเหมือนจะถอนหายใจ:
[หลังจากผูกพันแล้ว เจ้าคือเจ้าบ้านของข้า เจ้าบ้านมิต้องเอ่ยออกเสียงทุกครั้ง คิดในใจข้าก็ได้ยิน]
สิ้นเสียง—
“ติ๊ง——ระบบเถาตัวตั้วกำลังเปิดใช้งาน... เปิดใช้งานสำเร็จ ตัวตนเจ้าบ้านยืนยัน: จ้าวฟ่าน องค์ชายลำดับเก้าแห่งต้าเสวียนหวังเฉา ผูกพันสำเร็จ”
จากนั้น
แผงหน้าต่างกึ่งโปร่งแสงก็ผุดขึ้นจากความว่างเปล่า ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้าจ้าวฟ่าน
พาหะของหน้านี่เขาคุ้นเคยดี—ส่วนบนคืออักษรใหญ่สามตัว “เถาตัวตั้ว”
ด้านล่างคือช่องค้นหา เรื่อยลงไปคือหมวดหมู่ต่างๆ: เสื้อผ้า, อาหาร, ดิจิทัล, หนังสือ, กีฬา, แม่และเด็ก...
นี่มันก็คือแอพพลิเคชั่นจับจ่ายสิ่งหนึ่ง เพียงแต่ขาดโฆษณาลดแลกแจกแถมหวือหวาเหล่านั้นไป
“ระบบ เจ้าจะอธิบายหน่อยได้หรือไม่?” เขาเอ่ยในใจ
ยามนี้ระบบมิได้ตอบด้วยเสียง ทว่าผุดช่องสนทนาขึ้นโดยตรง
[ระบบเถาตัวตั้วเชื่อมต่อกับศูนย์กลางการจับจ่ายในภพภูมิเดิมของเจ้าบ้าน
เจ้าบ้านสามารถใช้เงินตราในภพภูมิปัจจุบันนี้ แปลงตามสัดส่วนแล้วซื้อสินค้าจากภพภูมิเดิม]
ความสามารถนี้ทรงพลังนัก
จ้าวฟ่านสูดลมหายใจลึก ถามคำถามที่ห่วงใยที่สุด: “แล้วราคาล่ะ? แปลงค่าอย่างไร?”
[ระบบเงินตราในโลกปัจจุบันของเจ้าบ้าน 1 เหรียญทองแดง = 1 หยวน 1 ตำลึงเงิน = 1000 หยวน 1 ตำลึงทอง = 100,000 หยวน]
จ้าวฟ่านคิดคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว
เงินหนึ่งตำลึง ก็คือหนึ่งพันหยวน
ข้าวสารในห้างสมัยใหม่ขายหนึ่งถึงสองหยวนต่อชั่งครึ่ง เงินหนึ่งตำลึงนั้นย่อมซื้อข้าวได้สามสี่ร้อยชั่ง
หากเอามายังยุคโบราณที่ผลผลิตธัญญาหารไม่สูงนี้...
การค้าขายนี้ ช่างคุ้มค่ายิ่งนัก
ทว่าจ้าวฟ่านมิได้รีบยินดี จากที่อ่านนิยายออนไลน์ชาติก่อนมามากมาย เขารู้ว่าพายตกจากฟากฟ้าเช่นนี้ เบื้องหลังมักมีหลุมพราง
“ระบบ เช่นนั้นมีข้อจำกัดใดบ้าง?”
[ประการที่หนึ่ง เงินที่เจ้าบ้านได้จากการขายสินค้า ไม่อาจนำไปใช้จับจ่ายซ้ำได้]
[ประการที่สอง สินค้าที่ซื้อมา ไม่อาจนำไปใช้ประโยชน์ซ้ำ โดยระบุรวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง: พันธุ์ข้าวไม่อาจนำไปเพาะปลูก อาวุธไม่อาจแยกชิ้นส่วนเพื่อเลียนแบบ เป็นต้น]
[ประการที่สาม ระดับปัจจุบันของเจ้าบ้านสามารถจับจ่ายได้สามครั้งต่อเดือน สะสมการจับจ่ายครบ 10 ครั้ง, 100 ครั้ง, 1000 ครั้งจึงจะสามารถเลื่อนระดับได้]
[ประการที่สี่ วงเงินความน่าเชื่อถือปัจจุบันของเจ้าบ้านเป็นศูนย์ การจับจ่ายทั้งหมดต้องชำระเงินก่อน จึงจะจัดส่งสินค้าภายหลัง]
จ้าวฟ่านทบทวนในใจอีกครั้ง
ประการที่หนึ่งและสอง เห็นชัดว่าปิดช่องโหว่การกว้านเงินและทำซ้ำ มิให้เขาวนเวียนไม่รู้จบ
ประการที่สามจำกัดความถี่ ซื้อทีละมากๆ มิได้
ประการที่สี่ เขาคิดถึงเงินเก็บของตน เมื่อแรกข้ามภพมา เขาก็สำรวจจนกระจ่างแล้ว
บัดนี้มีเงิน 150 ตำลึง เงินเพียงเท่านี้ ความน่าเชื่อถือเป็นศูนย์ก็สมควรดีอยู่
จ้าวฟ่านจึงถามต่อไป
“ระบบ เช่นนั้นข้ามีของขวัญผู้มาใหม่หรือไม่?”
[มี แต่เจ้าบ้านต้องทำการรับด้วยตนเอง ขอถามว่ายืนยันที่จะรับหรือไม่?]
“ย่อมยืนยัน รับเดี๋ยวนี้!”
[ขอให้เจ้าบ้านกล่าวข้อความดังต่อไปนี้: “ข้าขอรับของขวัญผู้มาใหม่ และไม่ว่าของภายในจะเป็นสิ่งใดก็ตาม รับผิดชอบความรับผิดชอบทั้งปวงด้วยตนเอง”]
จ้าวฟ่านชะงักไป: “ระบบ เหตุใดต้องท่องข้อจำกัดความรับผิดชอบด้วย?”
[นี่คือกฎ]
จ้าวฟ่านลังเลไปสองอึดใจ สุดท้ายก็กล่าวตาม
จากนั้น เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น
[ติ๊ง——ของขวัญผู้มาใหม่ถูกส่งไปยังบัญชีเจ้าบ้านแล้ว
รายละเอียดของขวัญ: การจับจ่ายสามครั้งแรก ระบบรับประกันไร้ของปลอม
หมายเหตุ: 1. การจับจ่ายสามครั้งแรก แต่ละครั้งกำหนดราคาคงที่ที่เงิน 100 ตำลึง และสิ่งของแต่ละอย่างซื้อได้เพียงหนึ่งชิ้น ระหว่างการจับจ่ายสามครั้ง หมวดหมู่สินค้าต้องไม่ซ้ำกัน
2. จำนวนครั้งซื้อจากของขวัญผู้มาใหม่ไม่ได้อยู่ในขอบเขตของการซื้อได้สามครั้งต่อเดือน
3. สินค้าที่ซื้อต้องเป็นของที่วางขายจริงในระบบเถาตัวตั้ว]
จ้าวฟ่านคิดในใจ สามครั้งแรกครั้งละ 100 ตำลึง? ซื้อข้าวหนึ่งชั่งก็ต้อง 100 ตำลึง? นี่มันหลอกลวงเกินไปแล้ว
เขารีบกล่าว
“ระบบ สามครั้งแรกล้วนต้องครั้งละ 100 ตำลึง? แพงเกินไปแล้ว!
มิใช่ ประเดี๋ยวก่อน เมื่อครู่เจ้าว่าอะไรนะ? ‘สามครั้งแรกรับประกันไร้ของปลอม’ หมายความว่ายามปกติอาจซื้อของปลอมได้หรือ?”
[ศูนย์กลางการจับจ่ายในภพภูมิเดิมของเจ้าบ้าน ของปลอมเกลื่อนกลาด
นาฬิกาโรเล็กซ์เก้าหยวนเก้าสิบส่งฟรี เหล้าเหมาผายเฟยเทียนขวดละสามสิบแปดหยวน โทรศัพท์มือถือรุ่นสูงสุดห้าร้อยหยวน เจ้าลืมไปแล้วหรือ?
สินค้าเหล่านี้เมื่อส่งผ่านมา ของปลอมก็ยังคงเป็นของปลอม
การจับจ่ายสามครั้งแรกผ่านการประมวลผลการันตีของแท้จากระบบ ไม่ว่าจะซื้ออะไร เมื่อถึงมือล้วนเป็นของแท้ เจ้าบ้าน ท่านได้กำไรมหาศาลแล้ว!]
จ้าวฟ่านนิ่งเงียบ
เขาอ่านกฎใหม่อีกครั้ง หัวใจเริ่มเต้นเร็วขึ้น
สามครั้งแรก รับประกันของแท้
ก็หมายความว่า ต่อให้เขาซื้อของเลียนแบบระดับแผงลอยในศูนย์กลางสมัยใหม่ มาถึงที่นี่ก็จะกลายเป็นของจริง?
เช่นนั้นจะรออะไรอีก? ซื้อเรือบรรทุกเครื่องบินสักลำ เงิน 100 ตำลึงแลกเรือบรรทุกเครื่องบินหนึ่งลำ?
เอาเถิด ยังไม่ต้องกล่าวว่า จะซื้อได้หรือไม่ ต่อให้ซื้อได้ ก็ต้องมีคนบังคับเป็น
ทั้งหมดนี้มิใช่สาระสำคัญ สาระสำคัญคือซื้อเรือบรรทุกเครื่องบินมาลำหนึ่ง ต่อให้ขายเป็นเศษเหล็ก ก็ได้กำไรมหาศาลแล้วมิใช่หรือ?
เขาสะกดความคิดยุ่งเหยิงลง เปิดช่องค้นหา ลองค้นหาคำหลักบางคำ
“สัจธรรม”
หน้าเพจรีเฟรช
ผลลัพธ์ไม่น้อย ราคาตั้งแต่หลายร้อยถึงหลายพัน แต่เมื่อกวาดตามองหัวข้อสินค้า หัวใจก็เย็นวาบไปครึ่งหนึ่ง——
“แบบจำลองเสมือนจริง 1:1” “ของเล่นยุทธวิธีกลางแจ้ง” “ไม่สามารถยิงได้” “อุปกรณ์ประกอบฉาก”...
แทบทุกหัวข้อล้วนเขียนไว้ชัดเจนว่า “ของจำลอง” หรือ “แบบจำลอง”