อู้ข่ายไม่รอด แต่ในห้องไลฟ์กลับฮาลั่น
ลู่ลู่บีให้ฉันดูหน่อย: "ฮ่าๆๆ โดนหนูน้อยทำเมินใส่ซะแล้ว"
ไม่หนูหรูจี๋จี๋: "เจ้าหนูเวรนั่น กินของในโซนหลักของฉันเกลี้ยงเลย พวกมันกินเกลี้ยงแล้วฉันจะกินอะไร?"
เฮยปี่ปี่สนุกจัง: "จุ๊ พวกตัวอ้วนบ้าบุกมาโชว์ตัวอีกแล้วนะ ทำไมแกกินได้ แต่คนอื่นกินไม่ได้งั้นเหรอ?"
ไม่หนูหรูจี๋จี๋: "โง่หรือเปล่า? ถ้าพวกมันเข้าโซนหลักหลังจากสิบห้านาทีฉันก็ไม่ว่าหรอก แต่นี่เปิดเกมก็เข้าโซนหลักเลย ฉันรับทีมแล้วทีมเล่าที่ห้องควบคุมกลาง พอหันมาที่ห้องประธานก็เจอว่าถูกกินเกลี้ยงซะแล้ว ยังจะคิดยิงพลุให้ฉันถอนตัวอีก ไม่ตายก็บุญแล้ว"
ได้พายอูลู่ลู่เท้าสวย: "ใช่แล้ว พวกหนูเน่าควรไปตายซะ!"
เห็นทิศทางในห้องไลฟ์เริ่มไม่ค่อยดี อู้ข่ายจึงเปลี่ยนเรื่อง: "พอดีพี่หนูคนนี้กินแถวนี้ไปแล้ว เราไปดูที่ฝูลี่กันดีกว่า มีคนไหม ถ้าไม่มี เราค่อยขึ้นห้องประธาน"
------
หลินเหย่กำลังกินของอยู่ในห้องกระจก เห็นหมาป่าแดงดำทองกระโดดออกมานอกห้องกระจก ก็ตกใจสะดุ้งโหยง
แต่ต่อมา หลินเหย่ก็พบว่าหมาป่าแดงที่อยู่นอกห้องกระจกเพียงแค่ถือ M7 เล็งมาที่เขา ไม่ได้ลงมือและไม่ได้ยิง
งั้นจะพูดอะไรอีกเล่า
ในเมื่อพี่ใหญ่ไม่ทำร้ายเขา แล้วเขาจะไม่แสดงน้ำใจได้ยังไง?
คิดอย่างนี้ หลินเหย่ก็เริ่มรื้อกระเป๋า ทิ้งจานดาวเทียมลง
แต่พอเงยหน้าขึ้นมา
เอ๊ะ!
พี่ใหญ่ฉันหายไปไหนแล้ว?
พี่หมาป่าแดงดำทองหายตัวไปแล้ว
แต่ต่อมา หลินเหย่ก็ได้ยินเสียงเพื่อนในทีมแชตว่าเป็นเสียงหมาป่าแดง: "หมอผึ้ง ห้องประธานยังไม่ถูกกิน นายขึ้นมากินหน่อย"
"ลิงก์ดำน้ำเงินตีเสร็จไปพักหนึ่งแล้ว ฉันจะไปห้องมืดดูว่าจะแอบซุ่มได้ไหม"
"นายตามเวยหลงไปอ้อมจากสวน ดูซิว่าจะย่องไปลอบกัดตูดได้ไหม"
"ไม่สิ มีคนดึงสวิตช์แล้ว"
ได้ยินเสียงหวีดหวิวของสวิตช์เฮลิคอปเตอร์ หลินเหย่: "สวิตช์แรงเหวี่ยงฉันดึงเอง!"
ทีมน้ำเงินดำกินซองเสร็จ คงคิดจะดึงสวิตช์ก่อนแล้วขึ้นห้องประธาน ผลคือตัวเองดึงสวิตช์แรงเหวี่ยงก่อน ทำให้พอดึงสวิตช์ห้องน้ำเงิน เฮลิคอปเตอร์จุดอพยพก็ทำงาน
เจตนาของทีมน้ำเงิน ถูกเปิดโปง
"ทางแรงเหวี่ยงมีหมาป่าแดงดำทองหนึ่งตัว น่าจะเป็นพี่ใหญ่โสด3 ดูท่าทาง เมื่อกี้ไม่ได้ยิงฉัน ถ้าพวกนายเจอล่ะก็!"
เพิ่งวิ่งถึงชั้นสองของแรงเหวี่ยง หลินเหย่ก็ได้ยินเสียงปืนดังที่หน้าประตูฝูลี่
เพื่อนเวยหลงที่ลงมาจากบันไดปีนของฝูลี่ถูกยิงรัวเดียวร่วง!
เวยหลงพูด: "เชี่ย ตรงประตูน้อยฝูลี่มีคนซุ่ม ไอ้หมอผึ้งรีบวิ่ง!"
เวยหลงที่นอนจมอยู่พื้นใจถึงมาก ไม่ได้ให้หลินเหย่เข้ามาช่วย แต่บอกให้หลินเหย่รีบหนี
มองหมาป่าแดงดำทองตรงหน้าที่เริ่มหงุดหงิด หลินเหย่ลังเล: "อา จะวิ่งจริงเหรอ?"
------
อู้ข่ายที่วิ่งจากชั้นสองของแรงเหวี่ยงมาถึงหน้าประตูน้อยฝูลี่ หูไวมาก ได้ยินเสียงฝีเท้าในทางเดินฝูลี่ จึงหยิบ A ดา ออกมา เล็งไปที่ทางบันไดปีนทันที
ต่อมา มีเวยหลงตัวหนึ่งกระโดดลงมาจากร่องบันไดปีน มาอยู่ที่ปลายล่างของบันไดปีน
"จะไปไหนน่ะ? เพื่อน"
AW ยิงเปล่า
อู้ข่ายหน้าไม่ร้อนใจไม่เต้น สลับเป็น M7 กระสุนทองทันที ออกแรงยิงครึ่งแม็กกาซีน พาเวยหลงไปลงนรก
และในตอนที่ยิงเวยหลงร่วงด้วยกระสุนทองครึ่งแม็กกาซีนนี้เอง หมาป่าแดงดำทองก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างหลัง
เงยหน้าดู ก็เห็นหมอผึ้งตัวหนึ่งยืนมึนอยู่บนราวบันไดแรงเหวี่ยง
โดนไอ้หมอผึ้งนี่ทำเอาหงุดหงิดจนเกาหัวแกรกๆ อู้ข่าย: "โอ๊ย ฉันไปแล้ว แกมาทำไมเนี่ย? แกไปสิ!"
ในห้องไลฟ์ที่อู้ข่ายกำลังเซ็งสุดๆ ยังพูดไม่ทันจบ ระเบิดควันก็ถูกปามา ตามด้วยเข็มกระตุ้นฮอร์โมนที่ปักลง
เห็นหมอกรมควันโผล่มา อู้ข่ายหมดทางเลือก: "ไป เร็วเข้า ไปยึดร่าง ไอ้หมอผึ้ง เร็วเข้าไปถอดของจากไอ้เวยหลงนั่น"
อู้ข่ายยิงปืนสองนัดลงพื้นดังตึงๆ เรียกหมอผึ้งให้เข้าไป
------
เวยหลงที่เปลี่ยนมุมมองไปยังหมอผึ้ง: "ไม่วิ่งเหรอ?"
"หมาป่าแดงดำทองตัวนี้เมื่อกี้ไม่ได้ยิงฉัน ฉันว่าคงไม่ต้องวิ่ง" ลังเลแล้ว หลินเหย่ก็ปาระเบิดควันไปข้างหน้า ตามด้วยเข็มกระตุ้นฮอร์โมนอีกดอก
เพื่อนเวยหลงถึงกับหัวเราะทั้งขำทั้งเซ็ง: "นี่ยังจะฉีดยาให้เขาอีก?"
หลินเหย่ตอบ: "อือ"
เวยหลงกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็เห็นหมาป่าแดงดำทองฝั่งตรงข้ามเรียกหมอผึ้งให้เข้าไป
เวยหลงพูด: "หมาป่าแดงดำทองเรียกนายอยู่ รีบเข้าไป"
ตอนนี้ หมาป่าแดงที่วิ่งจากห้องประธานไปซุ่มจับทีมน้ำเงินดำที่ห้องดำก็เห็นว่าเวยหลงเสียหนึ่งชีวิตแล้ว: "เกิดอะไรขึ้น? ทีมน้ำเงินดำยังไม่อพยพ มันมาทางพวกนายแล้วเหรอ? รอด้วย ฉันกำลังไป"
เวยหลงรีบห้ามไม่ให้หมาป่าแดงมา: "อย่าๆๆ นี่คือพี่หมาป่าแดงโสด3 ที่หมอผึ้งรู้จัก นายอย่าเพิ่งมา ฉันน่าจะถูกชุบขึ้นมาได้ ถ้านายมา พี่คนนี้อาจกระตุกได้"
แค่หมอผึ้งตัวหนึ่งพาเวยหลงเชื่องๆ หนึ่งตัวก็ยังพอไหว
แต่ถ้าพาหมาป่าแดงมาอีกตัว ไอ้พี่โสด3 ได้กระตุกแน่
หมาป่าแดงคิดแล้วว่า: "ได้ ถ้าหมาป่าแดงโสด3 เชื่อใจไม่ได้ ฉันจะหาทางลอบเล่นงานมัน"
หลินเหย่: "ได้ งั้นฉันเข้าไปดูว่าพี่หมาป่าแดงดำทองจะให้ฉันทำอะไร!"
ว่าแล้ว หลินเหย่ก็กระโดดลงไป มาอยู่ตรงหน้าพี่หมาป่าแดงดำทอง
อู้ข่ายมองหมอผึ้งที่ดูมึนๆ เลยพูดไม่ออก: "ไม่ใช่ แกมาอยู่ตรงหน้าฉันทำไม แกไปกินซองสิ! ไปกินซองของไอ้เวยหลงนั่น!"
อู้ข่ายพูดไปด้วย ยิงปืนลงที่ใต้บันไดปีนไปด้วย
น้ำเสียงของหลินเหย่แปลกๆ: "พี่คนนี้ให้ฉันกินซองนาย หรือให้ฉันแบกนายมาน่ะ?"
เสียงเวยหลงก็เริ่มอู้อี้: "ไม่รู้สิ น่าจะให้แบก"
หลินเหย่วิ่งไปที่บันไดปีน: "งั้นฉันแบกออกมาก่อน"
เห็นหมอผึ้งรู้เรื่องแล้วมุ่งหน้าไปทางเวยหลงที่อยู่ใต้บันไดปีน
อู้ข่ายพยักหน้า แสดงว่าหมอผึ้งนี่ก็เข้าใจคนอยู่
ยกมือปาระเบิดควันออกไปหนึ่งลูก: "เฮ้อ ใช่เลย กินซอง กินให้หมดก็จบ ฉันคุมปืนให้!"
อู้ข่ายที่หยิบ A ดาออกมา เล็งตรงไปที่ปากบันไดปีน ป้องกันไม่ให้ใครมายิงตูดไอ้หมอผึ้งน้อย
แต่ต่อมา อู้ข่ายกลับเห็นหมอผึ้งแบกศพเวยหลงออกมา
อู้ข่ายเซ็งหมอผึ้งจนพูดไม่ออกอีกครั้ง ยกมือปาระเบิดควันไปอีกลูก: "ฉันให้แกกินซอง ไม่ได้ให้แกแบก!"
ปากก็บ่น แต่ก็ไม่ขัดขวางอู้ข่ายที่จะคุมปืนและปาควันให้หมอผึ้ง
ที่ช่วงระหว่างแรงเหวี่ยงกับฝูลี่ เมื่อเห็นหมอผึ้งทิ้งศพเวยหลงลง อู้ข่ายก็ยิงปืนสองนัดลงพื้นดังตึงๆ: "กิน เร็วเข้า กิน!"
อู้ข่ายเปลี่ยนปืนอีกครั้ง เล็งเตรียมพร้อมทุกจุดรอบๆ
มองหมาป่าแดงดำทองที่ยิงบอกจุดให้ตัวเองไปจัดการ หลินเหย่หยุดชะงัก: "พี่ใหญ่ให้ฉันกินซองนายจริงๆ นะ"
เวยหลงเงียบไปครู่หนึ่ง: "งั้นนายลองกินไปสักหน่อยก่อน ดูซิว่าจะตบตาผ่านไปได้ไหม? รอหมาป่าแดงโสด3 ไปแล้ว ค่อยชุบ?"
หลินเหย่ลูบคางครุ่นคิด: "ทีมสะพานดักขึ้นสะพานแล้ว
จากเวลาที่เพิ่งยิงกันเสร็จ พี่หมาป่าแดงดำทองคนนี้น่าจะเป็นผู้ชนะของทีมน้ำเงินดำเมื่อกี้
งั้นบนแผนที่ก็เหลือแค่ทีมสวิตช์น้ำเงิน ทีมสะพานดัก แล้วก็พี่โสด3 คนนี้งั้นเหรอ?
หรือว่า ฉันจะลองขออนุญาตพี่ใหญ่ดูซิว่าจะชุบนายขึ้นมาได้ไหม?"
เวยหลง: "ได้!"
เวยหลงที่เสียหนึ่งชีวิตไปแล้วไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ โดยเฉพาะตอนที่หมอผึ้งกำลังหาทางช่วยเขา
หลินเหย่กดปุ่มช่วยเหลือ แล้วปล่อยมือยืนขึ้น
อู้ข่ายที่กำลังเล็งส่ายปืนคุมพื้นที่อยู่นั้น มึนงง
เมื่อกี้เหมือนมีเสียงปุ่มช่วยเหลือดังขึ้น?
อู้ข่ายหันไปมองหมอผึ้ง หมอผึ้งเงยหน้ามองหมาป่าแดงดำทอง แล้วก็ก้มลงกดช่วยเหลืออีกครั้ง ปล่อยมือ
ยืนอยู่ข้างๆ อย่างว่าง่าย
อู้ข่ายงงไปหมดแล้ว M7 ในมือก็มาจ่อที่หน้าผากหมอผึ้ง
แต่มองดูหมอผึ้งที่มึนซื่อต่อหน้า สุดท้ายอู้ข่ายก็ใจอ่อน
ไปๆๆๆ เร็วเข้า เร็วเข้า ช่วยๆๆ ให้แกช่วยก็ได้! เลิกมองฉันอย่างนี้ได้แล้ว!
ว่าแล้วอู้ข่ายก็ยิงปืนสองนัดลงพื้น แล้วยิงปืนบอกจุดไปที่เวยหลง ให้สัญญาณหมอผึ้งช่วยเหลือ
บนใบหน้าหลินเหย่ปรากฏรอยยินดีทันที: "พี่ใหญ่ให้ช่วยแล้ว นายถอดหมวกเกราะปืนออก อย่าให้พี่ใหญ่ตื่นกลัว ข้างนอกยังมีทีมสะพานดักอยู่"
ในใจเวยหลงก็ตื่นเต้นเล็กน้อย: "ฉันรู้กติกา!"
พร้อมกับเสียงปี๊ดๆ ดังขึ้น เวยหลงที่ลุกขึ้นมาย่อครึ่งหนึ่ง เห็นปากกระบอกปืนของหมาป่าแดงดำทองเล็งมาที่ตัวเองโดยสัญชาตญาณ เพื่อนเวยหลงเกือบจะหยิบปืนออกมา
ริบคลานไปหลบด้านหนึ่ง ใช้ชุดผ่าตัดรักษาตัวเอง นิ่งเงียบและว่าง่าย
อู้ข่ายเห็นภาพนี้ กลั้นไม่ไหว: "เฮ้อ ฉันโคตรจะทนไม่ไหวแล้ว"
จากนั้น หมวก เกราะ ปืน ถูกเวยหลงโยนทิ้งลงพื้น!
อู้ข่ายเดินเข้าไป ซ่อมเกราะแดงโยนลงพื้น: "มาเถอะ เพื่อนยาก ซ่อม!"
ชุดซ่อมเกราะเพิ่งโยนลง อู้ข่ายก็ได้ยินเสียงลูกศรตรวจจับของลูน่าดังมาจากเหนือจุดอพยพ
หันไปเล็ง ก็โดนทีมสะพานดักจากจุดดึงสวิตช์ยิงจนเลือดหายไปกว่าครึ่งหลอด
ปืนซุ่มยิงของทีมสะพานดักทำให้อู้ข่ายเกือบร่วง!
อู้ข่ายหันไปดู เห็นเวยหลงยังจัดการสภาพอยู่ ก็หัวเราะทั้งเซ็ง: "คนมาแล้วนะ แกยังจะซ่อมๆๆ อีก หูหนวกหรือไง?"