ลู่เซียวได้ยินชื่อเซินอู้เฉียวหลุดจากปากนางทันที ริมฝีปากบางก็เม้มเป็นเส้นตรง ความเจ้าสำราญไร้ยางอายสลายกลายเป็นความโกรธเย็นชาหม่นหมอง
"แกมันแค่ลูกสาวของคนอื่นที่คลอดจากแม่เลี้ยง แล้วจะเอามาเทียบกับอู้เป่าของฉันได้ยังไง ครอบครัวลู่เราถึงจะรวยสู้ตระกูลเซินไม่ได้ แต่ก็เป็นพ่อค้าร่ำรวยแห่งเมืองไห่เฉิง แกอยู่ในบ้านลู่มาสิบแปดปี เราเคยทำไม่ดีกับแกสักครึ่งเดียวไหม กลับไปอยู่ตระกูลเซินแล้วทำหน้ารับความทุกข์เวทนาแบบนั้นจะแสดงให้ใครดู"
"แกคิดว่าที่แกใส่ร้ายอู้เป่า จนมันโดนแยกออกจากกลุ่ม ฉันไม่รู้เรื่องอีกไง"
"ฉันใส่ร้ายอะไรกัน เธอเองแหละที่ไม่ชัดเจนกับพี่ใหญ่กับพี่รองของฉัน ไม่งั้นพวกเขาจะไปเอ็นดูน้องสาวบุญธรรมที่ไม่มีเลือดเนื้อเชื้อไขอะไรแบบนั้นได้ยังไง"
"ตูม!" ลูกไฟขนาดเท่าลูกฟุตบอลก้อนหนึ่ง พุ่งออกจากฝ่ามือลู่เซียวตรงเข้าใส่ลู่ชิงเสวี่ยอย่างฉับพลัน
ลู่ชิงเสวี่ยเบิกตาโต สัญชาตญาณเร่งเร้าส่งกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาขวาง แต่อันดับของนางกับลู่เซียวต่างกันมากเกินไป
วินาทีที่ลูกไฟชนกำแพงน้ำแข็ง ความร้อนสูงสุดระเหยไอน้ำ ควันขาวพลุ่งพล่านเสียงดังฉ่า แล้วกำแพงน้ำแข็งก็แตกออกจากกลาง ลู่ชิงเสวี่ยกระเด็นถอยหลัง ร่างกระแทกกับเสาด้านหลัง
เจ็บ เจ็บจนหายใจไม่ออก
ลู่เซียวเดินเข้าไป ร่างสูงโปร่งทาบเงาคลุมหัวนาง ก้มหน้ามองความต่ำต้อยของนางจากเบื้องบน
"พวกเขาไม่รักน้องสาวที่โตมาด้วยกัน แล้วจะไปรักน้องสาวต่างแม่ของแกที่แม่เป็นคนทำลายครอบครัวพวกเขางั้นเหรอ"
"แกไม่ใช่ประกาศตัวเป็นหญิงแกร่งอิสระหรอกเหรอ บอกว่ามีแต่ดอกกาฝากที่ไร้ประโยชน์เท่านั้นแหละที่ต้องพึ่งพาผู้ชาย แล้วแกยังต้องการความรักจากใครอีกเล่า"