“ฟิ้ว ๆ!” ชายคนนั้นสะบัดมืออย่างแรง ปล่อยเปลวไฟสีฟ้าสองก้อนพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของลู่เซียว
ลู่เซียวกำลังจะตั้งรับ แต่กลับต้องตะลึงเมื่อเห็นเปลวไฟทั้งสองก้อนถูกเกราะป้องกันสะท้อนกลับไปทางเดิม
ถ้าชายสวมหน้ากากคนนั้นหลบไม่ทัน เปลวไฟคงตกใส่ตัวเขาเองแล้ว
ลู่เซียวถึงกับเลื่อมใสภาพตรงหน้าสุดหัวใจ แทบอยากคุกเข่ากราบเกราะป้องกันนี่เดี๋ยวนั้น
“ให้ตายสิ~ นี่มันโล่ที่ไหนกัน? นี่มันพ่อโล่ของผมชัด ๆ!”
ลู่ชิงเสวี่ยเห็นแล้วว่าไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ทำลายเกราะป้องกันนี้ไม่ได้ จึงตัดสินใจถอยกลับไปก่อนแล้วค่อยหาทางกันใหม่
“ไป...”
“มาถึงที่แล้ว จะกลับมือเปล่าได้ยังไง?”
รอยแยกธาตุมืดปรากฏขึ้นด้านหลังพวกเขา เซินจิ้นวูบออกมาจากรอยแยกนั้น แรงกดดันเย็นเยียบและมืดหม่นแผ่กระจายอย่างเงียบงัน กดข่มจนไม่มีใครกล้าสบตา
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ดาบมืดพุ่งแหวกอากาศตรงเข้าหาใบหน้าของลู่ชิงเสวี่ย
ลู่ชิงเสวี่ยปล่อยพลังแช่แข็งอย่างไม่ลังเล หวังสลายกระบวนท่าของเขา ทว่าพลังธาตุมืดไม่มีรูปร่าง เธอจึงแช่แข็งมันไม่ได้ แม้ระดับพลังพิเศษของเธอจะพัฒนาขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ก็อยู่แค่ขั้นเจ็ดระดับเจ็ดเท่านั้น ระดับพลังระหว่างเธอกับเซินจิ้นต่างกันลิบลับ น้ำแข็งของเธอไม่เพียงแช่แข็งดาบมืดของเขาไม่ได้ ทันทีที่ลงมือ ฝ่ามือก็ถูกกรีดเป็นแผลฉกรรจ์
เลือดกระเซ็นเป็นทางบนพื้นหิมะปนโคลน เธอกุมบาดแผลที่เลือดไหลไว้แน่น แต่ก็ไร้ผล
ดาบมืดมีฤทธิ์กัดกร่อน บาดแผลยังสมานได้ยากยิ่ง
“อ๊า! เจ็บเหลือเกิน!” มือของลู่ชิงเสวี่ยชุ่มไปด้วยเลือด ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้เธอแทบทนไม่ไหว
แต่เซินจิ้นไม่หยุดแค่นั้น เขาคิดสังหารอีกครั้ง คราวนี้พุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าของเธอ
ลู่ชิงเสวี่ยเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว มองดาบมืดนับสิบเล่มที่ตรึงเป้าหมายไว้ตรงจุดตายของเธอ
ทำไมกัน? ในพันธมิตร เธอเป็นผู้หญิงผู้มีพลังพิเศษสายต่อสู้ที่ใคร ๆ ก็ชื่นชมเป็นอันดับหนึ่ง ผู้หญิงกี่คนอิจฉา ผู้ชายกี่คนหลงใหล