“พี่หลาน ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นยอมปล่อยมือจริง ๆ เหรอ? เขาน่าจะยังพอช่วยได้นะ” เกอเกอชื่นชมความเด็ดขาดของพี่หลาน แต่ก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะเสียใจภายหลัง
พี่หลานเตะแมงมุมกลายพันธุ์ตัวหนึ่งกระเด็นไป “ฉันเป็นคนรักก็รักสุดใจ พอไม่รักแล้วก็ไม่เหลือเยื่อใยแม้แต่นิดเดียว”
เกอเกอหลบใยแมงมุมที่ราชาแมงมุมยิงใส่ “แต่พี่ยังไม่ได้ฟังเขาขอโทษ สำนึกผิด แล้วก็ร้องไห้คร่ำครวญเลยนะ!”
พี่หลานเงื้อมีดสั้นที่ตีขึ้นจากโลหะผสมชนิดพิเศษ ฟันใส่ใยแมงมุมเต็มแรง “ผู้ชายสำนึกผิดแล้วฉันจะเอาไปทำอะไร? ของแบบนั้นไร้ค่าที่สุด...”
ใยแมงมุมเหนียวทนกลับถูกนางฟันขาดไปได้ครึ่งหนึ่ง ลินเฟิงกับเถี่ยหนิวรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง รีบถอยห่างทันที
“ผู้หญิงกำลังโกรธ อย่าไปยุ่ง...”
หลังโม่ฉือถูกลากตัวไป สภาพจิตใจของไป๋ปิงเอ๋อร์ก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง เพื่อเอาชีวิตรอด เธออาศัยโล่ป้องกันของตัวเองเป็นฉากกำบัง ทิ้งเพื่อนร่วมทีมคนอื่นไว้แล้วลอบถอยไปทางด้านหลัง
นอกจากเธอแล้ว ในจังหวะที่ราชาแมงมุมพังหน้าต่างบุกเข้ามาและความโกลาหลปะทุขึ้น ลู่ชิงเสวี่ยก็ฉวยโอกาสตอนที่เซินจิ้นกับพวกถูกถ่วงไว้ ใช้พายุหิมะที่ปล่อยออกมาบดบังทัศนวิสัย แล้วพาคนสนิทที่สุดหลบเลี่ยงบริเวณที่กำลังต่อสู้กัน
เธอผลักผนังส่วนที่แตกร้าวจากการถูกโจมตีของราชาแมงมุม แล้วมุดเข้าไปในทางเดินด้านใน ลงไปถึงชั้นใต้ดินชั้นที่ 8 ก่อนจะพบประตูนิรภัยซ่อนเร้นที่ทำจากโลหะผสมอีกบาน ซึ่งระบุไว้บนแผนที่
เธอยกมือขึ้นกระตุ้นพลังพิเศษสายน้ำแข็ง—ผนึกน้ำแข็ง
ความเย็นยะเยือกแผ่ทะลักจากฝ่ามือ น้ำแข็งเกาะคลุมเหล็กหนาหนักอย่างรวดเร็ว ประตูโลหะผสมระดับห้องนิรภัยทั้งบานหดตัวจนเปราะกรอบภายใต้อุณหภูมิต่ำจัด รอยร้าวเส้นเล็ก ๆ ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นด้านใน