“ปิดแอร์กับระบบระบายอากาศ! อย่าให้กลิ่นเล็ดลอดออกไป!” เซินจิ้นกดเสียงต่ำ
เขาสัมผัสได้ว่าสิ่งที่อยู่ข้างนอกไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
เซินอู้เฉียวรีบเก็บอาหารทั้งหมด เธอไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง กลัวว่าจะทำเสียงอะไรออกมา เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เห็นพี่ใหญ่ตึงเครียดถึงขนาดนี้
ระบบทำความร้อนของรถบ้านหยุดทำงาน หลังรูดม่านบังตาลงจนมิด ภายในรถก็ตกอยู่ในความมืด
เซินจิ้นกับลู่เซียวแง้มม่านบังตาของตัวเองคนละนิด แล้วมองออกไปข้างนอกผ่านกระจก
ส่วนลี่เฉิงซวินไปอีกฝั่ง เขาไม่ได้ใช้พลังจิตตรวจสอบอย่างบุ่มบ่าม
แม้การตรวจสอบด้วยพลังจิตจะครอบคลุมกว่าการมองด้วยตาเปล่า แต่หากระดับของเป้าหมายสูงกว่าผู้ตรวจสอบ ก็อาจเปิดเผยตำแหน่งของตัวเองได้
เมื่อเห็นทุกคนแอบมองอยู่ เซินอู้เฉียวก็ไม่นิ่งเฉย เธอย่องไปข้างลี่เฉิงซวิน แล้วชะโงกหน้าเข้าไปดู
นอกตัวรถมีแต่หิมะและน้ำแข็งสุดลูกหูลูกตา ไม่รู้ว่าลมเริ่มพัดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไร มันหอบเกล็ดหิมะหมุนวนอยู่กลางอากาศ บดบังทัศนวิสัยไปไม่น้อย
เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นอะไรผิดปกติ กำลังจะถอนสายตากลับ ก็ได้ยินเสียง “โครม” อีกครั้ง
แก้วบนโต๊ะกระโดดขึ้นมาพร้อมกัน
หางตาของเธอเหลือบเห็นเงาร่างมหึมาที่ทำให้ขนลุก ตั้งอยู่ในมุมอับทางซ้ายล่าง ห่างออกไปราว 500 เมตร
มันเป็นสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายมนุษย์สีเขียว ร่างใหญ่เกือบสิบเท่าของมนุษย์ทั่วไป
กล้ามเนื้อบนร่างสีเขียวมหึมาปูดโปนอย่างน่าประหลาด เส้นเลือดสีแดงคล้ำหนาเตอะปกคลุมเต็มหน้าอก
บนไหล่ทั้งสองข้างและใกล้ข้อศอกมีหนามแหลมงอกออกมาอย่างละ 12 ซี่ ดูคล้ายเกราะกระดูกที่แทงทะลุออกมาจากร่าง