ออกจากเมืองใต้ดินมาแล้ว พายุหิมะก็หยุดลง
เซินอู้เฉียวไม่ได้รีบกลับซูเปอร์มาร์เก็ตทันที แต่ไปเก็บของเก่าที่ศูนย์การค้าครบวงจรใกล้ที่สุด โดยมีเซินจิ้นกับเซินซวี่ไปด้วย
หลังปลดล็อกโรงแรม เซินอู้เฉียวก็พบว่าสิ่งของทุกชิ้นภายในโรงแรมล้วนสร้างขึ้นจากสินค้าที่มีอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ต
พูดอีกอย่างคือ ไม่ว่าในอนาคตจะปลดล็อกอะไรได้อีก ทุกอย่างก็ล้วนยึดซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นแกนหลัก
ตอนนี้สินค้าของซูเปอร์มาร์เก็ตยังมีน้อยเกินไป เธอต้องเก็บของเก่าให้มากกว่านี้ เพื่อให้รองรับศูนย์การค้าครบวงจรที่ใหญ่ขึ้นได้
เดิมทีตั้งใจจะไปห้างค้าส่งขนาดใหญ่ แต่หิมะหนาเกินไป เส้นทางก็ซับซ้อน แถมอากาศยังอาจเปลี่ยนแปลงได้ทุกเมื่อ สุดท้ายจึงเปลี่ยนไปตลาดสดขนาดใหญ่แทน
หลังคาถูกหิมะทับจนพังไปเกินครึ่ง แต่พื้นที่ด้านในอย่างน้อยครึ่งหนึ่งยังพอสมบูรณ์และเดินผ่านได้ ทั้งไม่มีหิมะบดบังทัศนวิสัย
เซินจิ้นเดินนำหน้า ส่วนเซินซวี่เดินตามหลังพลางบ่นอย่างขัดใจ “ให้ฉันมาเก็บขยะเนี่ยนะ ใครเป็นคนคิด?”
“งั้นพี่รองรออยู่ตรงนี้ก็ได้ ไม่ต้องลงมือหรอก” เซินอู้เฉียวเห็นกล่องพลาสติกอยู่บนพื้น จึงก้มลงเก็บขึ้นมา
“อย่าจับ สกปรก” เซินซวี่แย่งไปทันที
“เผื่อเป็นของมีค่าล่ะ?” เซินอู้เฉียวดึงกลับมาอย่างดื้อดึง
“บนนี้ไม่มีตัวหนังสือสักตัว แบบนี้ใช้ไม่ได้ใช่ไหม?” เซินจิ้นรับกล่องไป ดวงตาหม่นลึกจนอ่านอารมณ์ไม่ออก
หลังสังเกตอยู่พักหนึ่ง เขาพบว่าสิ่งของที่ระบบของเซินอู้เฉียวตรวจจับและกระตุ้นรางวัลทวีคูณได้ แบ่งคร่าว ๆ เป็นสองประเภท
ประเภทแรกคือบรรจุภัณฑ์ที่ยังมองเห็นตัวหนังสือได้