“เหมือนเสียงปืนใหญ่เลย?!”
ผู้บัญชาการฐานปฏิเสธทันควัน “เป็นไปไม่ได้! ซูเปอร์มาร์เก็ตพัง ๆ นั่นจะมีปืนใหญ่มาจากไหน? ยิงกันมานานขนาดนี้ ต้องใช้กระสุนไปเท่าไรแล้ว?”
“ซูเปอร์มาร์เก็ตนั่นต้องถูกถล่มจนราบไปแล้วแน่ ๆ ที่นั่นนอกจากพวกกบฏพันธมิตรชั่วร้ายไม่กี่คน ก็มีแต่ผู้มีพลังพิเศษไร้ประโยชน์ พวกนั้นจะเอาอะไรไปต้านคลื่นซอมบี้ขนาดใหญ่ได้”
“น่าเสียดายก็แต่ของดี ๆ ข้างในมีตั้งเยอะ!” คนที่พูดคือผู้ดูแลชั่วคราวของสามตระกูลใหญ่
“ไม่ว่าจะยังไง คลื่นซอมบี้ครั้งนี้ก็ช่วยจัดการปัญหาใหญ่ให้เรา ของสิ่งนั้นไม่ควรมีอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว” ชายสวมนาฬิกาทองยิ้มกว้างจนเห็นฟัน
“ฮ่า ๆ…พูดถูก รอบนี้ในที่สุดเราก็ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกสำนักงานใหญ่เอาผิดเรื่องผลงานแล้ว” ชายหัวทรงหงอนไก่รู้สึกโล่งใจอย่างยิ่ง
“แต่ฐานรุ่งอรุณก็หายไปแล้วนะ!”
รอยยิ้มลำพองใจของคนกลุ่มนั้นค่อย ๆ แข็งค้างอยู่ที่มุมปาก พวกเขาเป็นแค่ “ทหารของประเทศที่ล่มสลาย” ซึ่งเสียแม้แต่แนวป้องกันสุดท้ายไปแล้ว ยังจะมีอะไรให้น่าภูมิใจอีก?
“ทำไมถึงมีกลิ่นน้ำมันเบนซิน?” จู่ ๆ ก็มีคนถามขึ้นอย่างกระวนกระวาย
ทุกคนถึงค่อย ๆ สังเกตเห็นกลิ่นน้ำมันเบนซินในอากาศ ซึ่งทวีความฉุนรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่ใช่แค่กลิ่นน้ำมันเบนซินเท่านั้น ภายในถ้ำยังมีควันดำจาง ๆ ลอยคลุ้งเป็นระลอก
“พวกคุณรู้สึกไหมว่าร้อนมาก?”
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความตื่นเต้นหรือสาเหตุอื่น แต่อากาศร้อนระอุขึ้นจริง ๆ บางคนเริ่มเหงื่อออกเพราะทนไม่ไหว
“โครม โครม—” พื้นสั่นสะเทือนต่อเนื่อง ชั้นดินหินเบื้องบนพังถล่มลงมาไม่หยุด จู่ ๆ คลื่นความร้อนรุนแรงก็โถมเข้าปะทะใบหน้า
ไอร้อนระอุพัดพาความชื้นเย็นในถ้ำออกไปอย่างรวดเร็ว ความร้อนแผดเผาจนทนไม่ไหว ทำให้อากาศบิดเบี้ยวสั่นไหว