ลู่เซียวพลันนึกถึงประโยคหนึ่งที่เคยอ่านจากนิยายไซไฟ: ผู้ควบคุมเวลาคือผู้สูงส่งที่สุด ส่วนผู้ควบคุมมิติคือราชา
พลังควบคุมเวลาเป็นพลังระดับสูงสุดที่อยู่เหนือพลังพิเศษอื่น ๆ
ถ้าเป็นพลังพิเศษด้านเวลาจริง เธอจะต้องกลายเป็นเป้านิ่งอย่างแน่นอน
คิดได้ดังนั้น เขาก็ทั้งร้อนรนและกระวนกระวาย “เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! พลังพิเศษด้านเวลาเป็น ‘วิชาต้องห้าม’ ที่ฝืนกฎเกณฑ์ มีอยู่แค่ในตำนาน ไม่มีทางปรากฏขึ้นกับอู้เป่าแน่”
ลี่เฉิงซวินเองก็รู้ดี หากเรื่องผู้มีพลังพิเศษด้านเวลาแพร่ออกไป ผืนดินรกร้างแห่งนี้จะต้องเกิดการนองเลือดอย่างโหดร้าย
“ฉันก็หวังว่าจะไม่ใช่ แต่ดูจากความสามารถที่เธอแสดงออกมาแล้ว เกือบจะแน่นอน พลังย้อนคืนที่เธอใช้ก็คือการทำให้เวลาหมุนกลับ”
“สมองเธอน่ะ บางทีเจ้าตัวอาจยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมีพลังอะไร และพลังนี้หมายถึงอะไร ไม่ว่าจะจริงหรือไม่ ต่อไปเราจะพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเธอแค่รีเฟรช”
เซินจิ้นที่เงียบมาตลอดในที่สุดก็เอ่ยปาก น้ำเสียงเย็นเยียบหม่นทึบ แฝงไอสังหารเฉียบคมและเย็นชา
“ถึงเวลาไปฆ่าคนแล้ว”
ลู่เซียวสนใจขึ้นมาทันที “หมายถึงไอ้คนใส่หน้ากากนั่นเหรอ? ฉันทนมันมานานแล้ว นับฉันด้วยคน”
“กำจัดมันก่อนที่มันจะสร้างปัญหาให้เราอีกครั้ง เป็นทางเลือกที่ถูกต้อง” เซินซวี่ก็ตัดสินใจเข้าร่วมด้วย
“ในเมื่อไปกันหมด งั้นก็นับฉันด้วย” ลี่เฉิงซวินรู้ดีว่าก่อนปัญหาจะมาถึง พวกเขาต้องจัดการทุกสิ่งที่อาจเป็นภัยต่อเซินอู้เฉียวให้เรียบร้อย
“แต่คนคนนั้นลึกลับไร้ร่องรอย คงไม่โผล่หัวออกมาง่าย ๆ”
เซินจิ้นทอดสายตาไปยังใจกลางเมืองรกร้างที่อยู่ไกลออกไปอย่างเย็นชา “ถ้าอย่างนั้นก็ล่อเสือออกจากถ้ำ...”
เซินอู้เฉียวไม่รู้ว่าพวกพี่ชายกำลังคุยอะไรกัน หลังยืนยันกับบาบาก้าแล้วว่าการย้อนคืนได้ผล เธอก็เริ่มเรียกคนมาปลูกต้นไม้