ตอนเซินอู้เฉียวกับเฮยสงกลับมาเจอกันอีกครั้งในร้าน ทั้งคู่ต่างตกตะลึง
เฮยสงไม่คิดเลยว่าเจ้าของร้านแห่งนี้จะเป็นสาวน้อยที่ดูอายุไม่ถึง 20 ปี
เซินอู้เฉียวเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าเจ้าเมืองใต้ดินที่ป่าเถื่อนและวางอำนาจขนาดนั้น จะเข็นรถเข็นมาซื้อแผ่นมาสก์หน้าให้เมีย แบบนี้มันใช่เหรอ?
เฮยสงไม่ได้จงใจอ้อมค้อมหรือพูดข่มขู่ แม้ก่อนมาจะเตรียมคำพูดไว้บ้าง แต่พอเห็นว่าเป็นเซินอู้เฉียว เขาก็กลืนคำเหล่านั้นลงคอไปหมด
เพราะความสามารถของเซินอู้เฉียว...พูดแล้วก็ชวนให้เสียหน้า ดันเป็นสิ่งที่ข่มเขาได้พอดี
“เอ่อ...เถ้าแก่เซิน เราก็ถือว่าไม่รู้จักกันจนได้สู้กัน วันนี้ผมมาหาคุณเพราะอยากคุยเรื่องธุรกิจสักหน่อย”
“ท่านเจ้าเมืองว่ามาได้เลยค่ะ” สัญชาตญาณของเซินอู้เฉียวบอกว่า ผู้ชายที่รักเมีย ต่อให้เลวแค่ไหนก็คงไม่เลวไปกว่านี้แล้ว
เฮยสงพูดตรง ๆ เขาคิดว่าร้านของเซินอู้เฉียวอยู่ไกลจากเมืองรกร้างเกินไป ระยะทาง 13 กิโลเมตรในโลกวันสิ้นโลก ทุกย่างก้าวล้วนเสี่ยงที่จะเอาชีวิตไปทิ้งได้ทุกเมื่อ
เขาจึงคิดจะรับสินค้าจากซูเปอร์มาร์เก็ตของเซินอู้เฉียวไปล็อตหนึ่ง แล้วขนกลับไปขายเพื่อหากำไรจากค่าขนส่งและค่าจัดการ แบบนี้นอกจากเขาจะมีรายได้แล้ว ยังช่วยให้คนข้างล่างไม่ต้องเสี่ยงออกไปข้างนอกด้วย
【โฮสต์ที่รัก ธุรกิจนี้ทำได้นะ~ ที่เขาพูดก็มีเหตุผลมาก เจียงเฉิงกว้างใหญ่มาก ร้านของคุณอยู่แค่ชานเมือง คนอื่นที่อยากมาซื้อของอาจต้องเอาชีวิตมาเสี่ยง】
ส่วนเซินอู้เฉียวคิดว่าไม่จำเป็นต้องเป็นศัตรูกับเมืองใต้ดินให้ตัวเองมีศัตรูรอบด้าน เฮยสงมาที่นี่ถึงแปดในสิบส่วนก็ต้องเกี่ยวข้องกับฐานจู๋กวงแน่ ๆ ถ้าอย่างนั้นเธอก็จะทำให้แผนของพวกนั้นล้มเหลว
“ท่านเจ้าเมืองอยากซื้อของจากฉันในราคาขายส่งเหรอคะ?”
“ถ้ามีราคานั้นจริง ย่อมเป็นเรื่องที่หวังแทบไม่ไหว”
“แต่สินค้าในร้านฉันตั้งราคาเดียวกันหมด ไม่มีราคาขายส่งหรอกค่ะ แน่นอนว่าถ้าท่านเจ้าเมืองรับรองได้ว่าจะไม่ซื้อไปขายต่อเพื่อฟันกำไร ฉันก็พอพิจารณาจัดส่งถึงที่ และแถมของให้ตามมูลค่าสินค้าที่ซื้อ 1 เปอร์เซ็นต์ได้ค่ะ”