ขับรถมาเกินร้อยกิโลเมตรแต่กลับติดอยู่บนทางด่วน พวกเขาจึงเปิดบริการท่องเที่ยวแบบบริการตัวเองไปเสียเลย
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเหนียวนุ่มเคี้ยวหนึบ คลุกเคล้ากับกุ้งมังกรรสเผ็ดมาร์ลาหอมกรุ่น แค่กินลงไปคำเดียวก็รู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว
ไข่ลาวาเนื้อนุ่มลื่น กับตีนไก่หนังเสือนุ่มเปื่อยจนแทบละลายในปาก ทุกคำล้วนทำให้อิ่มเอมใจอย่างยิ่ง
กินมื้อร้อน ๆ แบบนี้เข้าไป ต่อให้เป็นตับมังกรไข่นกฟีนิกซ์ก็คงไม่วิเศษไปกว่านี้แล้วกระมัง!
“เผ็ดก็เผ็ด ร้อนก็ร้อน แต่สะใจสุด ๆ!” ซือเทียนฉีเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก พลิกกุ้งมังกรในปากไปมาสองรอบ
เซินอู้เฉียวยื่นนมร้อนให้เธอหนึ่งขวด “สวัสดิการพนักงาน ไม่ต้องเกรงใจ”
“สวรรค์โปรด เจ้านาย ตามคุณแล้วมีความสุขจริง ๆ ของแบบนี้ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงเลย” ซือเทียนฉีประคองขวดนมไว้ ราวกับได้รับสมบัติล้ำค่าหายาก
ลู่เซียวพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ เมื่อก่อนฉันปล่อยให้พวกเธอลำบาก”
“หัวหน้า ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะ” ซือเทียนฉีแลบลิ้นอย่างกระอักกระอ่วน
เซินอู้เฉียวหยิบโค้กออกมาหนึ่งกระป๋อง แล้วยัดใส่มือพี่ชาย “พี่ ดื่มน้ำแห่งความสุขสักอึก ทำให้สดชื่นหน่อยไหม?”
พูดจบเธอก็หยิบเชอร์รี่ออกมาหนึ่งกล่อง พร้อมขนมกินเล่นหลังมื้ออาหารอีกหลายอย่าง
แม้พวกเขาจะเห็นภาพนี้มาไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว แต่ก็ยังอ้าปากค้างด้วยความตะลึง
เซินจิ้นรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อเกินไปเป็นพิเศษ นี่มันพลังพิเศษอะไรกันแน่? ไม่เพียงเพิ่มระดับได้ด้วยของไร้ค่า ยังมีมิติส่วนตัวติดตัวมาด้วยหรือ?
“อู้เป่า ถ้าความสามารถพวกนี้ของเธอถูกเปิดเผยออกไป เธอรู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น?” สีหน้าของเขาเคร่งขรึมอย่างยิ่ง
ลู่เซียวเตะซือเทียนเหลยกับน้องสาวเบา ๆ “พวกเธอรู้ใช่ไหมว่าควรทำยังไง?”
สองพี่น้องรีบทำสีหน้าจริงจัง “หัวหน้าวางใจได้ ต่อไปนี้พวกเราจะปกป้องความปลอดภัยของเจ้านายด้วยชีวิต! ใครกล้าคิดร้ายกับเจ้านาย ก็เท่ากับทำลายหม้อข้าวพวกเรา!”