【โฮสต์ที่รัก เล็งไปที่ดวงตาของหมูกลายพันธุ์ ตรงนั้นเป็นจุดอ่อนเพียงแห่งเดียวของมัน】
หมูกลายพันธุ์ขนาดยักษ์วิ่งได้คล่องแคล่วเกินคาด ไม่ได้อุ้ยอ้ายเลยแม้แต่น้อย
แต่ปืนของเซินอู้เฉียวไวกว่า “ปัง ปัง—”
เสียงปืนดังติดกันสองนัด กระสุนเข้าเป้าทั้งสองนัด ยิงโดนตาขวาของมันเต็ม ๆ
【โฮสต์ที่รัก ถึงจะไม่ค่อยฉลาด แต่ฝีมือยิงปืนยอดเยี่ยมจริง ๆ เลยนะ～】ร่างกลมป้อมของบาบาก้ากะพริบวูบไปมาอยู่ข้างเซินอู้เฉียว
“ฉันจะถือว่าคุณชมฉันก็แล้วกัน ทุกคนที่มีชีวิตอยู่ต่างก็มีคุณค่าของตัวเองทั้งนั้นแหละ～”
“โครม—” หมูกลายพันธุ์ที่ถูกยิงไม่ได้ล้มลง กลับคลุ้มคลั่งยิ่งกว่าเดิม พุ่งเข้าใส่เธอ
เธอไม่มีพลังพิเศษ จะให้หลบก็ไม่มีทางหลบพ้น
“จุ๊ ๆ～ น่าเสียดายจริง ๆ สาวสวยชั้นเลิศแบบนี้กำลังจะโดนเหยียบเละแล้ว น่าสงสารจัง～” เฮยสงจุ๊ปากเบา ๆ สองครั้ง น้ำเสียงฟังดูทั้งเสียดายและเหมือนกำลังตื่นเต้นรอชมอะไรบางอย่าง
แต่เหตุการณ์กลับไม่ได้เป็นไปตามที่เขาคาดไว้แม้แต่น้อย ขณะที่หมูกลายพันธุ์ยักษ์พุ่งชนเซินอู้เฉียวจากด้านหน้า โล่ป้องกันส่วนตัวโปร่งใสแต่แข็งแกร่งก็ปรากฏขึ้นครอบคลุมรอบตัวเธอในชั่วพริบตา ไม่เพียงสกัดแรงชนของหมูกลายพันธุ์ไว้ได้อย่างมั่นคง แต่ยังสะท้อนมันจนพลิกคว่ำ ร่างมหึมาไถลไปบนพื้นหลายสิบเมตร
“เป็นไปได้ยังไง?” เฮยสงตะลึงงัน สีหน้าเหมือนเห็นผี
พิษแมงป่องจ้องเซินอู้เฉียวอย่างไม่อยากเชื่อ มุมปากกระตุกถี่ ๆ “นั่น...นั่นมันอะไร? เธอมีพลังมิติส่วนตัวไม่ใช่เหรอ? โล่นั่นมันอะไรกัน?”
ท่ามกลางฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจาย หมูกลายพันธุ์ลุกขึ้นมาอีกครั้ง หันกลับแล้วพุ่งเข้าใส่เซินอู้เฉียวต่อ
เธอสูดหายใจลึก เล็งเป้าใหม่ แล้วยิงอย่างเด็ดขาด เปิดใช้กระสุนอมตะเต็มกำลัง ล็อกเป้าดวงตาของหมูกลายพันธุ์ได้อย่างแม่นยำซ้ำแล้วซ้ำเล่า