อย่างน้อยคืนนี้ก็จะได้กินอิ่มสักมื้อแล้ว
มองผักป่าที่ขึ้นอยู่รอบตัวแล้ว ของพวกนี้มีค่าเป็นเงินทั้งนั้น!
ถึงจะไม่รู้จักผักบางชนิด ระบบก็จะแจ้งให้รู้เอง นางแค่ขุดขึ้นมาก็พอ
【ติ๊ง สมุนไพรจือหมู่ มีสรรพคุณช่วยระบายความร้อน ลดไฟในร่างกาย บรรเทาอาการไอจากความร้อนในปอด ช่วยเพิ่มความชุ่มชื้นและลดอาการแห้งกร้าน อีกทั้งยังช่วยบรรเทาอาการเหงื่อออกตอนหลับจากภาวะหยินพร่อง ปากแห้ง คอแห้ง และท้องผูกได้】
ซูอวิ๋นถอนจือหมู่ขึ้นมาทั้งราก แล้วเตรียมโยนใส่ตะกร้าสะพายหลัง
ระบบเตือนขึ้นมาอีกครั้ง “สมุนไพรชนิดนี้ข้ารับซื้อได้แค่จินละ 3 เหวิน หากเจ้าของนำไปขายข้างนอก ราคาจะดีกว่านี้นะ～”
ซูอวิ๋นจึงหยิบจือหมู่ออกจากตะกร้าสะพายหลัง แล้วมองสมุนไพรหน้าตาธรรมดาในมือ
“ถ้าขายได้ราคาดีกว่า งั้นข้าจะแยกเก็บไว้แล้วกัน”
จากนั้นนางก็ไล่เก็บกวาดทั่วบริเวณอย่างบ้าคลั่ง ขุดผักป่าได้อีกเต็มตะกร้าสะพายหลัง ส่วนจือหมู่ก็ได้มาเต็มหนึ่งตะกร้า
ผักป่ารอบนี้ต้องเก็บไว้กินเองส่วนหนึ่ง นางจึงขายไป 10 จิน ได้เงินมา 20 เหวิน
ส่วนจือหมู่ นางจะเอากลับไปขายที่เมืองเป่ยซาน
เวลาผ่านไปกว่าครึ่งวันแล้ว หากไปเมืองเป่ยซานวันนี้ ทั้งขาไปขากลับคงมีเวลาไม่พอ
พอลงจากเขา ซูอวิ๋นยังคิดเรื่องขายจือหมู่อยู่ ก็เห็นคนคนหนึ่งสะพายตะกร้าและถือจอบเดินมาทางนาง
นางรู้จักคนผู้นี้ เขาเป็นคนจากร้านขายยาในเมืองเป่ยซานพอดี ชื่อหลี่เอ้อร์หลาง
เขามักจะมารับซื้อสมุนไพรในหมู่บ้าน หรือไม่ก็ขึ้นเขาไปขุดสมุนไพรเอง
นางมองจือหมู่ในตะกร้าแล้วรีบเดินเข้าไปหา “พี่หลี่ กำลังจะขึ้นเขาไปขุดสมุนไพรหรือเจ้าคะ?”
พอหลี่เอ้อร์หลางเห็นซูอวิ๋นก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว เด็กสาวคนนี้ด่าคนเจ็บแสบเหลือเกิน เขาไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว “เจ้า... เจ้าต้องการอะไร?”
ซูอวิ๋นยื่นตะกร้าในมือไปข้างหน้าเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้ม “พี่หลี่ นี่เป็นของที่ข้าเพิ่งขุดได้บนเขา ลองดูสิว่าจะรับซื้อไหม ยังสดใหม่อยู่เลย”
หลี่เอ้อร์หลางจึงก้มมองในตะกร้า “จือหมู่นี่เอง”
พอเห็นสมุนไพร เขาก็ยื่นมือไปพลิกดูโดยไม่รู้ตัว “ไม่เลวเลย แต่ถ้าขุดในฤดูใบไม้ร่วงจะดีกว่านี้”
“ถ้าอย่างนั้นพี่หลี่จะรับซื้อไหม?”
ถ้าขายตอนนี้ได้ นางก็ไม่ต้องเสียเวลาไปเมืองเป่ยซานอีกรอบ
หลี่เอ้อร์หลางพยักหน้า “รับสิ เพียงแต่จือหมู่ที่ขุดในฤดูใบไม้ผลิราคาสู้ฤดูใบไม้ร่วงไม่ได้ แถมยังสดอยู่ ข้ารับซื้อได้จินละ 6 เหวิน ถ้าตากแห้งแล้ว ราคาจะเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว”
ระบบไม่ได้หลอกนางจริง ๆ!
“ขาย!” ซูอวิ๋นยื่นตะกร้าให้เขาอย่างตื่นเต้น
หลี่เอ้อร์หลางรับตะกร้าไปชั่งด้วยมือ “ของเจ้าไม่มากนัก คงสักสองจินกว่า ๆ ข้าคิดให้สองจินครึ่งดีไหม? ไม่อย่างนั้นเจ้าต้องเอาไปชั่งที่ร้าน”
“ได้!” ซูอวิ๋นตอบตกลงทันที ตอนนี้ที่บ้านแทบไม่มีข้าวจะกรอกหม้อแล้ว ต้องรอขายสมุนไพรได้เงินมาซื้อข้าว “สองจินครึ่งก็สองจินครึ่ง”
ไม่รู้ว่าคนในหมู่บ้านรู้ได้อย่างไรว่าซูอวิ๋นขุดสมุนไพรไปขายได้เงินมา
ซูอวิ๋นเพิ่งมาถึงหน้าบ้านผู้ใหญ่บ้าน ผู้คนก็พากันแห่มาดูตามหลังทันที
“ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน อยู่บ้านไหมเจ้าคะ? ข้าเอง” ซูอวิ๋นเคาะประตูอยู่หน้าลานบ้านผู้ใหญ่บ้าน
ผู้ใหญ่บ้านออกมาเปิดประตู “อวิ๋นเอ๋อร์มาแล้วหรือ”
ซูอวิ๋นเดินเข้าไป วางตะกร้าไว้ใต้ชายคา “ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน นี่เป็นสมุนไพรที่หลี่เอ้อร์หลางคนรับซื้อสมุนไพรซื้อไปจากข้า เขาบอกให้วางไว้ที่บ้านท่าน เดี๋ยวเขาจะกลับมาเอา”
ผู้ใหญ่บ้านยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น คนที่มามุงดูก็กรูกันเข้ามาจากหน้าประตูเสียแล้ว
พวกเขาล้อมซูอวิ๋นกับผู้ใหญ่บ้านไว้ตรงกลาง ต่างคนต่างพูดแย่งกันจนเสียงดังเซ็งแซ่
แต่ละคนหยิบจือหมู่ขึ้นมาดู “ที่แท้หน้าตาเป็นแบบนี้นี่เอง”
“พวกเจ้ามาทำอะไรกัน?” ผู้ใหญ่บ้านเห็นพวกเขาพูดกันจ้อกแจ้ก ก็ร้องถามเสียงดัง
มีคนตอบว่า “พวกเราได้ยินว่าหลี่เอ้อร์หลางรับซื้อสมุนไพรที่เด็กสาวตระกูลซูขุดมา จินละ 6 เหวิน เลยแวะมาดูหน่อย”
ผู้ใหญ่บ้านนึกว่าตัวเองฟังผิด เขาหยิบจือหมู่ขึ้นมาดูด้วย แล้วถามซูอวิ๋นอย่างไม่แน่ใจ “อวิ๋นเอ๋อร์ ที่พวกเขาพูดเป็นความจริงหรือ?”
“เจ้าค่ะ ข้าขุดเอง” ซูอวิ๋นนับเหรียญทองแดง 11 เหรียญแล้วยื่นให้ผู้ใหญ่บ้าน “ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน ข้าอยากซื้อข้าวเจ้าค่ะ ท่านแม่กับน้อง ๆ ยังรอให้ข้าเอาข้าวกลับไปหุงอยู่”
พอได้ยินนางบอกว่าจะซื้อข้าว บริเวณที่เมื่อครู่ยังอึกทึกก็พลันเงียบลง
ผู้ใหญ่บ้านเองก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร เขายกมือปาดตา แล้วหันไปตะโกนเรียกคนในห้องด้านใน “ยายแก่ รีบตักข้าวกล้องหนึ่งจินกับแป้งสาลีหนึ่งจินให้อวิ๋นเอ๋อร์เร็วเข้า”
ไม่นาน ภรรยาผู้ใหญ่บ้านก็ยกข้าวกับแป้งออกมา ผู้ใหญ่บ้านรับของแล้วส่งให้ซูอวิ๋น “เอาไปเถอะ ซื้อข้าวในหมู่บ้านเดียวกัน จะคิดราคาเท่าร้านขายข้าวได้อย่างไร ข้าวกล้องจินละ 3 เหวิน แป้งสาลีจินละ 4 เหวินก็พอ”
ข้าวกล้องในร้านจินละ 5 เหวิน ส่วนแป้งสาลีธรรมดาก็จินละ 6 เหวิน
ซูอวิ๋นไม่เกรงใจอีกต่อไป นางรับเงินทอนกลับมา 4 เหรียญทองแดง แล้วส่งเงินที่เหลือให้ผู้ใหญ่บ้าน “ขอบคุณท่านปู่ผู้ใหญ่บ้านเจ้าค่ะ งั้นข้ากลับไปทำอาหารก่อนนะ”
ผู้ใหญ่บ้านเทสมุนไพรออกจากตะกร้า แล้วยื่นตะกร้าคืนให้นาง “เอาตะกร้ากลับไปด้วย ซื้อใหม่ก็ต้องใช้เงินตั้งหลายเหวิน”