เพราะซู่เหยามิได้เห็น ความอัปยศของซูหมิงเทียนจึงสูญเปล่า ฉากหักศักดิ์ศรีที่เซวียเยี่ยนฉือรังสรรค์ขึ้นอย่างประณีต เปรียบดั่งโยนลูกบอลปักให้คนตาดู
เซวียเยี่ยนฉือเดือดดาลอยู่ในใจ ใบหน้าสง่างามเกือบปริแตกอีกครา
“เจ้าตาบอดหรือ?”
ซู่เหยาพูดเสียงเบา “เมื่อครู่ร้องไห้จนตาแดง สายตาพร่ามัวไปบ้าง”
เซวียเยี่ยนฉือสูดหายใจลึก “ก็ได้ ให้พี่รองเจ้าบอกแก่เจ้าด้วยตัวเอง ว่าเขาได้รับความอัปยศใด!”
“ไป พาคนมาให้ข้าซื่อจื่อเดี๋ยวนี้!”
ไม่นาน ซูหมิงเทียนก็ถูกพาตัวกลับมา
ดวงตาทั้งคู่ของเขาเลื่อนลอยไร้วิญญาณ แววตาวอกแวก ฝีเท้าลอยๆ
ขวัญหนีดีฝ่อ
มีชั่วขณะหนึ่ง เขารู้สึกราวกับว่าตนคือม้าตัวเมียตัวนั้น ถูกม้าตัวผู้กดขยี้อยู่ใต้ร่าง
เขาจำได้แล้ว ม้าตัวผู้สีแดงตัวนั้น คือม้าตัวที่วิ่งกัดเขาไปด้วยเมื่อครู่
ม้าตัวผู้สีแดงนั้นพ่นลมหายใจเสียงดังฟี้ดๆ ในลำคอส่งเสียงร้องต่ำแหบ
การเคลื่อนไหวข้างหลังดังขึ้นทุกขณะ
เขาก้มตัวต่ำลง นิ่งไม่กล้าขยับ
เมื่อเสร็จกิจอย่างยากลำบากแล้ว เขาจึงถูกปล่อยลง
ไม่ไกลออกไป ม้าตัวผู้สีแดงมองเขา แกว่งหาง ส่งเสียงพ่นลมทางจมูกสองครั้ง
บนหัวของเขา ยังมีน้ำลายของม้าสีแดงติดอยู่
ประสบการณ์วันนี้ จะกลายเป็นฝันร้ายของเขาไปชั่วชีวิต
เขาถูกพากลับมายังห้องพิเศษอีกครั้ง
ซู่เหยาเห็นคนแล้ว อยากวิ่งเข้าไปหา แต่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็เลือกยืนอยู่ที่เดิม ในแววตามีความระงับใจอยู่บ้าง
“คุณชายรอง ท่านเป็นอะไรไป? พวกเขาทำอะไรท่าน?”