ชาติก่อน หลี่เยวียนตื่นตระหนกเกินไป ส่งผลให้การคลอดไม่ราบรื่น เจ็บท้องอยู่วันหนึ่งกับอีกคืนก็ยังคลอดไม่ออก เด็กคลอดออกมาก็มีร่างกายอ่อนแอ
ชาตินี้ ใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วยาม นางก็คลอดทารกออกมา ทั้งแม่และลูกปลอดภัยดี
“ขอบคุณคุณหนูซูยิ่งนัก หากมิใช่คุณหนูยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ข้ากับลูกเกรงว่าคงยากรอดชีวิต” หลี่เยวียนอายุยี่สิบกว่า เนื่องจากตั้งครรภ์ รูปร่างจึงค่อนข้างอวบอิ่ม นางมองทารกในอ้อมอก ขอบตาแดงระเรื่อ
“ฮูหยินเป็นผู้มีวาสนา ต่อให้ไม่มีข้า ก็คงคลอดได้อย่างปลอดภัย” ซู่เหยาปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ฮูหยินพักผ่อนให้ดี หลังคลอดต้องระวังอย่าให้จิตใจโศกเศร้า”
หลี่เยวียนพอพบซู่เหยาก็ชื่นชอบ “คุณหนูซู รอข้าออกจากเดือนก่อน ค่อยมาขอบคุณท่านอย่างสมเกียรติ”
ระหว่างที่ทั้งสองสนทนากันอยู่ อาจารย์ต้าหยู หลี่ ก็มาถึง
อาจารย์ต้าหยู หลี่ ทราบเรื่องที่บุตรสาวประสบ รีบเร่งมา ซู่เหยาถอยออกจากห้อง ปล่อยให้พ่อลูกคู่นี้ได้อยู่ด้วยกัน
หลี่เยวียนไม่มีทางนั่งเดือนในเรือนชาวนาแน่นอน อาจารย์ต้าหยู หลี่ไม่วางใจ สั่งการให้นำตัวนางกลับเรือน ก่อนจากไป อาจารย์ต้าหยู หลี่มาขอบคุณด้วยตนเอง “ขอบคุณคุณหนูซูยิ่งนัก บุญคุณใหญ่หลวงของคุณหนูซู ข้าหลี่ไม่มีสิ่งใดจะตอบแทน คุณหนูซูมีความต้องการสิ่งใดโปรดเอ่ยมา”
ซู่เหยาตอบด้วยท่าทีสงบเสงี่ยมไม่ขลาดเขลา “นี่เป็นเพียงการยื่นมือช่วยเหลือเล็กน้อย หามิได้กล้าอ้างบุญคุณเพื่อเรียกร้องสิ่งตอบแทน แต่ได้ยินว่าอาจารย์ต้าหยู หลี่มีความรู้ลุ่มลึก เปรียบวิชาดั่งบรรทุกได้ถึงห้าพันเล่มเกวียน หม่อมฉันมีพี่ชายที่บ้านผู้หนึ่ง กำลังเตรียมตัวสอบเคอจวี่ ไม่ทราบว่าอาจารย์ต้าหยูจะชี้แนะสักหน่อยได้หรือไม่”
อาจารย์ต้าหยู หลี่ลังเลอยู่บ้าง หลังจากเคยเป็นอาจารย์ผู้ปูพื้นฐานให้องค์รัชทายาท เขาก็ไม่รับศิษย์อีก
หลี่เยวียนยิ้มพลางว่า “ท่านพ่อ ผู้อื่นเพียงให้ท่านชี้แนะ มิได้ให้ท่านเป็นอาจารย์ ท่านลังเลอะไร?”