หนิงฮ่าวชูได้รับพระบัญชาให้รุดไปยังวัดหลิงหยิ่น เพื่อคารวะและอารักขาพระชายาไท่จื่อกับหวงไท่ซุนกลับคืนสู่วัง
พระชายาไท่จื่อทรงรับเขาเข้าเฝ้า
"พระชายาไท่จื่อผู้ทรงศักดิ์ กระหม่อมได้รับพระบัญชามารับเสด็จพระชายาไท่จื่อและหวงไท่ซุนคืนสู่วัง" หนิงฮ่าวชูโขกศีรษะคำนับ
พระชายาไท่จื่อตรัสเรียบนิ่งว่า "ท่านหนิง ที่พระพักตร์หวงไท่ซุนเกิดลมพิษขึ้น ไม่อาจรับลมได้ หมอหลวงถวายความเห็นว่าควรสวมกระบังหน้าให้มิดชิด โรคนี้แพร่ระบาดง่าย ควรเลี่ยงการเข้าใกล้เป็นดีที่สุด"
หนิงฮ่าวชูเงยหน้ามองไป เห็นแม่นมอุ้มเด็กชายวัยราวหนึ่งปี เด็กทรงฉลองพระองค์ผ้าไหม สวมกระบังหน้าจนมองหน้าไม่เห็นชัด
จากรูปร่างก็พออนุมานได้ว่า แขนขาของเด็กอ้วนสมบูรณ์ แข็งแรงกำยาน
แม่นมอุ้มอยู่ครู่หนึ่ง ก็เงียบ ๆ เปลี่ยนไปอุ้มข้างหนึ่ง
หวงไท่ซุนเมื่อก่อนเป็นเช่นนี้หรือ?
หนิงฮ่าวชูนึกว่าตนเคยเห็นมาเพียงครั้งเดียว จำได้ไม่ชัดนัก
แต่ก็มักได้ยินข่าวว่าหวงไท่ซุนร่างกายอ่อนแอ หมอหลวงต้องวิ่งวุ่นรักษาอยู่เสมอ
มณีบูชาที่วัดหลิงหยิ่นศักดิ์สิทธิ์เสียจริงถึงเพียงนั้นหรือ?
หวงไท่ซุนเพียงมาถึง ร่างกายกลับแข็งแรงขึ้นเป็นปลิดทันใด
หนิงฮ่าวชูมองแวบเดียวก็หลับตาถอนสายตา "พระชายาไท่จื่อผู้ทรงศักดิ์โปรดมิได้ทรงเป็นห่วง กระหม่อมจะถวายความจริงทุกประการต่อฝ่าบาท"
ว่าแล้วก็จัดการเรื่องการลงจากภูเขา
ขบวนรถม้ามากมายเลียบทางลดเลี้ยวลงจากภูเขา ผ่านไปหลายเดือน พระชายาไท่จื่อในที่สุดก็หวนคืนสู่ตงกง
ข้าราชการในตงกงได้ข่าว จึงเข้าเฝ้าองค์รัชทายาทถวายพระพร "องค์รัชทายาทผู้ทรงศักดิ์ พระชายาไท่จื่อนำหวงไท่ซุนกลับคืนวังแล้ว"
องค์รัชทายาททรงประทับอยู่เคียงข้างพระชายารองแซ่ถัง พระเนตรอ่อนหวาน