พระชายาไท่จื่อหายใจติดขัด ความหนักอกใจพร้อมกันนั้นก็ปีนขึ้นกลางคิ้ว
"องค์รัชทายาทจะเสด็จมาเองด้วยเช่นไร"
ยามเช่นนี้ มิใช่ควรอยู่กับถังหว่านซินหรือ?
แน่แท้ เห็นทีต้องเป็นฝีมือคิดแผนของถังหว่านซินสิ้นดีนักแล้ว!
หวงไท่ซุนยังไม่หลับ กำลังอยู่ในอุ้มแม่นมให้เล่นเอ็นดู
โรคหัดนั้นเวียนเป็นเหตุให้ต้องเลี่ยงลม เมื่ออยู่กลางแจ้งต้องสวมกระบังหน้าปิดบังเสมอ แต่ที่นี่เป็นในห้อง ภายในห้องไม่มีลม มิจำเป็นต้องปิดบังจนมิดชิดเพียงนั้น
หากองค์รัชทายาททรงอารมณ์อยากทอดพระเนตรหวงไท่ซุนขึ้นมาสักครา...
หลังพระชายาไท่จื่อผ่องขึ้นด้วยเหงื่อบางเบา นางคว้ามือผู้เป็นฮูหยินผิงกั๋วกงไว้ทันที
ฮูหยินผิงกั๋วกงถามว่า "องค์รัชทายาทเสด็จถึงส่วนไหนแล้ว อีกไม่ช้าจะเสด็จเข้ามาหรือไม่"
นางในกราบทูลว่า "องค์รัชทายาทเพิ่งเสด็จจากพระชายารองถังมาไม่นาน อีกไม่ถึงครึ่งแก้วน้ำจะเสด็จถึง"
ฮูหยินผิงกั๋วกงโน้มตัวเข้าไปใกล้ กระซิบเสียงเบาว่า "ให้หวงไท่ซุน 'หลับ' สักครู่เถิด เอาม่านลงมาเดี๋ยวนี้ เร่งด่วน ตั้งสติเถิด อย่าตกใจ"
พระชายาไท่จื่อระลึกตัวตื่น รีบมีบัญชาทันทีว่า "ไปคลี่ม่านลง หวงไท่ซุนต้องพักบ่าย"
แม่นมงงงวยเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อครู่บนรถม้า หวงไท่ซุนนอนหลับตลอดทาง บัดนี้ยามเซินแล้ว จะปลอบให้หลับเป็นได้เช่นไร
ไม่เพียงเท่านั้น หวงไท่ซุนดูจะหิว อยากจะรับประทานสิ่งใดสักอย่าง
แต่เป็นบัญชาของพระชายาไท่จื่อ แม่นมจำต้องทำตาม
แม่นมอุ้มเด็กขึ้นในแนวนอน โยกครอกพร้อมปลอบเป็นพัก ๆ เด็กลืมตาโตกวาดมองไปรอบด้าน เหมือนหมูที่ขัดขืนไม่อยู่ ดิ้นรนอยากจะลุกขึ้น