เมื่อหยวนฉี ชิวชิน และถังซิ่ง เห็นท่าทีโอหังเหิมเกริมของเซวียเชียนอี้ ดวงตาแทบร่วงหล่นลงพื้น
เซวียเชียนอี้จะกล้าขวางขึ้นถึงเพียงไหนกัน!
ยิ่งไปกว่านั้น นางประพฤติตนเช่นนี้ กงอ๋องหวังเฟยกลับมิได้โทสะแต่อย่างใด
ทั้งสามมองหน้ากันสลับไปมา มองแผ่นหลังของเซวียเชียนอี้ แล้วจึงเหลือบมองซูซูเหยา
คิดตรึกเพียงใดก็ไม่อาจคลาดข้องใจ
เมื่อเซวียเชียนอี้เดินจางหายไปไกล ชิวชินจึงก้าวออกมา เดินไปยืนข้างซูซูเหยา แล้วกระซิบว่า "กงอ๋องหวังเฟย พระชายารองแห่งสกุลเซวียเป็นได้เช่นนี้ได้อย่างไร ยิ่งแสดงความไม่เคารพต่อท่านพี่หวังเฟยยิ่งนัก"
ซูซูเหยาเหลือบมองนางแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยเรียบ ๆ ว่า "เช่นนั้น ก็ขอให้พระชายารองชิวไปสั่งสอนพระชายารองเซวียสักหน่อยเถิด"
ชิวชิน "......"
ถังซิ่งแอบดึงแขนชิวชินไว้
ชิวชินบีบผ้าเช็ดหน้าแน่น ไม่กล่าวอันใดอีก
ฝ่ายหยวนฉียืนอยู่ข้าง ๆ ห่างจากทั้งสอง ดูราวกับเรื่องใดไม่เกี่ยวข้องกับตนเลยแม้แต่น้อย
ซูซูเหยากวาดสายตามองทั้งสาม "ได้แล้ว กลับคุ้มกันเถิด อีกไม่นานงานเลี้ยงค่ำจะเริ่มขึ้น อย่าลืมมาร่วมงาน"
ว่าแล้วก็พาคนของตนจากไป
เมื่อซูซูเหยาเดินจากไป ชิวชินจ้องหยวนฉีด้วยแววตาเกรี้ยวกราด ตะโกนว่า "พี่หยวนช่างรู้จักตัดขาดความสัมพันธ์เสียจริง! ยืนห่างออกไปแบบนั้น กลัวว่าน้องจะเป็นภาระให้พี่ใช่หรือไม่!"
หยวนฉีเหลือบมองนางหนึ่งครั้ง เอ่ยเรียบ ๆ ว่า "น้องชิวเมื่อครู่ตั้งใจปลุกปั่นระหว่างกงอ๋องหวังเฟยกับพี่เซวียหรือกระไร น้องชิวนึกว่าทุกคนเป็นคนโง่ มีแต่น้องชิวเพียงผู้เดียวที่ฉลาดที่สุดในวังหวังหรือ"