ฉู่จั๋วเย่ว์ขมวดคิ้วแน่น ฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะเตี้ยแรง ๆ "เจ้าอย่ามาหลอกข้าจะดีกว่า!"
นางเก็บความออดอ้อน ดวงตาฉายแววไม่เป็นมิตร ในนัยน์ตาซ่อนความระแวดระวังและหวาดกลัว
นอกหน้าต่างพายุฝนกระหน่ำ เสียงกระดิ่งลมใต้ชายคาถูกพัดจนดังไม่เป็นจังหวะ
ซู่เหยาค่อย ๆ จัดแขนเสื้ออย่างใจเย็น แววตาสะอาดกระจ่างดั่งกระจกเงา "เจ้าจะเลือกไม่เชื่อก็ได้"
ฉู่จั๋วเย่ว์หัวเราะเย็น "เจ้าต้องการสิ่งใด?"
ซู่เหยาแย้มมุมปากบาง ๆ "เจ้าเรียกบ่าวหญิงเข้ามา เก็บเศษถ้วยกระจกที่แตกเสีย แล้วสั่งลงไปว่า ถ้วยกระจกนี้หล่นแตกเอง ข้าจะบอกเจ้า"
ฉู่จั๋วเย่ว์ทำตาม นางเรียกบ่าวหญิงเข้ามา เก็บเศษกระจกบนพื้น
"เมื่อครู่เข้าใจผิด ถ้วยกระจกไม่ใช่ซู่เหยาสะใภ้เล็กเป็นคนทำให้แตก"
"คุณหนู บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะ" บ่าวหญิงผงกศีรษะรับคำ
บ่าวหญิงออกไปแล้ว ฉู่จั๋วเย่ว์จ้องมองไปด้วยสายตาเย็นชา
"ซู่เหยา ถ้าเจ้ากล้าหลอกข้า ข้าไม่มีทางอภัยให้เจ้าแน่! อย่าคิดว่าไม่มีถ้วยกระจกแล้ว ข้าจะจัดการเจ้าไม่ได้! มารดาปกป้องเจ้าได้ชั่วคราว แต่ปกป้องเจ้าไปทั้งชีวิตไม่ได้"
ซู่เหยากำลังจะเอ่ยปาก ฉู่จั๋วเย่ว์รีบถามอย่างร้อนรน "เรื่องนี้มารดารู้หรือไม่?"
กลัวซู่เหยาจะไม่เข้าใจ ฉู่จั๋วเย่ว์ร้อนใจจนลุกขึ้นยืน "มารดารู้เรื่องของหว่านซื่อกับท่านพ่อหรือไม่? เรื่องของหว่านซื่อ เป็นเพียงท่านพ่อทำผิดชั่วครั้งชั่วคราว ชายใดไม่เคยผิดพลาด เรื่องนี้ผ่านมานานแล้ว... ข้าเพิ่มเงื่อนไขอีกข้อ เจ้าห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกมารดา ถ้ามารดารู้ ข้าก็ไม่ให้อภัยเจ้าเช่นกัน!"