"ท่านพี่เขย... ท่านอย่ารีบร้อน..."
"ข้าจะไม่รีบได้อย่างไร อีกประเดี๋ยวพี่สาวของเจ้าก็จะมาแล้ว..."
สายลมพัดดอกวิสทีเรีย กระทบผิวน้ำในสระให้กระเพื่อมไหว
ซูซูเหยาราวกับกำลังอยู่ในความฝัน
ในฝัน นางยังมิได้ออกเรือน
นางยืนอยู่หน้าประตูห้องหอ ฟังเสียงลามกอนาจารภายในอย่างเงียบงัน
แม้ไม่ต้องตั้งใจฟัง ก็รู้ว่า ชายหญิงข้างในคือสวามีของนาง หยวนจู่ และน้องสาวซูหมิงจู
สวามีและน้องสาวของนาง ในห้องหอของนาง บนเตียงของนาง กระทำเรื่องชั่วช้าต่ำทราม
เสียงจากในห้องดังขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับจงใจให้นางได้ยิน
"เจ้าว่า หากพี่สาวของเจ้ามาพบเข้า นางจะเป็นเช่นไร"
"นางจะเป็นเช่นไรได้"
ใช่แล้ว นางจะเป็นเช่นไรได้
บิดามารดาและพี่น้อง ย่อมต้องเข้าข้างน้องสาว เรื่องใหญ่ก็ทำให้เป็นเรื่องเล็ก เรื่องเล็กก็ทำให้หายไป สุดท้าย คนผิด คนที่ก่อเรื่อง ก็จะเป็นนางเสมอ
ความเจ็บแปลบเสียดแทงเกิดขึ้นที่กลางอกเป็นระลอก...
ยกมือขึ้นปาด ใบหน้าชุ่มโชก
ทั้งที่รู้ชัดว่าเป็นเพียงความฝัน เหตุใดจึงยังรู้สึกขมขื่น
ประตูเปิดออก ม่านโปร่งบางกั้นเงาร่างสองคนที่ทับซ้อนกัน
เห็นนาง สองคนนั้นชะงักไป หยวนจู่รีบถอยออกจากร่างซูหมิงจูอย่างลนลาน คว้าเสื้อผ้าสวม
"ซูเหยา เจ้าฟังข้าอธิบาย ซูเหยา มิใช่ดังที่เจ้าคิด..."
ซูหมิงจูมุดเข้าใต้ผ้าห่ม เอามือเท้าศีรษะ "ท่านพี่ ข้ารู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย จึงมานอนบนเตียงท่านพี่ บังเอิญพบกับท่านพี่เขย"
หยวนจู่ได้สติจากความตื่นตระหนก แก้ตัวว่า "ไร้ความบันเทิง ข้ามาดูห้องหอของเจ้า ไม่คิดว่าคุณหนูหมิงจูจะอยู่ที่นี่ด้วย เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ"
ความฝันนี้ช่างสมจริง ใบหน้าของชายชั่วหญิงเลวน่ารังเกียจยิ่งกว่าในความจริงเสียอีก
ซูซูเหยาสั่งการอย่างเยือกเย็น "ซูหมิงจูลักลอบคบชู้กับชายนอกเรือน ลามกในเขตเรือนใน ตามกฎแล้วสมควรลงโทษตามระเบียบบ้าน"
ทันใดนั้น เสียงคุ้นหูดังขึ้นที่หน้าประตู
"ใครจะใช้ระเบียบบ้านหรือ"
สตรีผู้มีสีหน้ากรุณาปรานีเดินเข้ามา บนอกห้อยลูกประคำ ส่งกลิ่นหอมจันทน์จาง ๆ
มารดาของนาง หว่านซื่อ
หว่านซื่อนับถือพุทธ ศรัทธาในความเมตตากรุณา
คนนอกมักกล่าวว่า หว่านซื่อมีจิตเมตตาต่อสรรพชีวิต หากแต่ในแววตานาง ซูซูเหยาไม่เคยเห็นความห่วงใยหรือความรักต่อนางเลย
น้ำเสียงซูซูเหยาราบเรียบ ไม่เร่งร้อน "ท่านแม่ หมิงจูและหยวนจู่ลอบคบชู้บนเตียงของข้า ไร้ซึ่งจริยวัตรสตรี ผิดศีลธรรมเสื่อมทราม ตามระเบียบบ้านตระกูลโหว สมควรโบยสามสิบ"
"คน จับสองคนนี้ไปขัง"
ยายรับใช้หยาบสองนางตอบรับเสียงพลางก้าวเข้ามา แต่เมื่อสบตากับแววตาเมตตาของหว่านซื่อ ยายทั้งสองก็หยุดเท้า แล้วก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวพร้อมกัน
"ฮูหยิน ข้าเพียงแค่อยากมาดูห้องของซูเหยา ไม่คิดว่าจะพบหมิงจูกำลังพักผ่อนอยู่ที่นี่" หยวนจู่เสื้อผ้ายังไม่เรียบร้อย กล่าวแก้ตัวอย่างไร้ยางอาย "ซูเหยาเข้าใจผิดแล้ว"
ซูหมิงจูพูดอย่างขลาดเขิน "ท่านแม่ พี่สาวเข้าใจผิดแล้ว พวกเราไม่มีอะไรจริง ๆ"
ซูซูเหยาค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้า มือหนึ่งดึงสีแดงสดในอกเสื้อของหยวนจู่ออกมา
ผ้าห่มอกสีชาดลายหงส์คู่ปรากฏเด่นชัดต่อหน้าทุกคน
บนผ้าห่มอก ปักชื่อรองของซูหมิงจู
ซูซูเหยาหยิบผ้าห่มอกขึ้น กล่าวเรียบ ๆ "เพียงพบกันโดยบังเอิญ บนตัวเจ้าจะมีผ้าห่มอกของซูหมิงจูได้อย่างไร"
จับได้คาหนังคาเขา หลักฐานชัดเจน
ซูหมิงจูและหยวนจู่สีหน้าเปลี่ยนไป
มือที่คลึงลูกประคำของหว่านซื่อชะงักไปชั่วขณะ
ซูซูเหยาหันไปมองยายทั้งสอง "ยืนนิ่งทำไม ยังไม่รีบมัดคนสองคนนี้อีก"
ยายทั้งสองมองหว่านซื่อ
หว่านซื่อยังคงหมุนลูกประคำในมือ "หากเป็นเช่นนั้นจริง ก็สมควรลงโทษตามระเบียบบ้าน"
ยื่นมือออกมา "เอาผ้าห่มอกมาให้ข้าดู"
ซูซูเหยาลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็ส่งผ้าห่มอกให้
หว่านซื่อรับไป มองเพียงแวบเดียวก็กล่าว "นี่ไม่ใช่ผ้าห่มอกของหมิงจู"
ซูซูเหยาขมวดคิ้ว "ไม่ใช่ได้อย่างไร บนนี้ปักชื่อนาง"
นางก้าวเข้าไปหมายพลิกด้านที่ปักชื่อ
หว่านซื่อก้าวถอยไปหนึ่งก้าว ส่งสายตาเป็นนัย ยายทั้งสองก้าวเข้ามาขวางซูซูเหยาไว้
"ซูเหยา ชื่อเสียงสตรีสำคัญ หมิงจูเป็นน้องสาวเจ้า เจ้ากลับใส่ร้ายป้ายสี" หว่านซื่อเก็บผ้าห่มอกไว้อย่างไม่รีบร้อน
ซูหมิงจูนอนบนเตียง ก้มหน้าอย่างน้อยอกน้อยใจ "ท่านแม่ ข้าไม่โกรธพี่สาว ชื่อเสียงของข้า เมื่อเทียบกับความสุขของพี่สาวแล้ว ไม่สำคัญเลย..."
ซูซูเหยาชะงักงัน
ในความฝัน มารดาก็ลำเอียงเช่นนี้
ทันใดนั้น หว่านซื่อตบหน้านางฉาดหนึ่ง
ซูซูเหยาถูกตบจนศีรษะเอียง หูอื้ออึง
เจ็บเหลือเกิน
ความฝันจะเจ็บได้อย่างไร...
"ซูเหยา เจ้าจะต้องทำให้น้องสาวเจ้าตายถึงพอใจใช่ไหม"
"พี่สาวบ้านอื่น มีแต่จะปกป้องน้องสาวสุดกำลัง มีแต่เจ้าที่คอยจับผิดน้องสาวทุกวัน เฝ้าหวังให้น้องสาวตาย"
"ข้าเลี้ยงเจ้าผู้เนรคุณอกตัญญูมาได้อย่างไร"
หว่านซื่อโกรธจนอกกระเพื่อม ชี้หน้าด่าซูซูเหยาอย่างรุนแรง
"คน ลากคุณหนูใหญ่ออกไป ขังไว้ในโรงฟืน"
ยายรับใช้หยาบสองคนวิ่งพรวดเข้ามา จับนางลากไปยังโรงฟืน
มองดูฉากตรงหน้าทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ซูซูเหยาความคิดปราดเปรื่องวาบขึ้นในสมอง
นี่ไม่ใช่ความฝัน...
ดูเหมือนนาง... จะเกิดใหม่
ก้มลงมอง ที่ซอกนิ้วหัวแม่มือซ้ายมีแผลเป็นใหม่ —
นี่คือตอนนางอายุสิบหก ตั้งใจต้มยาให้หว่านซื่อ แล้วถูกน้ำร้อนลวก
นางเกิดใหม่ในวัยสิบหกปีนี้...
ซูซูเหยาได้รับการเลี้ยงดูจากฮูหยินผู้เฒ่า นางติดตามฮูหยินผู้เฒ่าเรียนรู้การจัดการเรือน ดูแลธุรกิจตระกูลโหวมาตั้งแต่เด็ก
ตระกูลโหวใช้จ่ายมหาศาล ล้วนพึ่งเงินนางหามาได้รักษาหน้าตาไว้ คนทั้งตระกูลเสวยผลจากน้ำพักน้ำแรงนาง แต่ลับหลังรังเกียจนางค้าขายออกหน้า เสื่อมเสียชื่อเสียงตระกูล
พี่ชายใหญ่จะแต่งสาวงามหอนางโลม นางคัดค้านสุดกำลัง พี่ชายที่ประสบความสำเร็จกลับกล่าว ซูซูเหยา เจ้าทำให้ข้าสูญเสียรักแท้ของชีวิต
พี่ชายรองบาดเจ็บที่ขาสาหัส นางเป็นผู้เชิญหมอเทวดามารักษาขาให้พี่ชายรอง เมื่อได้เป็นขุนศึกมีผลงานเด่น พี่ชายรองกลับรำคาญนางสอดรู้สอดเห็น หยิ่งในผลงานของตน
น้องสาวเล็กหมายปองบัณฑิตยากจน นางเป็นผู้ขัดขวาง วิเคราะห์ข้อดีข้อเสีย หลังจากแต่งสูงศักดิ์ น้องสาวเล็กใช้ชีวิตหรูหรา กลับเกลียดนางเข้ากระดูก
บิดาถูกจองจำเพราะขัดใจผู้มีอำนาจ
ซูซูเหยาวิ่งวุ่นทุกแห่งเพื่อเรื่องนี้ สิ้นเปลืองทรัพย์สินมหาศาล
วันนั้น นางเพื่อเอาใจฮูหยินอ๋องตวน สวมเสื้อผ้าบางเบา ร่ายรำบนลานน้ำแข็งหนึ่งชั่วยาม จึงวอนขอให้ฮูหยินอ๋องตวนยินยอมช่วยเหลือ
นางถูกความเย็นจนตัวเขียวไปทั้งร่าง อ่อนเปลี้ยเดินไม่ไหว
กลับถึงบ้าน กลับเห็นบิดาถูกปล่อยตัวแล้ว ครอบครัวอบอุ่นสนิทสนมปรึกษากันจะไปพักร้อนแช่น้ำพุร้อน
ไร้ผู้ใดสนใจความเป็นตายของนาง
พวกเขากล่าวว่า น้องสาวคือนางฟ้าผู้ให้โชค น้องสาวมีจิตศรัทธาสวดมนต์ จนสวรรค์ซาบซึ้ง บิดาจึงได้รับความบริสุทธิ์
ไม่มีใครเชื่อนาง
เวลานั้น นางจึงรู้ว่า นางเป็นเพียงคุณหนูปลอมที่ยึดรังนกกา ซูหมิงจูต่างหากคือน้องสาวแท้ ๆ ของพวกเขา
ตอนนั้นซูหมิงจูพลัดหลงไป หว่านซื่อโทมนัสยิ่งนัก นางเป็นเพียงเด็กทิ้งที่ใช้ปลอบหว่านซื่อ
บัดนี้พบบุตรสาวแท้ ๆ แล้ว นางผู้เป็นเครื่องมือ ก็ถึงคราวต้องถูกทอดทิ้ง
ไม่แปลกใจเลย ที่แม้นางทุ่มเทหมดทั้งใจ ก็ไม่เคยได้ใจแท้จริงจากครอบครัว
แม้แต่คู่หมั้นหยวนจู่ ยังรังเกียจนางจิตใจซับซ้อน ไม่บริสุทธิ์ใจดีเท่าซูหมิงจู
วันนั้น ตระกูลโหวทั้งบ้านกรอกยาสลบนาง แล้วจับนางกับคนเลี้ยงม้าไว้บนเตียงเดียวกัน ใส่ร้ายนางกับคนเลี้ยงม้ามีสัมพันธ์ ใช้ระเบียบบ้านตีขานางหัก แย่งกิจการในมือนางไป...
คนทั้งบ้านเกลียดชังรังเกียจนาง
ซูหมิงจูไม่ทำอะไรเลย เพียงกล่าวคำหวาน กลับถูกทั้งบ้านทะนุถนอมดั่งแก้วตาดวงใจ
ในสายตาพวกเขา นางไม่เทียบเท่าแม้เสี้ยวของซูหมิงจู
หวนคิดถึงอดีตชาติทั้งหลาย ซูซูเหยาหน้าซีดขาว เหงื่อเย็นชุ่มกาย ความเจ็บเสียดแทงเกิดขึ้นที่กลางอกเป็นระลอก
สายสัมพันธ์เช่นนี้ ควรทิ้งเหมือนขยะตั้งนานแล้ว
ยายรับใช้จับนางไปขังในโรงฟืน
หว่านซื่อยืนอยู่หน้าโรงฟืน ดวงตาโค้งน้อย ๆ ประดับสีหน้ากรุณาปรานี
"ซูเหยา เรื่องวันนี้มิอาจเอ่ยถึงอีก เจ้ารู้หรือไม่ ชื่อเสียงสำหรับสตรียิ่งใหญ่เพียงใด เพราะความริษยาของเจ้า หมิงจูร้องไห้ทุกวัน กระสับกระส่ายทุกคืน กลัดกลุ้มในใจมิคลาย"
"เจ้าพูดสะใจปาก กลับไม่รู้ว่า หมิงจูเพราะคำของเจ้า กลัดกลุ้มจนป่วย"
"แต่น้องสาวจิตใจดีบริสุทธิ์ ไม่เคยโทษเจ้าสักคำ นางยังคอยเตือนพี่ชายทั้งหลายของเจ้ากับคุณชายใหญ่ตระกูลหยวน ให้ดีต่อเจ้า"
"วันนี้หากเจ้าไม่ขอโทษหมิงจู อย่าโทษว่าแม่ไม่ไว้หน้า แม่ก็ใช้ระเบียบบ้านได้เช่นกัน"
หว่านซื่อกล่าวจบก็หันหลังเดินจากไป
ซูซูเหยายืนในโรงฟืนมืดชื้นเย็น มองจุดแสงที่ลอดหลังคาลงมาอย่างสงบ
ระเบียบบ้านตระกูลเวยหย่วนโหว โทษโบย
นางเคยรับโทษในชาติก่อน
เจ็บปวดยิ่งนัก
รับโทษครั้งเดียว จดจำไปชั่วชีวิต
"คุณหนูใหญ่ ท่านยอมรับผิดเถอะ โรงฟืนมืดชื้นเย็น คนร่างกายดีเพียงใดหากถูกขังนานก็ป่วย" ชิวซวง (ใบไม้ร่วง) ทุกข์ใจจนขอบตาแดง "รับผิดก่อน ออกมาแล้วค่อยว่า"
ซูซูเหยามองเมฆบนฟ้าคลี่คลาย ยิ้มจาง ๆ "วางใจ อีกไม่นานจะมีคนมาเชื้อเชิญข้าออกไป"
สิ้นเสียง ก็เห็นมารดาอู๋ ภรรยาคนสนิทของฮูหยิน วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
"คุณหนูใหญ่ แย่แล้ว ท่านรีบไปเกลี้ยกล่อมเถิด ซื่อจื่อ (ทายาทสกุลโหว) จะผูกคอตายบีบบังคับ หมายจะแต่งหญิงหอนางโลมเป็นภรรยา"
ซูซูเหยามุมปากยกขึ้น ดวงตาวาว
เห็นหรือไม่ คนที่จะมาเชื้อเชิญนาง มาแล้วมิใช่หรือ