ซูซูเหยามุ่งหน้าเข้าสู่วังหลัง
ฝ่ายไทเฮาและพระสนมหรงนั้นไปมิได้ ส่วนฝ่ายพระราชาก็มิสมควร
หากจะขอความช่วยเหลือใด ย่อมไม่มีที่ใดเหมาะเท่าการไปกราบทูลขอต่อฮองเฮา
นางมิได้ร่วมเดินทางมากับผู้ใด พเนจรมาเดี่ยว ๆ ยังตำหนักคุนหนิงแห่งฮองเฮา
ตำหนักคุนหนิงตั้งโดดเด่นกลางวังหลัง หมู่ตำหนักใหญ่โตสง่างาม บันไดชันซ้อนกันเป็นชั้นเขียวขจี เฉลียงยาวต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
แลเห็นได้ว่าทั้งวังนี้ศักดิ์ศรีสูงส่งเป็นแบบแผน ความกึกก้องสง่างามอยู่ในสายเลือด แต่กลับไร้ซึ่งความอวดอวยอำนาจแม้แต่น้อย เอียงอาสมเสมอ สุขุมนิ่ง ประดุจน้ำเสียงของฮองเฮาผู้เป็นเจ้าของ
ขณะนั้นฮองเฮากำลังทรงอ่านหนังสือ เมื่อได้ยินว่าชายาหยงชินอ๋องมาเฝ้า จึงวางหนังสือลง "นางมาทำสิ่งใด"
ฮองเฮาคือมารดาแท้ขององค์รัชทายาท ทรงองอาจเรียบง่าย มิเคยเกี่ยวข้องกับการแย่งชิงในวังหลัง แต่ก็มิใช่ผู้ที่ไม่รู้เรื่องใดเลย
ชาวโลกนิยมเอานางมาเทียบกับธิดาสกุลเซวีย มักอยากจะแยกแยะให้เห็นว่าผู้ใดเหนือกว่า
ต่อเรื่องเช่นนี้ นางมักหัวเราะผ่านไป
ในใจแจ่มแจ้งชัดเจน มิเคยเอาชนะคนอื่นให้จงได้ พระราชามักสรรเสริญน้ำใจอันสงบเย็นของนางเสมอมา
"ท่านฮองเฮา หากไม่ประสงค์จะพบ เรียกนางกลับไปเสียก็เป็นอันจบ" นางในกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ฮองเฮาหันไปมองนอกหน้าต่าง เวลายังเช้ามืดอยู่ "ให้เข้ามาเถิด เมื่อมาถึงแล้ว ความใดเลยจะไม่พบ"
นางในมองเห็นความลำบากใจของฮองเฮา "มิใช่วันตรุษมิใช่วันเทศกาล มากระทันหันเช่นนี้ กระหม่อมฉันคิดว่าคงมีเรื่องขอร้องท่านฮองเฮา"
ฮองเฮายิ้มบาง "นางมิได้ไปหาพระสนมเผย มิได้ไปหาพระสนมหรง คิดว่าคงเป็นเรื่องที่มีเพียงเปิ่นกงเท่านั้นที่ช่วยได้ ก็ฟังดูก่อนเถิด ถ้าเป็นเรื่องเล็กน้อยไม่กระทบกระเทือนอันใด ช่วยเหลือสักมือเสียหนึ่ง สร้างบุญคุณไว้ ย่อมเป็นผลดีต่อองค์รัชทายาทด้วย"