ถังหว่านซินกำมือทั้งสองรัดท้องที่พองโตยันแน่น ข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีครามขาวเพราะแรงออก เหงื่อเย็นผุดพร่าขึ้นเต็มหน้าผาก ไหลรินเป็นทางลงใต้คางไม่ขาดสาย
ลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอพลันกระชัดหนักหน่วง ความเจ็บปวดระลอกแล้วระลอกเล่าซัดเข้ามาไม่ยอมขาด ให้แม้แต่มารยาทเพียงเศษเสี้ยวก็ไม่อาจรั้งไว้
"เจ็บ... ซู่เหยา ท้องข้าเจ็บนัก..." นางกัดริมฝีปากล่าง เสียงครางอัดอั้นจากความปวดขาด ๆ เชื่อม ๆ เอวงอจนตัวตรงไม่ได้เพราะน้ำหนักในท้องกดลงมา
สาวใช้เห็นเช่นนั้นตกใจจนมือเท้าไม่ถูก รีบเข้าไปประคอง
ซูซูเหยาลุกขึ้นยืน มองไปยังเหล่านางในในตำหนัก
ผู้ที่ได้รับอนุญาตให้รับใช้ใกล้ชิดเช่นนี้ คงล้วนเป็นคนสนิททั้งสิ้น
"ถังหว่านซินใกล้จะคลอดแล้ว พวกเจ้าล้วนรับใช้อยู่ข้างกายนาง เป็นคนที่ไว้ใจได้ คงเตรียมการสำหรับการคลอดไว้แล้ว จงทำตามคำสั่งที่ตกลงกันไว้แต่ต้นเถิด"
ซูซูเหยามองไปยังนางในใหญ่ที่ประคองถังหว่านซินอยู่ "เจ้าเป็นนางในใหญ่ของหว่านซินหรือ"
"ชายาหยงชินอ๋อง ข้าน้อยชุนจวี้" ชุนจวี้ช่วยพยุงนายท่านของตนลงนอนบนเตียงแล้วจึงหันมาทูลตอบ
ซูซูเหยาเดินเข้าไปใกล้ เอ่ยเสียงอ่อนโยน "ชุนจวี้ อย่าตื่นตระหนก เจ้าคงได้ฝึกจำฉากนี้ในใจมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ทำตามคำสั่งที่หว่านซินบอกไว้ก่อนหน้าก็พอ หากมีเรื่องใดตัดสินใจเองไม่ได้ จงมาถามข้า"
"วางใจเถิด ตราบใดที่ข้ายังอยู่ หว่านซินจักคลอดได้อย่างปลอดภัยเป็นแน่"
ชุนจวี้เดิมทีสับสนวุ่นวาย ครั้งได้รับการเตือนใจ จึงนึกถึงคำสั่งของพระชายารองได้ จิตใจจึงค่อย ๆ สงบลง
เพื่อให้พระชายารองคลอดได้อย่างราบรื่น เหล่านางในต่างเตรียมซ้อมมานับคราวไม่ถ้วนแล้ว