หยวนจู่ยิ้มหน้าบานดึงแพรแดง จูงมือซูหมิงจูเข้าไปด้านใน
มือของเขามีบาดแผล เดิมพันผ้าพันแผลไว้ที่มือข้างหนึ่ง วันนี้เป็นวันแต่งงานจึงจงใจถอดผ้าพันแผลออก แล้วเปลี่ยนมาใช้ผ้าแดงพันแทน
ซู่เหยาสวมกระโปรงยาวสีคราม ไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอาง
แม้ว่าจงใจทำตัวเรียบง่าย แต่ด้วยรูปโฉมที่งดงามผุดผ่อง ไม่ว่าอยู่ที่ใด นางก็ยังคงสะดุดตาเช่นนั้น
หยวนจู่เหลือบมองเห็นนางในคราวเดียว
ตะลึงงันไปชั่วขณะ จากนั้นก็ยกยิ้มมุมปาก ชั่วร้ายเจ้าเล่ห์
แต่งกายเรียบง่ายเช่นนี้ ไร้การแต่งแต้ม ทำท่าทางอ่อนแอให้ใครดูกัน?
คืนนั้นพูดจาเด็ดขาดถึงเพียงนั้น ข้านึกว่าซู่เหยาจะไม่เอาเขาแล้วเสียอีก บัดนี้กลับวิ่งมาดูเขาแต่งงาน จะอธิบายว่าอย่างไร?
ผู้หญิงปากไม่ตรงกับใจ
ตอนนี้คงเสียใจจนไส้เขียวแล้วกระมัง
อารมณ์ของหยวนจู่พลันปลอดโปร่ง ก้าวเท้าก็พลอยเบาหวิวขึ้นมา
เพียงแค่ซู่เหยารู้จักอ่อนข้อ เขาก็ยังเต็มใจรับนางเป็นอนุภรรยา
เจ้าบ่าวจูงมือเจ้าสาวมุ่งหน้าสู่เรือนพิธี ฮูหยินสกุลลั่วและอ๋วนซื่อหลางนั่งประจำตำแหน่งบนเรือนด้านบนเรียบร้อยแล้ว
รออยู่สักพัก คู่บ่าวสาวยังไม่เข้ามา ฮูหยินสกุลลั่วบ่นเสียงเบา “มิใช่บอกให้ภรรยาผู้สำเร็จราชการชวนส่านสกุลหวังเป็นผู้กล่าวคำอวยพรหรอกหรือ? ข้าพูดออกไปแล้ว เหตุใดจู่ ๆ จึงเปลี่ยนคนเล่า?”
อ๋วนซื่อหลางตอบว่า “ฮูหยินเลิ่งเป็นภรรยาขุนนางผู้ช่วยกรมครัวเรือน เชิญฮูหยินเลิ่งมาเป็นผู้กล่าวคำอวยพรก็นับว่าดีเยี่ยมแล้ว”
ฮูหยินสกุลลั่วกล่าวว่า “อะไรคือดีเยี่ยม มันเทียบเทียมกันได้หรือ? ผู้สำเร็จราชการชวนส่านกุมอำนาจทหารมาก เปรียบได้กับเจ้าครองแคว้นเชียวนะ”
อ๋วนซื่อหลางตอบว่า “หุบปากเสียเถิด ประเดี๋ยวให้ฮูหยินเลิ่งได้ยินเข้า จะไปล่วงเกินผู้ใดก็ไม่รู้ตัว?”
“เอาล่ะ ๆ ลูกชายมาแล้ว ไม่พูดแล้ว”
ตรงประตูเรือนพิธี หยวนจู่ดึงแพรแดงนำซูหมิงจูเดินเข้าไปข้างใน
ทั้งสองยืนเข้าที่ เตรียมตัวประกอบพิธี ฉับพลันนั้น ด้านนอกประตูก็เกิดเสียงอึกทึกครึกโครม
“นายท่าน ฮูหยิน อา——”
พ่อบ้านวิ่งกระหืดกระหอบ ผลุนผลันเข้ามา
ผู้คนที่อยู่ในงานล้วนชะงักงัน หันมองตามเสียงไป