หน้าประตูศาลบรรพชนตระกูลหยวน ส่งเด็กรับใช้สองคนเฝ้าไว้
ทั่วจวนซื่อหลางเต็มไปด้วยบรรยากาศมงคลมงคล เด็กรับใช้สองคนได้เงินรางวัล กำลังดื่มสุรากินถั่วลิสงกัน
ทั้งสองถูกปิดปากล้มลงกับพื้น ยังไม่ทันตั้งตัว
ตามคำชี้แจงของซู่เหยา ขุนนางกรมตรวจสอบก็พบห้องลับอย่างรวดเร็ว และยึดเอาจดหมายด้านในมาได้
ขณะนั้น เซี่ยอวี๋เพิ่งถูกอ๋วนซื่อหลางเชิญไปนั่งยังตำแหน่งประธานเพื่อร่วมดื่มสุรามงคล
โต๊ะเลี้ยงจัดไว้ที่เรือนบุปผา กลางห้องกั้นด้วยฉากบังตา บุรุษซ้ายสตรีขวา
อ๋วนซื่อหลางพาหยวนจู่ไปยังตรงหน้าเซี่ยอวี๋เพื่อถวายสุรา
“ท่านอ๋องน้อยเซี่ยมาเยือน นับเป็นมงคลซ้อนมงคล การที่ท่านอ๋องน้อยเซี่ยยินดีมาดื่มสุรามงคล เป็นวาสนาของบุตรชายผู้นี้ จู่เอ๋อร์ รีบถวายสุราท่านอ๋องน้อยเซี่ย”
หยวนจู่ประคองจอกสุราด้วยสองมือ โค้งกายถวายสุราอย่างเคารพยิ่ง
เซี่ยอวี๋ยกจอกด้วยมือเดียว ชนกับเขาเพียงเล็กน้อย แต่ไม่ได้ดื่ม วางจอกสุรากลับลงบนโต๊ะตามเดิม
สุราในจอกรินจนเต็มล้น เมื่อวางกลับลงบนโต๊ะ จึงหกออกมาเกือบครึ่ง
อ๋วนซื่อหลางฉงน “ท่านอ๋องน้อยเซี่ย นี่พวกท่าน...”
เซี่ยอวี๋เม้มยิ้มบาง ดวงตาหงส์งามโค้งเป็นเส้นสายที่ดูดีนัก ราวกับอารมณ์ดีมาก
“ท่านซื่อหลางต้อนรับอย่างอบอุ่น ข้าเปิ่นหวังรู้สึกเบิกบานยิ่ง”
“แต่ข้าเปิ่นหวังมาวันนี้ หาใช่เพื่อดื่มสุรามงคลไม่”
ใจอ๋วนซื่อหลางวูบ “เช่นนั้นท่านอ๋องน้อยเซี่ยมาเพื่อสิ่งใดหรือ”
ขุนนางกรมตรวจสอบหลายนายที่หายไปก่อนหน้านี้ ไม่รู้โผล่ออกมาจากที่ใด ขุนนางผู้นำก้าวมาข้างกายเซี่ยอวี๋ โน้มกล่าวเบาๆ ประโยคหนึ่ง