เหล่าพระสนมในตำหนักต่างอาการเกรี้ยวกราด พากันกล่าวโทษ "แนวโน้มเช่นนี้ หากไม่ลงโทษอย่างหนัก คงไม่ช้าก่อนสตรีทั้งวังหลังจะเอาอย่าตาม แล้วกฎเกณฑ์จะเหลืออยู่ตรงไหน เป็นอันว่าระเบียบราชสำนักจะพินาศ!"
ชั่วขณะนั้นเสียงซุบซิบด่าว่ากันลือไปทั่วตำหนัก ทุกฝ่ายล้วนเรียกร้องให้ลงทัณฑ์สนมหรงอย่างหนัก
ฝ่ายตำหนักของพระสนมลี่เพิ่งส่งข่าวมาว่า พระสนมลี่ไม่รู้กลืนอะไรเข้าไป ก็เงียบสงัดไร้เสียงเช่นกัน
บัดนี้พระสนมหลายคนต่างเฝ้าดูอยู่ในความมืดมน เห็นว่าการแสร้งเป็นใบ้สามารถแลกมาซึ่งความอนุเคราะห์จากองค์จักรพรรดิได้ ต่างเริ่มมีใจออดอ้อน รอเพียงวิธีนี้ได้ผล ก็จะลอกแบบตามให้ได้
ฮองเฮาขมวดคิ้วแน่น แววหน้าเป็นทุกข์ ตรัสถามว่า "ถ้อยแถลงเปล่าย่อมไร้น้ำหนัก เจ้าทั้งหลายมีหลักฐานมั่นคงหรือไม่?"
พระสนมผู้ริ่งอาสาฟ้องร้องก่อนใครกลับมั่นใจเต็มเปี่ยม ก้มตัวกราบตอบว่า "หลักฐานย่อมมีอยู่ ไทเฮาโปรดส่งคนไปค้นตำหนักเหยากวงก็พอ"
ฮองเฮาเงียบงันครุ่นคิด
ในใจนางมองเห็นชัดเจน ความโปรดปรานขององค์จักรพรรดิย่อมหนาบางไม่แน่นอน วันนี้เอนเอียงไปโปรดสนมหรง วันหน้าก็อาจเมตตาผู้อื่น
เรื่องนี้ถ้าตัดสินหนักคือการหลอกลวงองค์จักรพรรดิ แต่ถ้าตัดสินเบา ก็เป็นเพียงเล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ ของสตรีในวังหลังที่แย่งชิงความรักใคร่กันเท่านั้น
สนมหรงบากบั่นเล่ห์เหลี่ยมทุกอย่างเพื่อเอาใจเช่นนี้ ด้วยอุปนิสัยขององค์พระเจ้า ส่วนมากย่อมเพียงตักเตือนด้วยวาจา ไม่ลงโทษจริงจังหรอก
สตรีที่ตั้งใจเอาใจเขา องค์พระเจ้าไม่เคยใจร้ายกับนางเหล่านั้นเป็นแน่
สนมหรงครองความโปรดปรานอยู่ในมือ เป็นธรรมดาที่จะถูกอิจฉาริษยา นางไม่จำเป็นต้องลุยเข้าไปในสายน้ำขุ่นนี้เอง
แม้จะลงมือก็ไม่ใช่จังหวะที่เหมาะเลยในบัดนี้