ภายในตำหนักอี้คุน เงียบสงบและเคร่งขรึม
พระสนมเผยประทับนั่งบนแท่นที่นอน เมื่อคนรับใช้ในวังกราบทูลความคืบหน้า นางเงยหน้าขึ้นถามว่า "เจ้าบอกว่าชายาหยงชินอ๋องเดินออกจากตำหนักเหยากวงโดยรอดพ้นดี? ขณะออกจากตำหนัก ยังยิ้มแฉ่งอยู่งั้นหรือ?"
ช่างประหลาดนัก
พระสนมหรงเป็นผู้ใจแคบ เจ็บเมื่อไรต้องสะสางเมื่อนั้น ครานี้ถูกซูซูเหยาลอบลงยาและขัดขืนต่อหน้าสาธารณะ จะปล่อยนางไปโดยง่าย ให้รอดพ้นไปทั้งตัวได้อย่างไร?
แท้จริงพระสนมเผยยังคอยจังหวะ คิดว่าจะได้ฤกษ์ลงมือช่วยเหลือซูซูเหยาให้รอดพ้น เพื่อสร้างบุญคุณไว้บ้าง
พระสนมเผยหันไปมองพระชายาจิ้นอ๋องที่ยืนรับใช้อยู่เคียงข้าง เสียงเต็มไปด้วยความสงสัย "เมื่อวานเจ้าไม่ได้บอกหรือ ว่าในการแข่งเรือมังกร พระสนมหรงแทบจะลอกหนังชายาหยงชินอ๋อง"
พระชายาจิ้นอ๋องเองก็เลื่อนลอยเต็มหน้า ทูลตามความจริงว่า "ทูลตอบมารดาชายา สภาพเมื่อวานเป็นเช่นนั้นจริง นางกำนัลคนสนิทของชายาหยงชินอ๋องยังแอบมาหาหม่อมฉันขอความช่วยเหลือ หม่อมฉันไม่เข้าใจจริง ๆ เพียงชั่ววันเดียว สถานการณ์กลับพลิกผันโดยสิ้นเชิงได้อย่างไร"
พระสนมเผยเคาะโต๊ะเบา ๆ ด้วยปลายนิ้ว แววตาลึกล้ำ แล้วเอ่ยช้า ๆ อย่างซาบซึ้ง "หลานสาวของเปิ่นกง ฝีมือช่างเฉียบแหลมเหลือเกิน"
ขณะนั้นคนรับใช้เข้ามากราบทูล "ทูลท่านหญิง เมื่อครู่เหลียงเฟยกับพระสนมเลิ่งเคยเสด็จไปเยี่ยมที่ตำหนักเหยากวง ทราบว่าตอนที่เหลียงเฟยออกจากตำหนักเหยากวง พระพักตร์เสียมาก พระทัยไม่เป็นสุข"
พระสนมเผยพยักพระเศรษฐเบา ๆ เข้าใจแจ่มชัดในใจ