ณ โถงบุปผา ที่นั่งของตระกูลเวยหย่วนโหวถูกจัดไว้ด้วยกัน หว่านซื่อพาซูหมิงจูนั่งลงข้างซู่เหยา
ขณะนั่งลง ซูหมิงจูก็สูดปากด้วยความเจ็บ“ซี้ด”
เพราะไปถูกแผลเข้า มันช่างเจ็บปวดยิ่งนัก
ทว่าเมื่อนึกถึงคำพูดที่จะทิ่มแทงซู่เหยาต่อไปได้ บาดแผลที่ขาก็ไม่เจ็บมากแล้ว
ซูหมิงจูพลิกกายอย่างลำบาก หันไปมองซู่เหยา “ท่านพี่ ได้เห็นคุณหนูรองสกุลเซวียหรือไม่”
ซู่เหยายิ้มน้อยๆ “เห็นแล้ว”
“เป็นอย่างไร คุณหนูรองเซวียงดงามหรือไม่”
นัยน์ตาของซู่เหยาใสกระจ่าง เพียงชำเลืองคราหนึ่ง ก็มองทะลุถึงความอาฆาตที่ซ่อนอยู่ในก้นบึ้งจิตใจอีกฝ่าย “น้องหมายจะบอกว่า ข้าสู้คุณหนูสกุลเซวียมิได้ใช่หรือไม่”
ซูหมิงจูชะงักเล็กน้อย แล้วยิ้มพลางว่า “ท่านพี่รู้จักเจียมตนก็ดี สกุลเซวียมีชาติตระกูลสูงส่ง ต่อให้ท่านพี่ไปเกิดใหม่อีกสิบชาติ ก็ไม่มีทางปีนป่ายไปถึง”
ซู่เหยายิ้มจางๆ “น้องต้องเสียเนื้อหนังไปถึงจะปีนขึ้นไปได้ น้องย่อมเก่งกาจกว่าข้ามากนัก”
ซูหมิงจูคิ้วตวัด “เจ้า!”
รอบกายมีผู้คนมากมาย นางไม่อาจระเบิดอารมณ์ได้ จึงเม้มริมฝีปากเบาๆ “ท่านพี่ไม่ได้ยินข่าวหรือ คุณหนูเซวียถูกพระราชทานสมรสแก่หยงชินอ๋องแล้ว กำลังจะเป็นพระชายาของหยงชินอ๋องแล้ว”
ซู่เหยายิ้มบาง “ได้ยินตั้งนานแล้ว”
ซูหมิงจูรู้สึกว่าตนเหยียบจุดเจ็บของอีกฝ่ายได้ จึงได้ใจยิ่ง “เหตุใดท่านพี่จึงไม่ทุกข์ระทมเลยสักนิด เกรงว่าคงร่ำไห้จนสลบไปหลายครั้งแล้วกระมัง”
ซู่เหยายิ้มเรียบ “น้องหมายความว่าอะไร หรือว่าน้องเกิดติดใจการแย่งบุรุษของผู้อื่นอีกแล้ว แย่งคู่หมั้นของข้าไป ครานี้คิดจะแย่งของผู้อื่นแล้วรึ”