หว่านซื่อไม่ได้พบหน้าฮ่าวชูมาเนิ่นนาน มีเรื่องมากมายในใจอยากพร่ำบอกกับฮ่าวชู
ความเจ็บปวดสุดหัวใจที่หมิงจูต้องแล่เนื้อ ความคับแค้นที่ถูกเวยหย่วนโหวเหยียบย่ำ ความขมขื่นที่ถูกซู่เหยาเหยียบย่ำ......
เรื่องแล้วเรื่องเล่า ถาโถมทับถมในใจนาง มีเพียงฮ่าวชูเท่านั้นที่ช่วยบรรเทา
นางยังอยากถามฮ่าวชูว่า เหตุใดจึงช่วยอนุเยว่ เขากับอนุเยว่มีความสัมพันธ์ใด......
หว่านซื่อโหยหาฮ่าวชูเกินไป ถึงกับมองข้ามไปว่าสถานที่ยามนี้ไม่เหมาะสมเพียงใด
ยิ่งมองข้ามเรื่องที่ว่า เป็นอันหรานจวิ้นจู่ที่ให้คนพานางมา
ในใจของหว่านซื่อ อันหรานจวิ้นจู่ค่อนข้างโง่เขลา ไร้เล่ห์กล
หว่านซื่อหยิ่งยโส ไม่เก็บอันหรานจวิ้นจู่มาใส่ใจเลย
นางเพียงคิดว่าหม่าม้าผู้ดูแลพาผิดทาง เป็นเหตุบังเอิญโดยแท้
“ฮ่าวชู”
หว่านซื่อยืนอยู่ข้างเตียง หัวใจพองโตด้วยความกำหนัด
หม่าม้าผู้ดูแลนอกห้องฟังความเคลื่อนไหวในห้องอย่างเงียบเชียบ......
หนิงฮ่าวชูบาดเจ็บ เพิ่งกินยา พักผ่อนอยู่ ได้ยินเลือนรางว่ามีคนเรียกตน ลืมตาขึ้นมาหนึ่งชั่วขณะ เมื่อเห็นว่าเป็นหว่านซื่อ ก็ตกใจจนแทบสิ้นสติ
“ท่านผู้หญิงนี้ เดินผิดที่แล้วกระมัง?!”
น้ำเสียงเคร่งขรึม ท่วงทำนองสูงกว่าปกติหลายเท่า
หว่านซื่อกำลังจะอ้าปากอธิบาย หนิงฮ่าวชูยื่นนิ้วชี้ขึ้นมา เบาเสียง “ชู่ว” ครั้งหนึ่ง
หว่านซื่อก็ปิ๊งขึ้นมาทันที “คงเป็นบ่าวรับใช้ทำพลาดเอง กระหม่อมจะออกไปเดี๋ยวนี้”
ต่อจากนั้น หว่านซื่อก็กอดเสื้อผ้า สะบักสะบอมถลันออกมา จ้องไปที่หม่าม้าผู้ดูแลแล้วด่าว่า “ในนั้นมีผู้ชาย เจ้าพาทางได้อย่างไร?!”