หลี่รูเหยียนประคองปิ่นแต้มครามบนศีรษะ สะบัดกายนั่งลงอย่างมีจังหวะ
ซูหมิงจูแทบจะคลั่งด้วยความยินดี "พี่รูเหยียนเจ้าขา ช้าๆ หน่อยเถิด บัดนี้ท่านเป็นว่าที่ชายารัชทายาทแล้วนะเจ้าคะ"
หลี่รูเหยียนใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากและจมูก ใบหน้างามแดงระเรื่อด้วยความอาย "หมิงจู อย่าพูดเช่นนั้น เรื่องนี้ยังไม่ทันได้เริ่มเลยด้วยซ้ำ~"
"อะไรที่ว่ายังไม่เริ่ม องค์ชายเก้าทรงมอบปิ่นให้พี่รูเหยียนแล้ว ข้าคิดว่าเป็นสัญญาณแห่งฤกษ์งามยามดีแล้ว!"
ซูหมิงจูพูดจบ ก็ทำหน้ายียวนหันไปทางซู่เหยา
ซู่เหยาไม่ใช่แอบคบหากับองค์ชายเก้าอย่างลับๆ แล้วทำตามอำเภอใจหรอกหรือ คาดไม่ถึงเลยว่าองค์ชายเก้าจะหลงใหลหลี่รูเหยียน
ก็แน่นอนอยู่แล้ว องค์ชายผู้สูงศักดิ์ จะอภิเษกกับบุตรสาวบุญธรรมของโหวฝูตกอับเป็นชายาเอกได้อย่างไร ที่องค์ชายเก้าทรงช่วยเหลือซู่เหยาก่อนหน้านี้ ก็เพียงแค่หยอกล้อเล่นสนุกเท่านั้น
จิตใจของซู่เหยาคงถูกแทงจนพรุนไปหมดแล้ว! 55555
สะใจนัก!
"พี่ซูเหยา ท่านดูไม่ค่อยสบอารมณ์เลย?"
ซู่เหยาเหลือบมองนางอย่างเรียบเฉย ดวงตาสีเข้มคู่งามสงบนิ่งดุจผิวน้ำที่ไร้คลื่น "น้องเพิ่งเต้นระบำที่อัปลักษณ์เช่นนั้น ที่ไม่สบอารมณ์ควรเป็นน้องต่างหาก"