หลี่รูเหยียนเปลี่ยนที่นั่ง ซู่เหยาก็ยินดีที่ได้ความสงบ
นางชมการแสดงร่ายรำและขับร้องพลางพลิกดูสมุดเล็กในมือไปด้วย
เกือบทุกคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์ต่างแสดงเจตจำนงจะซื้อหอมหยาดน้ำค้าง วันนี้นางก็ทำกำไรอีกแล้ว
ตลาดในเมืองหลวงถือว่าเปิดทางได้แล้ว ตลาดในเจียงหนานยิ่งใหญ่กว่า ต้องหาวิธีขยายกิจการไปยังเจียงหนานให้ได้
ตระกูลเซี่ยเป็นตระกูลใหญ่ในเจียงหนาน น่าจะให้เซี่ยอวี๋ช่วยเหลือได้
องค์หญิงใหญ่ประทับอยู่ครู่หนึ่ง ไม่เห็นเซี่ยอวี๋ จึงเรียกขันทีอู๋มาข้างหน้า "อวี๋เอ๋อร์ยังไม่ออกมาอีก เปลี่ยนอาภรณ์นานถึงเพียงนี้เชียวหรือ"
เสี่ยวจิ่วยังหาสาวงามที่ต้องใจได้ แต่อวี๋เอ๋อร์ของพระนางจะตามหลังไม่ได้
ขันทีอู๋โน้มตัวเข้าไปใกล้ กล่าวเสียงเบา "องค์หญิงใหญ่ ท่านอ๋องน้อยเซี่ยดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจพ่ะย่ะค่ะ"
องค์หญิงใหญ่หรี่พระเนตรยิ้ม "ไม่พอใจอะไรกัน เปิ่นกงว่าขาดูจะพอใจไม่น้อย หลอกล่อให้เปิ่นกงเปิดวงพนัน ถึงแม้จะแพ้การประลอง แต่ได้ของจริงเป็นกำไร จะไม่พอใจได้อย่างไร"
ขันทีอู๋แอบส่งธนบัตรสองใบให้ กล่าวเสียงเบา "นี่คือคุณหนูซูมอบให้บ่าวพ่ะย่ะค่ะ"
เขาเล่าเรื่องที่ท่านอ๋องน้อยเซี่ยวุ่นวายอยู่ครึ่งวันแต่หารายได้สู้ซู่เหยาไม่ได้ด้วยคำพูดสั้นๆ สองสามประโยค
"องค์หญิงใหญ่ บ่าวรับรองว่าไม่ได้แพร่งพรายข่าวคราวใดๆ เลย คุณหนูซูผู้นี้หลักแหลมนัก แม้บ่าวจะพูดจนปากแห้ง นางก็ยังยืนกรานวางเดิมพันองค์ชายเก้าชนะ"
องค์หญิงใหญ่ทรงหยิบขวดหอมหยาดน้ำค้างแก้วขึ้นมา ทรงมีรอยยิ้มผ่อนคลายบนพระพักตร์ "คุณหนูซูผู้นี้ช่างน่าพิศมัยนัก"
นางทำให้อวี๋เอ๋อร์เหนื่อยเปล่าได้ นับว่ามีความสามารถอยู่บ้าง
หอมหยาดน้ำค้างที่ซู่เหยาคิดค้นขึ้น พระนางก็ชอบ แม้จะดูออกว่าซู่เหยาฉวยโอกาสนี้ค้าขายในงานเลี้ยงดอกไม้ พระนางก็ไม่ได้ทรงขัดขวางมากมาย
"ธนบัตรเหล่านี้ เมื่อคุณหนูซูมอบให้เป็นรางวัล เจ้าก็รับไว้เถิด"
ขันทีอู๋คุกเข่าโขกศีรษะขอบพระทัยทันที "ขอบพระทัยองค์หญิงใหญ่พ่ะย่ะค่ะ"
องค์หญิงใหญ่ทอดพระเนตรไปทางซู่เหยา ซู่เหยานั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้ไม้หลีฮวา กิริยางามสง่า แววตาอ่อนโยน