หลังจากเล่าเรื่องคุณชายเยว่จบ ซู่เหยาก็เอ่ยว่า "เรื่องคุณชายเยว่ชิงเยี่ยนกับสาวใช้ ไม่รู้ว่าเจ้าจะรับได้หรือไม่ หากเจ้ารับได้ ข้าจะช่วยเจ้าเป็นแม่สื่อ คงสำเร็จเป็นแน่"
หว่านอิงเสียเม้มริมฝีปาก บิดผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น
นางคาดไม่ถึงเลยว่า คุณชายผู้สูงศักดิ์ งามสง่าเพียงนั้น จะมีสัมพันธ์คลุมเครือกับสาวใช้
ตามตรง นางหมายตาฐานะของจวนฝูกั๋วกง ใจเดียวจะแต่งสูง
ทว่าเรื่องของคุณชายเยว่กับสาวใช้ ทำเอานางเกิดความคิดถอย
"ไม่เป็นไร เจ้าค่อยๆ คิด คิดได้แล้วก็ส่งคนมาบอกข้า เรื่องนี้ไม่เร่งร้อน คิดสามห้าวันก็ไม่เป็นไร" ซู่เหยาหัวเราะ "จวนฝูกั๋วกงมีฐานะสูงส่งเพียงนั้น หากไร้เรื่องนี้ ก็คงไม่ตกมาถึงเจ้าหรอกข้า ทุกเรื่องมีทั้งดีและร้าย ขึ้นกับว่าเจ้ามองอย่างไร"
หว่านอิงเสียไปหามารดา ทั้งสองปรึกษากันอยู่กว่าชั่วยาม นางจึงกลับมาหาซู่เหยาอีกครั้ง "พี่ซู่เหยา ข้ายินดี"
"มารดาข้าเห็นว่า ที่จริงก็มีข้อดี หากข้าแต่งเข้าไปแล้วไม่รังแกสาวใช้ผู้นั้น ท่านแม่สามีต้องปกป้องข้า หนำซ้ำยังจะเอ็นดูข้าทวีคูณ ท่านแม่สามีรักบุตรชายเล็กเป็นพิเศษ พวกพี่สะใภ้ก็ไม่กล้ารังแกข้า
ชีวิตต้องดีวันดีคืนเป็นแน่
เมื่อถึงเวลามีบุตรสักคนสองคน กับสามีก็เคารพรักใคร่กลมเกลียว อย่างไรเสียก็เป็นภรรยาเอกของบุตรชายเอกจวนฝูกั๋วกง ได้เสวยสุขสมบัติไม่มีวันหมด"
"คุณชายเยว่หน้าตาดี มีความรู้ นอกจากอุปนิสัยจะเอาแต่ใจไปบ้าง ก็ไร้ข้อเสียอื่น บ้านไหนก็มีคัมภีร์ที่สวดยากทั้งนั้น ต่อให้แต่งเข้าบ้านที่ฐานะต่ำกว่าชั้นหนึ่ง เรื่องน่ารังเกียจข้างในอาจยิ่งมากกว่า ข้าก็แค่หาทางใช้ชีวิตให้ดีก็พอ"