ชานเมืองหลวง โรงเตี๊ยม
หวังชุนอวี่เห็นอู๋หว่านเหนียงในชั่วพริบตา ยังนึกว่าตนตาฝาด
“หว่านเหนียง เจ้ายังไม่ตาย หว่านเหนียง ดีเหลือเกิน”
“หว่านเหนียงเอ๋ย ผู้ใดกันที่ทำร้ายท่านพ่อของเจ้า”
“คืนนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้น เหตุใดท่านพ่อเจ้าจึงตกแม่น้ำไป”
“เจ้าไม่กลับตระกูลโจว เหตุใดจึงมาถึงเมืองหลวง แล้วลูกของเจ้าล่ะ”
เมื่อเห็นบุตรสาวที่พลัดพรากกลับคืนมา หวังชุนอวี่ทั้งตื่นเต้นทั้งมีคำถามนับไม่ถ้วน
อู๋หว่านเหนียงกับหวังชุนอวี่โผกอดกันร่ำไห้ ก่อนกล่าวว่า “ท่านแม่ ข้ามาที่เมืองหลวงก็เพื่อสืบให้กระจ่างว่า ผู้ใดกันที่ต้องการเอาชีวิตข้า”
หวังชุนอวี่ “หว่านเหนียง เจ้ามิใช่พลัดตกน้ำ แต่มีคนคิดร้ายต่อเจ้าหรือ”
นายพันเว่ยเห็นว่าใกล้ได้เวลาแล้ว จึงเอ่ยขัดทั้งสอง “มีอะไรค่อยพูดกันทีหลัง ตามข้ามาก่อน ถึงเวลาแล้ว”
หวังชุนอวี่เพิ่งถูกพามายังเมืองหลวงหลังจากไว้ทุกข์ให้สามีครบเจ็ดวัน บัดนี้พบหน้าบุตรสาว เมื่อแน่ใจว่าไม่มีภัย นางจึงกล้าเอ่ยถาม “ท่านเป็นผู้ใด”
“ท่านแม่ ท่านผู้กล้าผู้นี้คือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตบุตรสาว หากมิใช่ท่านผู้กล้าช่วยไว้ บุตรสาวคงตามท่านพ่อไปแล้ว” อู๋หว่านเหนียงกลั้นน้ำตา “ท่านแม่ พวกเราตามคุณชายไปเถิด ท่านจะไม่ทำร้ายเรา”
นายพันเว่ย “ไปโหวฝูตระกูลเวยหย่วนโหวก่อน”
หวังชุนอวี่ตื่นตัวทันที “โหวฝูตระกูลเวยหย่วนโหวหรือ ไม่ไป ไม่ไป หว่านเหนียง ไปที่นั่นไม่ได้”
นายพันเว่ยรู้ว่านางกังวลสิ่งใด จึงอธิบาย “แค่ให้พวกเจ้าอยู่ในรถม้า มิได้ให้เข้าไปข้างใน”
อู๋หว่านเหนียง “ท่านแม่วางใจเถิด ท่านผู้กล้าจะไม่ทำร้ายเรา”
ทั้งสองขึ้นรถม้า รถม้าจอดอยู่หน้าประตูโหวฝูตระกูลเวยหย่วนโหว ครู่หนึ่งก็เห็นโจวมู่หยุนปรากฏตัวที่ปากตรอก