ซูหมิงจูมองไปที่ชุยหลิงซ่วง: "ข้าไม่เป็นไร จะไม่เอาความ"
ชุยหลิงซ่วงแม้จะน่ารังเกียจ แต่สกุลชุยก็มิอาจล่วงเกินได้ง่ายๆ
ซูหมิงจื่อกุมทรวงอก: "ข้าตกใจไม่น้อย ให้คุณหนูชุยกล่าวคำขอโทษข้าสักหน่อยเถิด"
ซูหมิงจู: "......"
นางเพียงละความสนใจไปชั่วขณะ น้องสาวที่ไม่รู้จักพอดีคนนี้ก็พูดจาเหลวไหลอีกแล้ว
สกุลชุยเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งต้าเซี่ย ชุยหลิงซ่วงเป็นธิดาเอกของสกุลชุย บีบให้นางขอโทษ เช่นนั้นต้องการผูกพยาบาทกับสกุลชุยหรือ?
อย่างไรเสียพวกนางก็ไม่ได้รับบาดเจ็บ สู้ขายบุญคุณให้สกุลชุยเสียยังดีกว่า
น้องหมิงจื่อ แม้แต่เหตุผลเพียงนี้ก็ไม่เข้าใจ?!
ซูหมิงจื่อมองออกถึงความผิดแปลกของซูหมิงจู จึงเอ่ยเสียงเบา: "พี่หมิงจู ปล่อยนางไปง่ายๆ เช่นนั้น ก็ดูเหมือนตระกูลเวยหย่วนโหวของเราจะไร้กระดูกเสียสิ้น ให้นางขอโทษสักคำ นับว่าถูกไปแล้ว"
ซูหมิงจู: "......"
ฉู่หลิงเย่ามองไปอย่างเย็นชา เอ่ยเสียงเข้ม: "ชุยหลิงซ่วง กล่าวคำขอโทษต่อคุณหนูสามตระกูลซู"
ชุยหลิงซ่วงกัดฟันลุกขึ้นยืน ด้วยนิสัยของนางแล้ว ย่อมไม่ยอมขอโทษอย่างว่าง่ายเช่นนี้
แต่ว่า องค์ชายหยงชินอ๋องเย็นเยือกดังก้อนน้ำแข็ง ท่าทางดุร้ายนัก นางเกรงกลัว
ชุยหลิงซ่วงบิดกายอย่างอึกอัก คำนับซูหมิงจื่อหนึ่งครั้ง: "คุณหนูสามตระกูลซู ทำให้ท่านตกใจแล้ว หวังว่าคุณหนูสามจะใจกว้าง ไม่ถือสาหาความ"
ซูหมิงจื่อนั่งตัวตรงรับการคำนับเต็มยศของนาง: "คุณหนูชุย ครั้งนี้ข้าจะให้อภัยเจ้า หวังว่าเจ้าจะไม่ทำเช่นนี้อีก"
ชุยหลิงซ่วง: "......"
ซูหมิงจู: "......"
ทางด้านชุยหลิงซ่วงเพิ่งขอโทษเสร็จ ฝั่งวังหลวง พระสนมหรงก็ทรงทราบเรื่องแล้ว
คราก่อนด้วยเรื่องของเซวียเชียนอี้ แม่นมฟางถูกโบยสามสิบไม้ จนบัดนี้ยังเดินกะเผลกอยู่