เซวียเชียนอี้น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง
ชุยหลิงซ่วงเอ่ยอย่างสงสัยว่า “พี่เชียนอี้ เหตุใดถึงได้โศกเศร้าอีกเล่า เพียงพบหมอปีศาจ โรคของพี่ก็รักษาได้แล้ว พี่เชียนอี้ จงฮึกเหิมขึ้นมาเถิด!”
ใจของเซวียเชียนอี้บอบช้ำไปทั้งดวง
นางไม่อยากสนใจชุยหลิงซ่วงคนโง่เขลานั่น หากไม่ใช่เพราะนาง นางก็คงไม่ตกมาถึงขั้นนี้
ชุยหลิงซ่วงมองไปทางฉู่หลิงเย่า
แววตาฉู่หลิงเย่าเย็นชาดังสระน้ำเยือกแข็ง คิ้วขมวดเล็กน้อย ไหล่ตั้งหลังตรง ความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาโดยรอบราวกับกำแพงไร้รูปลักษณ์ ขับไล่เสียงอึกทึกโดยรอบให้ห่างไกล กลายเป็นดินแดนอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง
ในสายตาชุยหลิงซ่วง องค์ชายหยงดูราวกับกำลังอาดูร
“พี่เชียนอี้ไม่ต้องโศกเศร้า องค์ชายหยงก็ทรงเป็นห่วงพี่เชียนอี้อยู่ องค์ชายหยงคิ้วขมวดลึกเพียงนั้น ย่อมต้องปวดใจเพื่อพี่เชียนอี้เป็นแน่”
เซวียเชียนอี้ “......”
เจ้าลืมตาเบิกให้กว้างมองดูให้ดีสิ องค์ชายทรงปวดใจเพื่อนางหรือ?
องค์ชายกำลังส่งสายตาให้ซู่เหยาแม่นางต่ำทรามต่างหาก!
ซู่เหยามันต่ำทรามนัก!
มีคนอยู่มากมายเพียงนี้ ยังจะยั่วยวนให้วุ่น!
นางเกิดในตระกูลสูงศักดิ์ ตั้งแต่เล็กเล่าเรียนตำราสอนสตรี เก่งกาจด้านดนตรีหมากรุกคัดลายมือวาดภาพ เหตุใดองค์ชายจึงไม่ชอบนาง กลับมองเห็นซู่เหยานังนั่น!
นางไม่ยอม!
แต่ชุยหลิงซ่วงไม่ยอมปล่อยนาง พูดต่อไปว่า “พี่เชียนอี้วางใจเถิด องค์ชายหยงหาได้ชอบซู่เหยาไม่ องค์ชายเสด็จมานานเพียงนี้ ยังไม่เคยมองซู่เหยาเลยสักครั้ง”