ซู่เหยายังคงนั่งมั่นไม่ไหวติง ข่าวลือมิอาจทำให้นางสะทกสะท้านแม้แต่น้อย
แววตางดงามของฉู่หลิงเย่าฉายแววขบถไร้กังวล "เจ้าไม่ใช้มาตรการเพื่อทำลายข่าวลือหรือ?"
ซู่เหยายิ้มเรียบเฉย "องค์ชายอยากเห็นหม่อมฉันตระหนกตกใจ ลนลานวิ่งแก้ตัวไปทั่วหรือเพคะ?"
ฉู่หลิงเย่าเลิกคิ้วอย่างไม่ใส่ใจ "หาเป็นเช่นนั้นไม่หรือ? ชื่อเสียงของสตรีนั้นสำคัญนัก"
ซู่เหยามองตอบอย่างเปิดเผย "นี่ไม่ใช่ข่าวลือเลยสักนิด"
นี่คือความจริงมาตั้งแต่แรก
"หม่อมฉันร่วมมือกับองค์ชาย องค์ชายลืมแล้วหรือเพคะ?"
ฉู่หลิงเย่าได้พบเจอคนเช่นนี้เป็นครั้งแรก ดวงตาคู่สุกใสที่แฝงความเย็นเยียบกวาดมองทีละน้อย แววตาเต็มไปด้วยการพินิจพิเคราะห์
ซู่เหยามีใบหน้างามสะดุดตา ทว่าดวงตากลับเรียบเฉย ไม่งดงามยั่วยวน ไม่ประจบสอพลอ ดุจหยกงามที่แช่อยู่ในบ่อน้ำโบราณ
นุ่มนวล เย็นเยียบ และลึกล้ำเกินหยั่ง
"ช่างไร้รสชาติ"
ทุกคนล้วนมีจุดอ่อน มีความปรารถนา เมื่อพบความอยุติธรรมย่อมแก้ตัว ย่อมโกรธเกรี้ยว
ทว่า ซู่เหยาไม่ว่าจะเจอเรื่องใด ก็รักษาท่าทีสงบนิ่งไม่รีบร้อนเช่นนี้เสมอ
ฉู่หลิงเย่าคิดครู่หนึ่ง "เจ้าช่างเหมือน...ปุยฝ้ายที่กลายเป็นภูตผี"
ไม่ว่าผู้อื่นจะเดือดดาลเพียงใด นางก็ยังคงสงบนิ่งดั่งขุนเขา
ซู่เหยาก้มหน้าหัวเราะ "องค์ชาย หากหม่อมฉันถูกกลั่นแกล้ง หม่อมฉันจะโต้กลับอย่างสาสมทีเดียว"
ฉู่หลิงเย่าบังเกิดความสนใจขึ้นมาทันใด ดวงตาคู่สุกใสอบอวลด้วยสีสันอ่อนโยน "เช่นนั้นข้าจะรอดูว่าเจ้า ปุยฝ้ายที่กลายเป็นภูตผีนี่ จะโต้กลับอย่างไร?"
ซู่เหยากระพริบตา "องค์ชาย จะดูฟรี ๆ อย่างนั้นหรือเพคะ?"