“ใช้หนี้คืนเงิน เป็นความถูกต้องชอบธรรมฟ้าดินกำหนด คุณหนูรองไม่จำเป็นต้องมาอวดบารมีต่อหน้าพวกเรา รีบนำเงินมาจ่ายคืนเสียจึงจะเป็นเหตุผลที่ถูกต้อง!”
“ก่อนหน้านี้ตอนที่คุณหนูใหญ่ดูแลกิจการในจวน พอถึงวันที่ยี่สิบห้าเดือนเจ็ดจะมีคนมาแจ้งข่าว ให้พวกเรากำหนดเวลามารับเงิน คุณหนูใหญ่ทำบัญชีได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง กับพวกเราก็สุภาพอ่อนน้อม คุณหนูรองไม่ยอมแจ้ง พวกเราจึงต้องมาเอง!”
“คุณหนูรองจัดการบัญชีให้เรียบร้อยเสียเถิด มิฉะนั้นต่อไปคงไม่มีร้านใดกล้าให้ตระกูลเวยหย่วนโหวซื้อเชื่ออีก!”
เหล่าผู้จัดการร้านห้อมล้อมอยู่หน้าประตู เจ็ดปากแปดเสียงตะโกนเอ็ดอึง
ซูหมิงจูกำลังร้อนรนปวดเศียรเวียนเกล้า ผู้จัดการร้านน้ำปรุงก็เข้ามาอีก “คุณหนูรอง คนที่มาคืนของก็มาอีกแล้ว!”
ซูหมิงจูปวดหัวแทบระเบิด “มิใช่เปลี่ยนเครื่องหอมด้อยคุณภาพออกหมดแล้วหรือ เหตุใดยังมีคนมาคืนอีก!?”
ผู้จัดการร้านปาดเหงื่อร้อนจากศีรษะ “คุณหนูรองขอรับ พวกพ่อบ้านเหล่านั้นบอกว่า เครื่องหอมที่ซื้อกลับไปไม่ใช่กลิ่นเดิมเช่นแต่ก่อน ฮูหยินและเจ้าบ้านในจวนของพวกเขาล้วนคุ้นเคยกับของเดิม บอกว่าของเราเป็นของปลอม”
“เครื่องหอมคราวนี้ล้วนใช้วัตถุดิบชั้นดี สินค้าย่อมไม่ปลอมแน่ เช่นนั้นก็คือปัญหาเรื่องการปรุงแต่งเครื่องหอม”
ซูหมิงจูขมวดคิ้ว “ผู้ชำนาญการปรุงเครื่องหอมเล่า มิได้ปรุงตามตำราที่ข้าให้ไว้หรือ?!”
ผู้ชำนาญการปรุงเครื่องหอมทั้งสองก็มาด้วย เรื่องใหญ่เพียงนี้ พวกเขาก็รับผิดชอบไม่ไหว
“คุณหนูรอง พวกข้าปรุงเครื่องหอมตามตำราอย่างเคร่งครัดนะขอรับ ต่อให้ท่านเปลี่ยนผู้ชำนาญการร้อยคน ผลที่ออกมาก็เป็นกลิ่นเช่นนี้!”