หวงไท่ซุนหายจากโรคร้ายทั้งปวง ข่าวดีแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง
ต่างกล่าวว่าเป็นเพราะพระสงฆ์ผู้ทรงคุณจากวัดหลิงหยิ่นมาประกอบพิธีขอพรด้วยตนเอง จึงเปลี่ยนให้หลานชายได้สงบร่มเย็นแข็งแรง
ข่าวคราวราวกับมีปีก แพร่กระจายไปทั่วทั้งนอกในเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว วัดหลิงหยิ่นที่เดิมทีก็คลาคล่ำไปด้วยผู้มาจุดธูปเทียนไม่เคยขาด ยิ่งทวีความรุ่งเรืองนับแต่นั้น
แขกผู้มาขอพรสัญจรไปมามิได้ขาดสาย แม้แต่ควันธูปเทียนระหว่างเทวสถานก็ยังหนาแน่นกว่าแต่ก่อนหลายเท่า
“หวงไท่ซุนหายป่วยแล้ว เหตุใดจึงไม่กลับตำหนักตะวันออก” ซู่เหยารู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่เรียบง่าย จึงไปเยี่ยมถังหว่านซินที่ตำหนักตะวันออกด้วยตนเอง
เพราะทรงครรภ์แฝด รูปร่างของถังหว่านซินจึงอวบอิ่มขึ้น กระทั่งใบหน้าเล็กเรียวบางที่เคยซูบซีด ก็กลับกลมกลึงขึ้นมา
นางประคองแขนนางใน เดินอย่างเชื่องช้า พอสองก้าวก็ต้องหยุดพัก
“พระสงฆ์ผู้ทรงคุณแห่งวัดหลิงหยิ่นกล่าวว่า หวงไท่ซุนล้มป่วย เพราะดวงชะตาชงกับผู้อื่น” ถังหว่านซินหัวเราะเบา ๆ “แม้มิได้ระบุชัดว่าเป็นใคร แต่ข่าวลือช่วงนี้ ผู้ที่ดวงชะตาชงกับหวงไท่ซุน ไม่ใช่ข้าก็คือบุตรในครรภ์ของข้า”
เท้าของซู่เหยาชะงัก สายตาหยุดลงที่หน้าท้องนูนน้อย ๆ ของถังหว่านซิน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล ยื่นมือมาประคองแขนของนางเบา ๆ
“ไท่จื่อว่ากระไร”
“ข่าวลือเช่นนี้ เดิมทียิ่งห้ามก็ยิ่งรุนแรง ไท่จื่อลงโทษผู้ที่แพร่ข่าวร้ายแรงที่สุดไปชุดหนึ่งแล้ว บัดนี้พวกนางในก็ยังซุบซิบกันลับหลัง เพียงแต่ไม่กล้ามากระโดดโลดเต้นต่อหน้าข้าเท่านั้น”