เซวียเชียนอี้นำเหล่าปรมาจารย์เครื่องหอมเดินเข้าสู่เรือนไม้จันทน์
ประตูโถงกลางปิดสนิท
“อ้าว ประตูปิดได้อย่างไรเล่า”
“คาดว่าท่านซูคงกำลังทำเครื่องหอมพิเศษอะไรสักอย่าง”
เซวียเชียนอี้ยิ้มพลางกล่าว “อาจเป็นเครื่องหอมพิเศษที่ไม่อาจเปิดเผยต่อแสงก็ได้”
วิธีการปรุงเครื่องหอมมีมากมาย บางอย่างแตะต้องแสงไม่ได้ บางอย่างแตะต้องลมไม่ได้ เป็นเรื่องปกติ
คำของเซวียเชียนอี้ ผู้คนก็มิได้ใส่ใจ
รอยยิ้มบนใบหน้าของเซวียเชียนอี้แทบจะกลั้นไม่อยู่แล้ว
นางยืนสง่าผ่าเผยอยู่หน้าประตู แล้วแสร้งเคาะประตู “คุณหนูใหญ่เจ้าขา เปิดประตูให้พวกเราเข้าไปดูสักหน่อยได้หรือไม่ ทุกคนต่างร่ำรอจนทนไม่ไหวที่จะได้เห็นเครื่องหอมที่ท่านปรุงขึ้นใหม่แล้ว”
ภายในประตูไร้เสียงตอบรับ
หน้าประตูผู้คนมากมายเสียงเซ็งแซ่ ทำให้ไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวภายใน
พลัน เซวียเชียนอี้ก็เอ่ยเสียงดัง “ทุกคนเงียบสักครู่ เสียงดังเกินไปจนไม่ได้ยินเสียงของคุณหนูใหญ่แล้ว”
เหล่าปรมาจารย์เครื่องหอมพากันเงียบเสียงลง
ทันทีที่เงียบลง ความเคลื่อนไหวภายในประตูก็ให้คนได้ยินอย่างชัดเจน
เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหวภายใน ใบหน้าของเหล่าปรมาจารย์เครื่องหอมก็แดงซ่าน
ภายในนั้นหาใช่ความเคลื่อนไหวของการปรุงเครื่องหอมไม่ แต่เป็นเสียงหญิงชายร่วมรัก
“แม่นางเซวีย คงผิดแล้วกระมัง คุณหนูใหญ่อยู่ภายในได้อย่างไร” หนึ่งในปรมาจารย์เครื่องหอมสาวรุ่นเยาว์ขมวดคิ้ว พลางจะหมุนตัวจากไป
ภายใต้การนำของนาง เหล่าปรมาจารย์เครื่องหอมคนอื่นก็พากันคิดถอย
การปรุงเครื่องหอมแต่เดิมเป็นเรื่องอันงดงาม ผู้ที่มาในวันนี้ล้วนรักการปรุงเครื่องหอมอย่างจริงใจ ไม่มีใครยินดีถูกโยงใยเข้าสู่เรื่องลับอันมัวหมองของบ้านเรือนชั้นใน