เวยหย่วนโหวรออยู่หน้าประตูครึ่งค่อนวัน พอเข้ามาก็ทำหน้าไม่พอใจยิ่ง "ทำอะไรกันนักหนา ใส่เสื้อผ้าแค่เนี่ย ทำไมนานขนาดนี้"
ซูหมิงจูเหลือบมองสีหน้าเวยหย่วนโหว
ยังดี เวยหย่วนโหวก็แค่ร้อนใจ ไม่ได้มีโทสะ
คงเพราะรอข้างนอกนาน โดนลมหนาวพัดเลยอารมณ์เสีย
ซูหมิงจูตอบอย่างระมัดระวัง "หลับลึกไปหน่อยเพคะ"
หว่านซื่อเงยหน้ามองเวยหย่วนโหวแวบหนึ่ง แล้วรีบก้มต่ำลง "โหวเหยอมาดิฉัน มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ"
เวยหย่วนโหวกล่าว "ก่อนหน้านี้ผิงกั๋วกงมาที่จวน พูดถึงงานแต่งของซู่เหยากับเซวียซื่อจื่อ เหตุใดเงียบหายไป"
หว่านซื่อโล่งอก ที่แท้พูดเรื่องนี้เอง "หม่อมฉันก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ"
เวยหย่วนโหวกล่าว "เรื่องแต่งงานบุตรธิดาโดยหลักควรให้มารดาจัดการ เจ้าไปถามฮูหยินผิงกั๋วกงสักหน่อย สรุปว่าเป็นเช่นไร"
หว่านซื่อผงกศีรษะรับคำ "หม่อมฉันอีกสักครู่จะส่งฎีกาไปให้ฮูหยินผิงกั๋วกง เชิญฮูหยินผิงกั๋วกงมาจวนเป็นแขก"
เวยหย่วนโหย่ไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในตำหนักเต๋าและวังหลวง ยังยิ้มร่าคิดว่าจวนผิงกั๋วกงอยากผูกสัมพันธ์กับโหวฝู
ฎีกาของหว่านซื่อส่งออกไป ฮูหยินผิงกั๋วกงต้องปฏิเสธเป็นแน่
ถึงค่อยว่าเรื่องแต่งงานนี้ล่มไป
ต้องรีบจัดการหาบิดามารดาที่ให้กำเนิดให้ซู่เหยาแล้ว
"โหวเหยอมีธุระอื่นอีกหรือไม่" หว่านซื่อกังวลว่าพระแม่โฉจะฟื้นขึ้นมา และส่งเสียงให้เวยหย่วนโหวรู้ เวยหย่วนโหวถามจบ นางก็แทบอดรนทนไม่ไหวอยากส่งแขก
เวยหย่วนโหวเอามือไพล่หลังเดินไปที่ประตู เดินได้ครึ่งหนึ่งก็หันกลับมา "อ้ายแม่นางโฉข้างกายเจ้าล่ะ"
"โหวเหยอถามนางด้วยเรื่องอันใด" ใจหว่านซื่อลอยขึ้นไปถึงลำคอ
เวยหย่วนโหวกล่าว "พ่อบ้านอู๋เมื่อวานบอกข้า แม่นางโฉไปหาบัญชีรายชื่อคนรับใช้หญิงที่โหวฝูขึ้นทะเบียนไว้กับเขา แล้วยังฝากพ่อบ้านอู๋แจ้งข้าต่อ บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะรายงานให้ข้าทราบด้วยตัวเอง"