กำแพงเรือนอิฐเขียวบ้านเกิดของโจวมู่หยุนแม้จะสูงใหญ่ แต่เทียบกับจวนโหวฝูที่ประตูแดงลานกว้างแล้ว ยังห่างชั้นกันยิ่งกว่าร้อยลี้
นับแต่อู๋หว่านเหนียงจากไป แม่เฒ่าโจวก็อยู่อย่างทุกข์ใจไม่น้อย
พี่สะใภ้ใหญ่เจ้าเล่ห์คิดมาก อาสาจัดงานศพเอง ระหว่างนั้นยักยอกไปมากมาย สินเดิมของอู๋หว่านเหนียงก็ถูกผลาญจนแทบไม่เหลือ
น้องสะใภ้รองไม่มีเล่ห์เหลี่ยม แต่เป็นพวกเกียจคร้าน ทุกวันมีข้าวก็กิน มีงานก็หลบ ทำตัวเหมือนหมูตายไม่กลัวน้ำร้อน
แต่เดิมพูดกันดีแล้วว่า ลูกชายลูกสาวที่อู๋หว่านเหนียงทิ้งไว้ ให้ฝากเลี้ยงในบ้านพี่ใหญ่กับน้องรอง บัดนี้ลูกสะใภ้ทั้งสองล้วนหาข้ออ้างผลักไส
ตอนนี้แม่เฒ่าโจวไร้คนคอยปรนนิบัติ ยังต้องเลี้ยงเด็กเล็กอีกสอง คิดจะผูกคอตายทุกวันเพราะความเหน็ดเหนื่อย
ได้ยินว่าจะขอยืมเงินมาช่วยค่าสินสอด แม่เฒ่าโจวเป็นคนแรกที่ไม่ยอม "ยืม แล้วจะไปยืมกับใคร สินเดิมของหว่านเหนียงเล่า?"
พี่ใหญ่โจวเบ้ปาก "ใช้ในงานศพก็หมดพอดิบพอดี"
โจวรองยกตะเกียบเคาะถ้วย "แม่ ข้าหลายวันแล้วนะที่ไม่ได้กินเนื้อ"
ตะเกียบคนในถ้วยไปมา "ไม่มีเนื้อก็ช่างเถิด แต่ว่าในโจ๊กนี่ จะใส่น้ำข้าวให้มากกว่านี้หน่อยได้หรือไม่?"
แม่เฒ่าโจวค้อนมองพี่สะใภ้ใหญ่ "พี่สะใภ้เจ้าเป็นคนจัดการ อยากกินเนื้อก็ไปหาพี่สะใภ้เจ้าสิ"
พี่ใหญ่ไม่ยอมแล้ว "แม่ ท่านให้เงินมาเท่าไหร่ ข้าก็ซื้อน้ำข้าวเท่านั้น ข้าทำงานจนเหนื่อยแทบตายดูแลคนทั้งบ้านนี่ ยังรังเกียจข้าอีกงั้นสิ! งั้นข้าไม่ทำแล้ว!"
พี่ใหญ่โจวรีบไปง้อนาง "แม่ไม่ได้หมายความเช่นนั้น"
พี่ใหญ่ตวัดคิ้วขวาง "เช่นนั้นแม่ว่ามา หมายความว่าอย่างไร?"