เมื่อเห็นหว่านซื่อนำคนออกไป หลี่เยวียนก็ค่อนข้างกังวล "ซู่เหยา เจ้ากลับไปครานี้ ต้องถูกกลั่นแกล้งเป็นแน่"
สตรีในยุคโบราณล้วนเป็นเช่นนี้ อยู่เรือนเชื่อฟังบิดา ออกเรือนเชื่อฟังสามี ก่อนออกเรือน บิดามารดาก็คือฟ้า
หว่านซื่ออ้างฐานะมารดาบุญธรรม ย่อมรังแกซู่เหยาตามอำเภอใจได้
ภายนอก หลี่เยวียนช่วยได้ แต่เมื่อกลับถึงจวน ซู่เหยาก็ต่อให้มีสามเศียรหกกร ก็มิอาจหนีพ้นอุ้งมือของหว่านซื่อ
"เช่นนั้น เจ้าอย่ากลับไปเลย มาพักที่จวนข้าจนกว่าจะออกเรือนเถิด หรือจะพักที่จวนองค์หญิงใหญ่ก็ได้ พี่ไป๋ผู้นั้นเกลียดคนอย่างหว่านซื่อที่ภายนอกดีแต่ภายในร้ายกาจที่สุด หากเจ้าอยู่จวนองค์หญิงใหญ่ หว่านซื่อไม่มีทางกล้ารังแกเจ้าแน่"
"ขอบคุณพี่เยวียนยิ่งนัก" ซู่เหยาคำนับเบาๆ ครั้งหนึ่ง "ข้าก็มิอาจอยู่ข้างนอกได้ตลอด สักวันก็ต้องกลับไป"
หลี่เยวียนแสดงสีหน้าร้อนรน "แต่หากเจ้ากลับไป หว่านซื่อกลับเหยียดหยามเจ้าอีกเล่า"
ซู่เหยายิ้มน้อยๆ "เช่นนั้นรึ ขอพี่เยวียนช่วยเหลือสักอย่างเถิด โปรดขอให้องค์หญิงใหญ่ประทานสาวใช้ที่คารมคมคายให้ข้าสักสองคน หากมีคนขององค์หญิงใหญ่อยู่ด้วย ฮูหยินคงไม่กล้าเอาแต่ใจอีกกระมัง"
"ความคิดนี้ดีนัก!" หลี่เยวียนปรบมือ "เจ้ารออยู่ที่นี่ ข้าจะไปบอกพี่ไป๋"
"ขอบคุณพี่เยวียนยิ่งนัก"
บางครั้ง ญาติพี่น้องก็ยังสู้สหายที่พบพานเพียงผิวเผินมิได้
ก่อนหน้านี้นางคิดไม่ตก บัดนี้เข้าใจแล้ว การดีต่อผู้อื่นต้องเลือกคน คนในโหวฝูล้วนเห็นแก่ตัวต่ำช้า ไม่อาจให้ความอบอุ่นได้เลย พวกเขามีแต่เรียกร้อง ไม่เคยรู้สึกขอบคุณ ยิ่งไม่เข้าใจว่าสิ่งใดคือการตอบแทน ราวกับปลิงดูดเลือดที่ละโมบ เกาะติดอยู่บนร่างแล้วก็ดูดกินอย่างเต็มแรงจนเหยื่อแหลกสิ้น
ญาติเช่นนี้ รีบทิ้งเสียจะดีกว่า