"ดอกไม้อนธการนี้ช่อใหญ่เสียจริง มิยากที่ยามบานจะงดงามตรึงใจเพียงใด" ฮูหยินหลี่ชื่นชอบดอกไม้อนธการ แม้ยังไม่ผลิบาน นางก็ดูออกว่าต้นนี้ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีเยี่ยม
"รอให้มีต้นที่ดี ข้าจะให้คนส่งไปให้ฮูหยินหลี่ถึงจวนสักสองกระถาง"
สามีของฮูหยินหลี่ดำรงตำแหน่งสำคัญในกรมอาญา ฐานะไม่ธรรมดา การสานสัมพันธ์อันดีกับฮูหยินหลี่มีแต่คุณไม่มีโทษ
ซู่เหยาหยิบแผ่นกระดาษบุปผาที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา ให้ชิวซวงแจกจ่ายแก่ฮูหยินทั้งหลาย "หากฮูหยินเห็นว่าดี ภายหน้าข้าทำแผ่นใหม่ จะส่งไปให้ฮูหยินทุกท่านอีก"
"คุณหนูซูอายุยังน้อยแต่รอบคอบถึงเพียงนี้ ช่างหายากจริง ได้ยินว่าคุณหนูซูเติบโตมากับฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินผู้เฒ่ายามสาวรับมือกับสิ่งต่างๆ ได้อย่างคล่องแคล่ว ข้าเองก็เคยมีวาสนาได้พบอยู่สองสามครั้ง"
เอ่ยถึงฮูหยินผู้เฒ่า แววตาของซู่เหยาก็พลันสั่นไหว
ทันใดนั้น หว่านซื่อก็พาคนเดินเข้ามา
เห็นซู่เหยาอยู่ท่ามกลางฮูหยินตระกูลใหญ่ได้อย่างคล่องแคล่ว สายตาริษยาของซูหมิงจูแทบจะลุกเป็นไฟ
ดวงตาของฮูหยินตระกูลสูงศักดิ์เหล่านี้บอดกันไปแล้วหรือไร?
ปล่อยให้นางผู้เจิดจรัสเยี่ยงไข่มุกเม็ดงามอยู่อย่างโดดเดี่ยว กลับไปห้อมล้อมซู่เหยาที่เป็นเพียงลูกปัดปลอมงั้นหรือ?!
ซู่เหยาชัดๆ คือพ่อค้าชั้นต่ำ ไม่สิ นางเป็นเด็กถูกทิ้ง ยังด้อยกว่าพ่อค้าเสียอีก!
ซูหมิงจูกัดฟันแน่น ได้แต่หวังให้หว่านซื่อลงมือ เปิดโปงธาตุแท้ของซู่เหยา