จดหมายของโจวมู่หยุนส่งถึงบ้านเกิดที่เป่ยจี้
ทั้งตระกูลโจว นอกจากโจวมู่หยุนแล้ว มีแต่พี่ใหญ่โจวเท่านั้นที่อ่านหนังสือได้บ้าง
วันนั้นหลังอาหารค่ำ พี่ใหญ่โจวเรียกประชุมคนทั้งบ้านเพื่อคุยเรื่องใหญ่ ยกเว้นหว่านเหนียงภรรยาของโจวมู่หยุน
"พี่ใหญ่ ทำไมต้องลับลมคมฤทธิ์แบบนี้ น้องสามเขียนอะไรมาในจดหมาย" แม่โจวถาม "ทำไมถึงต้องส่งหว่านเหนียงออกไปด้วย หว่านเหนียงฟังไม่ได้ตรงไหน"
พี่ใหญ่โจวลดเสียงต่ำลง "น้องสามเขียนมาว่า เขาได้ตะโกมือของโหวฝูในเมืองหลวงแล้ว"
"โหวฝู! ขุนนางบรรดาศักดิ์ชั้นหนึ่ง!"
"โหวฝู?" ตาคู่แหลมคมของพี่สองเป็นประกายทันที ลูบมือซบเซาในใจ "น้องสามนี่เก่งจริง ๆ"
ภรรยาพี่สองเม้มปาก "น้องสามมีดีกรีถึงเพียงนี้ เมื่อไรจะรับแม่ไปอยู่เมืองหลวงเสวยสุขสักที"
ภรรยาพี่ใหญ่เย้ยหยัน "รับแม่ไปเสวยสุข? ข้าว่าเจ้าต่างหากที่อยากไปเมืองหลวงเสวยสุข"
ภรรยาพี่สองว่า "ข้าอยากไปแล้วไง เรื่องอะไร? พี่สะใภ้ หรือเจ้าไม่อยากไป? ทั้งสองบ้านเราตรากตรำเลี้ยงน้องสามเรียนหนังสือ พอเขาร่ำรวยขึ้นมา รับพวกเราไปเสวยสุข มันก็สมควรแล้วไม่ใช่หรือ"
เห็นทั้งสองจะทะเลาะกัน พี่ใหญ่โจวฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะ "เงียบ!"
"ภรรยาพี่ใหญ่ ภรรยาพี่สอง ยังทะเลาะอีกก็ไปฟังข้างนอกเลย" แม่โจวปกติก็ไม่ชอบภรรยาพี่ใหญ่กับภรรยาพี่สองนัก ภรรยาพี่ใหญ่ชอบขี้ขโมยเจ้าเล่ห์หนีงาน ภรรยาพี่สองขี้ขลาดขี้เกียจ ไม่มีใครน่ารักเท่าสะใภ้คนสาม
"พี่ใหญ่ เล่าเร็ว ๆ น้องสามเขียนอะไรมาบ้าง"