ก่อนที่ซูหมิงจูและซูซูเหยาจะเป็นพี่น้องร่วมสายบุญธรรมกันอย่างเป็นทางการ ตระกูลเวยหย่วนโหวได้จัดงานเลี้ยงอันยิ่งใหญ่ขึ้น
เวยหย่วนโหวเชิญผู้อาวุโสในตระกูล เหล่าญาติมิตรสหาย มาร่วมเฉลิมฉลองความยินดีครั้งนี้ล่วงหน้า
"โหวเหยอ ท่านนี่ทั้งให้กำเนิดเก่ง ทั้งเลี้ยงดูเก่งจริง ๆ ธิดาทั้งสองก็เป็นถึงขนาดนี้ ยังความภาคภูมิใจให้แก่ซูซื่อเรายิ่งนัก"
เวยหย่วนโหวเมื่อได้รับคำสรรเสริญก็ยิ้มจนแก้มแทบปริ "หัวหน้าเผ่าทรงเกียรติเกินไปแล้ว โปรดเสด็จเข้ามาเถิด วันนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ก็เพียงพวกเราได้มาพร้อมหน้าพร้อมตา เกื้อหนุนความครึกครื้นร่วมกันเท่านั้น"
"แล้วคุณหนูเย่ว์ล่ะ ขอให้คุณหนูเย่ว์ออกมาพบแขกหน่อยเถิด โอ๊ะ คุณหนูเย่ว์เมื่อสองสามวันก่อนเข้าวังไป ไม่เพียงได้เฝ้าไทเฮา ยังได้เฝ้าฮ่องเต้อีก ได้รางวัลมามากมายนับไม่ถ้วน"
เหล่าผู้คนต่างสรรเสริญว่า "อนุภรรยาในโหวฝูท่านนี้ก็เก่งกาจเช่นนี้เชียวหรือ! แท้จริงสุภาพสตรีย่อมไม่เป็นรองบุรุษเลย"
ซูหมิงเพ่ยตบชายเสื้อ แล้วเดินไปหาหัวหน้าเผ่า "หมอหลวงได้ตรวจอาการให้อนุภรรยาโดยเฉพาะแล้ว เป็นทารกชาย ฮ่องเต้ทรงมีพระราชโองการตรัสไว้ว่า เมื่อบุตรในครรภ์ของอนุภรรยาเติบโตขึ้น จะสถาปนาเป็นซื่อจื่อทันที"
ครั้งนั้นที่ศาลตระกูลได้พิจารณาโทษตระกูลหว่าน หัวหน้าเผ่าเคยกล่าวไว้ว่า ความสามารถในการให้กำเนิดของซูหมิงเพ่ยฟื้นคืนไม่ได้แล้ว ตำแหน่งซื่อจื่อแห่งเวยหย่วนโหวต้องเปลี่ยนผู้ถือครอง
ซูหมิงเพ่ยจดจำเรื่องนี้ไว้ในใจมาตลอด
บัดนี้บุตรชายของเขาได้รับการกำหนดจากฮ่องเต้ให้เป็นซื่อจื่อคนต่อไป ตำแหน่งซื่อจื่อของเขาจึงรอดพ้นไปได้ หาไม่ได้อวดโอ้อวดตัวเสียเลย
ซูหมิงจูก็มาถึงแต่เช้า นางสวมชุดแพรสีชาดชุดใหญ่ บนศีรษะสวมชุดเครื่องประดับทองคำ กลางชุดเครื่องประดับทองคำนั้น ประดับทับทิมสีนกเขาขนาดเท่าเล็บนิ้วหัวแม่มือหนึ่งเม็ด